System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 23 : ดอกกุหลาบขาว

ตอน เช้า ไป๋เฉินออกจากบ้านเวลาเก้าโมง เขาแต่งตัวในชุดที่ดูธรรมดา
กางเกงยีนส์ขายาวสีเทาและเสื้อยืดสีขาวลายตัวอักษรภาษาอังกฤษ
นอกจากนี้เขายังสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเทาทับเสื้อยืดเอาไว้ด้วย

วันนี้ เป็นวันหยุดของโรงเรียน ซึ่งเขาไม่จำเป็นที่จะต้องไป เขาได้
ช่วยเหลือพ่อแม่ของตัวเองเตรียมร้านและขายซาลาเปาในตอนเช้าไป
แล้ว ก่อนที่เขาจะออกมา

เขายังคงปั่นจักรยานของตัวเอง เพื่อไปที่หน้าสถานีซิงซวน

หน้า สถานีซิงซวนไม่นับว่าไกลมากจากย่านการค้าซิงเซิง มันมี
ระยะห่างกันเพียงไม่ถึงครึ่งกิโลเมตรเท่านั้น ซึ่งไม่มีปัญหาอะไรเลยที่จะ
ปั่นจักรยานไป

ใช้ เวลาไปมากกว่าสามสิบนาที ไป๋เฉินก็ปั่นจักรยานมาถึงหน้าสถานีซิง
ซวนในที่สุด เขานำจักรยานไปไว้ยังที่ตรงรับฝาก ซึ่งมีค่ารับฝากอยู่เพียง
แค่ 2 หยวนเท่านั้น

เมื่อ นำจักรยานไปฝากไว้เสร็จแล้ว เขาก็มองหาร้านขายดอกไม้ หน้า
สถานีซิงซวนค่อนข้างที่จะมีคนเยอะ บางคนก็มาทำงาน บางคนก็มา
เที่ยวผสมปนเปกันไป

มองหาร้านดอกไม้อยู่พักหนึ่ง เขาก็พบร้านขายดอกไม้ เขารีบเดินไปยัง
ร้านดอกไม้นั่นในทันที

แต่มันเป็นร้านขายดอกไม้ที่ค่อนข้างจะใหญ่ทีเดียว แถมยังถูกตกแต่ง
เอาไว้อย่างหรูหรา มันหรูหราเสียจนไป๋เฉินไม่กล้าที่จะเข้าไป

ในวันนี้เขานำเงินมาเพียงแค่ 100 หยวนเท่านั้น หากว่าดอกไม้มันแพง
เกินไป เขาก็คงจะไม่เหลือเงินเพื่อซื้ออย่างอื่นแน่นอน

เขาจึงได้แต่ยืนลังเลอยู่หน้าร้าน กำลังตัดสินใจว่าจะเข้าไปหรือไม่เข้าไป
ดี?

แต่ ในขณะที่เขากำลังตัดสินใจไม่ได้อยู่นั้น ประตูของร้านขายดอกไม้ก็
ถูกเปิดออก เด็กผู้หญิงอายุราวๆ 10 ปีได้เดินออกมา พร้อมกับตะกร้า
ดอกไม้สีขาว

ในตะกร้าดอกไม้ล้วนแล้วแต่มีดอกกุหลาบสีขาวอยู่มากมาย

ไป๋เฉินมองไปที่เด็กผู้หญิงอายุ 10 ปี ดวงตาของเขาก็ขยายขึ้นด้วยความ
ตกตะลึง!

เขา พบว่าเธอน่ารักมาก ผมยาวสีดำถูกทำเป็นทรงทวินเทล เธออยู่ในชุด
กระโปรงสีขาวที่ดูน่ารักเหมาะสมกับวัยของเธอ ดวงตาของเธอนั้นกลม
โตน่ารักมาก

‘น่ารักมาก!’ เขาอดพูดในใจไม่ได้ หากไม่มีใครอยู่แถวนี้ เขาคงจะพุ่งเข้า
ไปกอดเธอแล้ว

หลัง จากที่ออกมาจากร้านขายดอกไม้ เด็กหญิงน้อยผู้น่ารักก็มองซ้าย
มองขวาเล็กน้อย ก่อนจะมองมาเห็นไป๋เฉินที่ยืนอย่างโง่งมอยู่ เธอยิ้ม
ให้กับเขาและเดินเข้ามาหา

“พี่ชาย คุณมาซื้อดอกไม้ใช่ไหม?” เธอถาม พลางกระพริบดวงตากลมโต
น่ารัก

ไป๋เฉินต้องก้มลงมองดูเด็กหญิงน้อย ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเล “ใช่…
แต่ฉันไม่รู้ว่ามันราคาแพงแค่ไหน?”

“ฮี่ ฮี่ อย่ากังวลไปเลยพี่ชาย ป้าเจ้าของร้านใจดีมาก หนูมาซื้อที่นี่บ่อย
ดอกไม้มีตั้งแต่ราคา 5 หยวนขึ้นไป” เด็กหญิงน้อยพูดด้วยรอยยิ้ม “พี่มา
ซื้อไปให้แฟนเหรอ?”

