System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 288 ทุ่มสุดตัว

มองเห็นไป๋เฉินปรากฏตัวขึ้นมาในจุดที่ห่างออกไป
ชายชราฝู่เหยินก็แค่นเสียงเย้ยหยัน ที่ไป๋เฉินไม่กล้า
เข้ามาโจมตีพวกเขา หลังจากที่เขาโบกสะบัดมือ
สร้างสายลมอันเกรี้ยวกราดล้อมรอบร่างกายของเขา
และปรมาจารย์เหยียนไว้

แต่ถึงแม้ว่าเขาจะเย้ยหยัน ใบหน้าของชายชราฝู่เหยิน
ก็ยังเคร่งเครียดจริงจัง เขาย่อมตระหนักถึงได้ดี ว่า
ไป๋เฉินที่เป็นผู้ฝึกตนระดับทะยานฟ้าและเป็น
ผู้เชี่ยวชาญกระบี่นั้น เป็นคู่ต่อสู้ที่น่ากลัว จะประมาท
ไม่ได้เด็ดขาด

เพราะแม้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกันลงมือแล้ว ยังไม่อาจ
ทำอะไรไป๋เฉินได้เลย!

เมื่อเป็นแบบนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก ที่ชายชรา
ฝู่เหยินจะยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังไม่
เปลี่ยนแปลง

‘ปรมาจารย์เหยียน เตรียมพร้อม เมื่อข้าให้สัญญาณ
พวกเราจะลงมือโจมตีมันพร้อมกัน โจมตีมันด้วยพลัง
ทั้งหมดของท่านและข้า!’ ในตอนนี้เอง ชายชรา
ฝู่เหยินได้แอบส่งเสียงผ่านจิตไปหาปรมาจารย์เหยียน

ปรมาจารย์เหยียนที่มีใบหน้าซีดขาว จากการได้รับ
บาดเจ็บก่อนหน้านี้ พยักหน้าลงครั้งหนึ่งอย่างจริงจัง

‘ตกลง ถ้าพวกเราร่วมมือกันโจมตีมันด้วยพลังทั้งหมด
มันต้องตายแน่!’

‘ดี!’ ชายชราฝู่เหยินพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
ทันใดนั้น เขาก็ยกฝ่ามือขึ้นวาดครั้งหนึ่ง สายลมอัน
เกรี้ยวกราดที่ล้อมรอบพวกเขาเป็นวงกลมอยู่ก็
อันตรธานหายไป ราวกับไม่เคยมีอยู่

ไป๋เฉินที่ยืนอยู่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียดจริงจัง ไม่แพ้
ของชายชราฝู่เหยินหรือของปรมาจารย์เหยียน
อดขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้ เมื่อเห็นว่าชายชราฝู่เหยินสลาย
สายลมอันเกรี้ยวกราดของตัวเองออกไป

แต่ว่าเขาก็ขมวดคิ้วอยู่ไม่นาน เนื่องจากตระหนักถึง
ว่าตัวเองไม่ได้มีเวลามาก

ยิ่งเขายืนอยู่เฉยๆ มากเท่าไหร่ เวลาของเขาก็จะหมด
ลงไปเรื่อยๆ อย่างเปล่าประโยชน์เท่านั้น

‘ต้องรีบจัดการพวกมัน!’ ไป๋เฉินคิด ไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้ว
ที่เขาคิดแบบนี้ในวันนี้

ดวงตาทั้งคู่ของเขาพลันเต็มไปด้วยแสงแห่งความ
เย็นชา ความต้องการฆ่าฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเขา
ทันใดนั้น ทั่วร่างกายของเขาก็ระเบิดพลังปราณสีทอง
ออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

อากาศรอบๆ ตัวเหมือนจะถูกตัดขาดไป เนื่องจาก
พลังปราณสีทองที่ระเบิดออกมาของเขา มันล้วน
อบอวลไปด้วยเจตนากระบี่อันคมกริบ ที่เพียงพอจะ
ตัดทุกสรรพสิ่งในโลกใบนี้!

