System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 283 เปลี่ยนสถานที่

กับค ำพูดของปรมำจำรย์เหยียน ไป๋เฉินไม่ตอบ
เช่นเดียวกัน เขำยังคงยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่

เห็นว่ำไป๋เฉินไม่ได้ตอบ ปรมำจำรย์เหยียนก็ขมวดคิ้ว
รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้ำง ถึงแม้ว่ำไป๋เฉินจะเป็นผู้ฝึกตน
ระดับทะยำนฟ้ำเหมือนเขำ ก็สมควรให้เกียรติตอบ
ค ำถำมของเขำบ้ำง มันถึงจะถูก ไม่ใช่มำหยิ่งใส่
ไม่ตอบค ำแบบนี้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำยตำที่มีควำมต้องกำรฆ่ำนั่นด้วย
แบบนี้แล้ว จะให้คนอย่ำงเขำปรมำจำรย์เหยียนรู้สึก
พอใจได้ยังไง?

“ท่ำนปรมำจำรย์เหยียนถำมแก ท ำไมแกถึงไม่ตอบ?”

หวังเฉิงเย่พลันตะโกนขึ้น น้ ำเสียงของเขำฟังได้ชัดว่ำ
เต็มไปด้วยควำมอวดดี ก่อนหน้ำนี้ เขำรู้สึกเย็นเยือก
หวำดกลัวต่อไป๋เฉิน ที่เขำคิดว่ำเป็นผู้ฝึกตนระดับ
ทะยำนฟ้ำอยู่บ้ำงก็จริง

แต่พอได้ทบทวนดูแล้ว เขำมีผู้ฝึกตนระดับทะยำนฟ้ำ
อยู่ข้ำงกำยถึงสองคนแล้ว เขำก็ไม่รู้สึกหวำดกลัวอีก
ต่อไป

นี่เป็นเหตุผลว่ำท ำไมหวังเฉิงเย่ ถึงได้กล้ำแสดงควำม
อวดดีออกมำ

“จำกที่ท่ำนผู้อำวุโสฝู่เหยินพูดมำ แกมำที่นีเพื่อที่จะ
ฆ่ำฉันสินะ?”

หวังเฉิงเย่พลันมีสีหน้ำโกรธขึ้นมำ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
จะไม่ให้เขำโกรธได้ยังไง ในเมื่อไป๋เฉินมำที่นี่เพื่อที่จะ
เอำชีวิตของเขำ!

“ถ้ำใช่แล้วจะท ำไม!” ไป๋เฉินตอบโต้ในที่สุด

เขำตอบโต้ค ำพูดของหวังเฉิงเย่ เพรำะคนที่เขำ
เกลียดชังโกรธแค้น จนอยำกที่จะฉีกร่ำงออกเป็นชิ้นๆ
ก็คือหวังเฉิงเย่!

เพียงแค่ได้ยินน้ ำเสียงของหวังเฉิงเย่ เขำก็อยำกจะ
อำเจียนแล้ว

“แก!” ใบหน้ำของหวังเฉิงเย่มืดลงอย่ำงช่วยไม่ได้
เขำรีบหันหน้ำไปหำชำยชรำฝู่เหยิน “ท่ำนผู้อำวุโส
ฝู่เหยิน ข้ำหวังว่ำท่ำนจะช่วยจัดกำรมันให้แก่ข้ำ!”

“แน่นอน” ชำยชรำฝู่เหยินพยักหน้ำโดยไม่ต้องคิด
“เฉิงเย่อย่ำได้ห่วง ข้ำกับท่ำนปรมำจำรย์เหยียนอยู่
ที่นี่แล้ว พวกข้ำจะปล่อยให้คนที่ฆ่ำเฉิงหยงไปได้
อย่ำงไร?”

ดวงตำของชำยชรำฝู่เหยินพลันเปลี่ยนไป จนดูคล้ำย
กับดวงตำที่น่ำกลัวคู่หนึ่ง

วันนั้น…วันที่หวังเฉิงหยงถูกฆ่ำตำย ที่เขำเลือกจะไม่
ท ำไรกับไป๋เฉิน ก็เป็นเพรำะว่ำไม่มั่นใจว่ำตัวเองจะ
ชนะได้

แต่กับวันนี้ มันแตกต่ำงกันอย่ำงสิ้นเชิง เขำมี
ปรมำจำรย์เหยียนหรือเหยียนเทียนหุนอยู่ด้วย
เขำล้วนมีควำมมั่นใจร้อยล้ำนเปอร์เซ็นต์ว่ำจะ
สำมำรถจัดกำรเอำชนะและกระทั่งฆ่ำไป๋เฉินได้!