“ไม่ใช่แฟนหรอก แต่ขอบใจหนูมากนะที่บอก”

เมื่อได้ยินว่ามีตั้งแต่ราคา 5 หยวนขึ้นไป ไป๋เฉินก็โล่งอกแทบจะในทันที

“งั้นพี่ชายคงกำลังตามจีบผู้หญิงอยู่สินะ” เด็กหญิงน้อยผู้น่ารักเหมือนจะ
รู้ดี

ไป๋เฉินได้แต่กระปริบตาปริบๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย “ไม่ใช่
หรอก พี่ชายเพียงซื้อดอกไม้ไปให้เพื่อนก็เท่านั้น”

เด็กหญิงน้อยทำเพียงมองเขาโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก และ
ในตอนนี้เองที่เธอมองไปเห็นรถเมอร์เซเดส-เบนซ์คันหนึ่งวิ่งมาจอดที่
ข้างถนน

“หนูต้องไปแล้ว ขอให้พี่ชายสมหวังนะ”

เด็กหญิงน้อยพูดทิ้งทายเอาไว้แบบนี้ จากนั้นก็วิ่งผ่านไป๋เฉินไปขึ้นรถ
เมอร์เซเดส-เบนซ์

หลังจากนั้นไม่นาน รถคันนั้นก็วิ่งออกไป

ไป๋เฉินมองรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ที่วิ่งออกไป เขาคิดว่าเด็กหญิงน้อยคน
นั้น คงจะเป็นลูกสาวของครอบครัวที่ร ่ารวยอย่างแน่นอน

เพราะทั้งรูปร่างหน้าตา ชุดที่ใส่ รวมไปถึงรถที่มารับนั้น มันเป็นตัวบ่ง
บอกได้เป็นอย่างดี

“รีบไปซื้อดอกไม้ดีกว่า”

เมื่อคิดขึ้นมาได้ว่ามันใกล้จะสิบโมงแล้ว ไป๋เฉินก็รีบวิ่งเข้าไปภายใน
ร้านขายดอกไม้

คำแรกที่เขาได้ยินหลังจากที่ผลักประตูร้านขายดอกไม้เข้ามาก็คือ “ยินดี
ต้อนรับค่ะ”

ไป๋ เฉินมองตามเสียงที่ได้ยิน เขาเห็นหญิงวัยกลางคนในชุดผ้ากันเปื้อน
ลายดอกไม้ กำลังจัดเตรียมดอกไม้ใส่ช่ออยู่ เธอมีใบหน้าที่ดูอ่อนโยน
อยู่ในช่วงอายุ 40-50 ปี

“รับดอกไม้อะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่ม?” หญิงวัยกลางคนหันหน้ามาพูดกับเขา

ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนที่ใจดี ไม่สนใจว่าไป๋เฉินจะใส่ชุดที่ราคาไม่กี่
100 หยวนเข้ามาในร้านที่ดูใหญ่โตและหรูหราของเธอเลย

ไป๋เฉินนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง บอกตามตรงเขาคิดจะมาซื้อแต่ดอกไม้ โดยที่
ไม่ได้คิดเลยว่าจะซื้อดอกไม้อะไร

แต่ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงดอกไม้ที่อยู่ในตะกร้าของเด็กหญิงน้อยผู้น่ารัก
ก่อนหน้านี้

“ดอกกุหลาบขาวครับ ผมขอซื้อหนึ่งดอกได้ไหม? คือผมมีเงินไม่มาก”
เขาพูด แม้จะเป็นการพูดที่ค่อนข้างจะอายอยู่บ้างก็ตาม

หญิงวัยกลางคนยิ้ม “ได้สิจ๊ะ ดอกกุหลาบขาวหนึ่งดอกนะจ๊ะ”

จากนั้น เธอก็เดินไปหยิบดอกกุหลาบขาวหนึ่งดอกมาให้กับไป๋เฉิน “5
หยวนจ๊ะ”

ไป๋เฉินรีบหยิบเงิน 5 หยวนออกมา พร้อมกับยื่นส่งให้กับหญิงวัย
กลางคน พลางพูด

“ขอบคุณครับ คุณป้านี้ใจดีเหมือนกับที่เด็กผู้หญิงคนนั้นบอกเลย”

“เธอ กำลังหมายถึงเอ๋อเอ๋อเหรอจ๊ะ?” หญิงวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจ
เล็กน้อยที่ชายหนุ่มตรงหน้ารู้จักกับเด็ก ผู้หญิงน้อยอารมณ์ดีผู้น่ารักที่
ชอบมาซื้อดอกไม้ที่ร้านของเธอบ่อยๆ

ไป๋เฉินยิ้มออกมาอย่างเกอเขิน “ผมไม่รู้จักชื่อของเธอหรอกครับ เธอ
เพียงเดินเข้ามาคุยกับผมนิดหน่อย”

“แบบนี้เองสินะ” หญิงวัยกลางคนเจ้าของร้านยิ้ม “ถ้าเธอต้องการซื้อ
ดอกไม้อีก ก็มาที่ร้านของป้าได้เลยนะ”

“ครับ” ไป๋เฉินพยักหน้าเป็นการตอบรับ เขารับดอกกุหลาบขาวหนึ่งดอก
มาจากมือของเธอ ก่อนจะเดินออกจากร้านขายดอกไม้ไป

มองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินออกจากร้านไป หญิงวัยกลางคนอดพูด
ออกมาไม่ได้

“ไม่คิดมาก่อนเลยว่าเด็กคนนั้น จะพูดคุยกับคนแปลกหน้าเป็นด้วย”

หลังจากเธอพูดจบ เธอก็ส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเธอก็เดิน
กลับไปเพื่อจัดดอกไม้ใส่ช่อต่อ