‘เพียงเท่ำนั้น ข้ำก็จะได้ไม่รู้สึกผิดต่อฉนเฟิงอีกต่อไป’
ชำยชรำฝู่เหยินร ำพึงร ำพันในใจเล็กน้อย

ไป๋เฉินได้หันมองชำยชรำฝู่เหยิน เขำได้ยินค ำพูดของ
อีกฝ่ำยอย่ำงชัดเจน ควำมกดดันก่อเกิดขึ้นมำในจิตใจ
ของเขำ

อย่ำงไรก็ตำม เขำก็ไม่ได้มีควำมหวำดกลัวเลย
เขำที่มำที่นี้ ล้วนเตรียมใจเอำไว้บ้ำงแล้ว และไม่ว่ำ
ยังไงก็จะต้องฆ่ำหวังเฉิงเย่ เพื่อที่จะแก้แค้นให้ได้!

“ปรมำจำรย์เหยียน ข้ำหวังว่ำท่ำนจะร่วมมือกับข้ำใน
กำรจัดกำรกับสหำยเต๋ำฮู้หยวน”

ชำยชรำฝู่เหยินหันหน้ำมองปรมำจำรย์เหยียน
ยกสองมือขึ้นผสำนกัน เป็นเชิงคำรวะ

“อย่ำได้ห่วงไป นั่นก็คือข้อตกลงของพวกเรำ”
ปรมำจำรย์เหยียนเผยอรอยยิ้มเล็กน้อย ทำงตระกูล
หวังมอบรำคำที่เท่ำเทียมให้กับเขำ ในกำรให้มำช่วย
ฆ่ำไป๋เฉิน เขำแน่นอนว่ำยินดีท ำ ไม่คิดบิดพลิ้วค ำพูด
ของตัวเอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ำไป๋เฉินเพิ่งท ำให้เขำไม่พอใจด้วย
แล้ว เขำล้วนแล้วแต่เต็มใจช่วยเหลือในกำรฆ่ำไป๋เฉิน
อย่ำงสิ้นเชิง

“สหำยเต๋ำฮู้หยวน ข้ำคิดว่ำเจ้ำคงก ำลังคิดหำวิธีหนีใช่
หรือไม่?”

หลังจำกพูดคุยกับปรมำจำรย์เหยียนจบ ชำยชรำ
ฝู่เหยินก็หันหน้ำไปหำไป๋เฉิน พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

ในควำมคิดของเขำตอนนี้ ล้วนคิดได้เพียงแค่ว่ำ
ไป๋เฉินก ำลังคิดหำวิธีที่จะหนีไปจำกที่นี่ เนื่องจำกกำร
ที่ต้องมำเผชิญหน้ำกับผู้ฝึกตนระดับทะยำนฟ้ำ
สองคนแบบนี้ ก็ไม่ต่ำงจำกกำรรนหำที่ตำยเท่ำใดนัก

ถ้ำหำกว่ำเป็นตัวเขำที่ต้องมำพบเจอกับสถำนกำรณ์
แบบนี้ เขำเองก็จะหนีเหมือนกัน หนีอย่ำงไม่ลังเลเลย

“หนี?” ไป๋เฉินมองชำยชรำฝู่เหยินอย่ำงดูถูก เขำจะ
หนีได้ยังไงในเมื่อเตรียมใจมำแล้ว

ในใจของเขำตอนนี้ หวังเพียงแค่ให้ได้รับพลังควำม
แข็งแกร่งของผู้ฝึกตนระดับทะยำนฟ้ำหรือไม่ก็ระดับ
ต ำนำน จำกกำรใช้เม็ดยำลึกลับเสมือนผู้ฝึกตนเท่ำนั้น
เพรำะถ้ำไม่ได้ สิ่งที่รอเขำอยู่ก็มีเพียงควำมตำย
เท่ำนั้น!

“เจ้ำไม่คิดหนีรึ?” ปรมำจำรย์เหยียนถำม มุมปำกมี
รอยยิ้มเย็นชำ

“ไม่มีควำมจ ำเป็นที่จะต้องหนี ข้ำมำที่นี่วันนี้ก็เพื่อจะ
ฆ่ำหวังเฉิงเย่ ใครหน้ำไหนก็ขวำงไม่ได้ทั้งนั้น!”

ไป๋เฉินพูด เสียงของเขำ มีแต่ควำมแข็งกร้ำวดุร้ำย
จะฟังได้ชัดว่ำเขำใช้ภำษำของผู้ฝึกตนเช่นเดียวกัน
ในเมื่ออีกฝ่ำยเข้ำใจผิดคิดว่ำเขำเป็นผู้ฝึกตน เขำก็จะ
เป็นมัน

“ดี!” ปรมำจำรย์เหยียนพยักหน้ำ คล้ำยกับมีควำม
โกรธขึ้นมำ “ถ้ำอย่ำงนั้น เจ้ำกล้ำตำมไปสู้กับข้ำและ
สหำยเต๋ำฝู่เหยินหรือไม่?”

“ท ำไมจะไม่กล้ำ!” ไป๋เฉินตอบอย่ำงไม่ลังเล สองมือ
ก ำแน่น เส้นเลือดต่ำงปรำกฏให้เห็นขึ้นมำบนแขน

“ฮ่ำฮ่ำฮ่ำ นี่มันยอดเยี่ยมไปเลย พวกเรำเปลี่ยน
สถำนที่กันเถอะ” ชำยชรำฝู่เหยินหัวเรำะออกมำ
อย่ำงชอบอกชอบใจ

จำกนั้น เขำก็ลุกออกจำกโซฟำ ก้ำวเดินไปยังหน้ำต่ำง
ก่อนจะพลิกมือขึ้นครั้งหนึ่ง หน้ำต่ำงบำนนั้นพลันบิน
ออกไปไปไกลหลำยร้อยเมตร จนมันหำยไปในท้องฟ้ำ
ในที่สุด

“ข้ำนับถือในควำมกล้ำขอสหำยเต๋ำฮู้หยวนยิ่งนัก
โปรดตำมมำ” ชำยชรำฝู่เหยินพูดโดยที่ไม่ได้หันหน้ำ
กลับมำมองไป๋เฉิน

หลังจำกพูดจบ เขำก็กระโดดออกจำกหน้ำต่ำงไป
ร่ำงกำยของเขำลอยอยู่บนอำกำศ

ปรมำจำรย์เหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก รีบออกไปตำม
ชำยชรำฝู่เหยิน

สุดท้ำยก็เป็นไป๋เฉิน เขำตำมชำยชรำทั้งสองคนไป
ไม่มีค ำพูดใดหลุดออกมำจำกปำกของเขำ

ร่ำงทั้งสำมได้พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้ำสูงลิบลิ่ว จนไม่
สำมำรถมองเห็นได้

ด้วยกำรจำกไปของทั้งสำมคน ท ำให้ในห้องหลงเหลือ
เพียงคนอยู่แค่สองคน นั่นก็คือหวังเฉิงเย่กับต่งเหิ่น
คนสนิทของเขำ

ต่งเหิ่นในตอนนี้มำยืนอยู่ข้ำงหน้ำต่ำง อ้ำปำกตำค้ำง
ยื่นหน้ำออกไปแหงนมองขึ้นฟ้ำอย่ำงช่วยไม่ได้ เห็นได้
ชัดว่ำเขำรู้สึกตื่นตะลึงเป็นอย่ำงมำก เพรำะนี้เป็น
ครั้งแรกที่เขำได้เห็นคนลอยขึ้นไปบนท้องฟ้ำ

แม้ว่ำก่อนหน้ำนี้ เขำจะได้เห็นเท้ำของไป๋เฉินยืนอยู่
บนอำกำศ อยู่เหนือพื้นเล็กน้อย แต่เขำก็ไม่ได้
ตกตะลึงขนำดนี้ เพรำะมันไม่ใช่สิ่งที่จะสำมำรถเอำมำ
เปรียบเทียบกันได้กับสิ่งที่ได้เห็นอยู่ในตอนนี้

‘ถ้ำเรำมีพลังแบบนั้นบ้ำงก็คงจะดี’ ต่งเหิ่นอดคิดในใจ
อย่ำงเพ้อฝันไม่ได้

อย่ำงไรก็ตำม เขำก็รู้ดีว่ำมันเป็นไปไม่ได้ ทันใดนั้น
เขำก็นึกถึงบำงเรื่องขึ้นมำได้ สีหน้ำพลันเปลี่ยนไป
ในทันที ซึ่งเรื่องที่เขำนึกขึ้นมำได้นี้ ก็คือเรื่องของ
ไป๋เฉิน

แม้หวังเฉิงเย่จะจดจ ำไม่ได้ แต่เขำจดจ ำได้อย่ำง
แน่นอน จดจ ำชุดที่ไป๋เฉินใส่อยู่ มันไม่ใช่ชุดอะไรเลย
นอกจำกชุดของยำมรักษำควำมปลอดภัยของ
คฤหำสน์ตระกูลหวัง!

เมื่อเป็นแบบนี้ จะไม่ให้ต่งเหิ่นเปลี่ยนสีหน้ำได้ยังไง
เขำไม่อำจรู้ได้เลยว่ำท ำไมผู้ฝึกตนระดับทะยำนฟ้ำ
ถึงเอำชุดของยำมมำใส่ เขำพลันมองไปที่หวังเฉิงเย่
ที่สีหน้ำเต็มไปด้วยควำมโมโห ลังเลว่ำจะบอกดี
หรือไม่

แต่สุดท้ำยเขำก็เลือกที่จะไม่บอกดีกว่ำ เพรำะมันก็ไม่
น่ำจะส ำคัญมำก

ส่วนเรื่องที่หวังเฉิงเย่โมโห เขำพอเดำออกอยู่ มันคง
จะเป็นเพรำะค ำพูดของไป๋เฉินแน่ ที่ว่ำ ‘ข้ำมำที่นี่
วันนี้ก็เพื่อจะฆ่ำหวังเฉิงเย่ ใครหน้ำไหนก็ขวำงไม่ได้
ทั้งนั้น!’
ระบบเปลี่ยนชีวิต