ชุดที่ไป๋เฉินสวมใส่อยู่ ล้วนโบกสะบัดไปมาอย่าง
รุนแรง เส้นผมของเขาเองก็เช่นเดียวกัน มันโบก
สะบัดไปมา

ฝ่ามือทั้งสองข้างของไป๋เฉินกำแน่น อยู่ในท่า
เตรียมพร้อมที่จะสู้สุดตัวแล้ว เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้
เขาเลือกที่จะทุ่มสุดตัว เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าไม่ทุ่ม
สุดตัว มันเป็นการยากมากที่จะฆ่าสองผู้ฝึกตนระดับ
ทะยานฟ้าอย่างชายชราฝู่เหยินกับปรมาจารย์เหยียน
ได้

“มันคิดที่จะทุ่มสุดตัวแล้ว!” ปรมาจารย์เหยียนพูด
น้ำเสียงของเขาฟังได้ชัดว่าตึงเครียด เขาสูดลมหายใจ
เข้าลึก ภายในใจมีความหวาดกลัวเล็กน้อยต่อไป๋เฉิน

แค่เพียงไป๋เฉินระเบิดพลังปราณทั้งหมดออกมา
เขาก็รู้สึกได้รับแรงกดดันหลายส่วนแล้ว หากว่าเขา
ต้องเผชิญหน้าต่อสู้กับไป๋เฉินคนเดียวแล้วล่ะก็…
เขาไม่เอาด้วยแน่นอน

เพราะรู้ตัวว่าถ้าสู้กันหนึ่งต่อหนึ่ง เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของ
ไป๋เฉินแน่นอน

อย่าว่าแต่เขาเลยที่คิดว่าสู้กันหนึ่งต่อหนึ่ง แล้วจะ
ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของไป๋เฉิน ชายชราฝู่เหยินก็มีความคิด
แบบเดียวกัน

“พวกเราเองก็ต้องทุ่มสุดตัวเหมือนกัน!” ชายชรา
ฝู่เหยินตะโกน ก่อนที่จะระเบิดพลังทั้งหมดออกมา
อย่างรวดเร็ว

พลังปราณสีเขียวพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา
มันสั่นสะเทือนชั้นอากาศรอบๆ จนแทบจะถูกบดขยี้
ไป

ปรมาจารย์เหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก ทั่วร่างปรากฏ
รัศมีสีแดงเพลิง เป็นเปลวเพลิงอันดุดัน ร้อนระอุ
ที่เพียงพอจะแผดเผาไปทุกสิ่ง!

แรงกดดันกระจายออกมาจากร่างของชายชรา
ทั้งสองคน ไหวกระเพื่อมออกไปทุกทิศทาง

ใบหน้าของไป๋เฉินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่มีความ
หวาดเกรง ทันใดนั้น เท้าของเขาก็เคลื่อนไหว
ก้าวกระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ใช้ก้าวเดียว
พริบตาอีกต่อไป เลือกที่จะใช้ออกด้วยความเร็ว
ทั้งหมดของผู้ฝึกตนระดับทะยานฟ้า

ความเร็วการเคลื่อนที่ของเขาในตอนนี้ มันรวดเร็ว
มากจริงๆ เพียงพริบตาเดียว ก็เข้ามาถึงขอบเขตที่
สามารถโจมตีผู้ฝึกตนระดับทะยานฟ้าชราทั้งสองคน
ได้

เมื่อโจมตีได้ ไป๋เฉินแน่นอนต้องโจมตี เขายกแขนขึ้น
จรดตรง ราวกับเป็นกระบี่ที่แหลมคมเล่มหนึ่ง
ไอปราณสีทองสาดกระจาย สะกดข่มไปทั่วชั้นอากาศ

เงาร่างของกระบี่สีทองขนาดใหญ่เล่มหนึ่ง เสมือน
ปรากฏออกมาอยู่หลังแขนที่เขายกขึ้น!

“ตาย!” ไป๋เฉินคำรามออกมาคำหนึ่ง เป็นคำว่า
‘ตาย!’ ก่อนที่จะตวัดฟาดฟันแขนข้างนั้นลงไปที่
ปรมาจารย์เหยียนหนึ่งครั้ง

ด้วยเวลาไม่ถึงหนึ่งในเสี้ยววินาที เขาก็ขยับแขน
ตวัดฟาดฟันออกไปอีกหนึ่งครั้ง ตวัดฟาดฟันใส่
ชายชราฝู่เหยิน

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นการโจมตีสองระลอก และการ
โจมตีทั้งสองระลอกก็บังเกิดแรงกดดันอันมหาศาลขึ้น

นอกจากนี้ยังบังเกิดเป็นคมกระบี่สีทองสองคมด้วย
เช่นกัน ดูไปแล้วทั้งน่าหวาดหวั่น น่าหวาดกลัวและ
น่าเกรงขาม!

เพียงได้มองเห็นการโจมตีของไป๋เฉิน ดวงตาของ
ปรมาจารย์เหยียนกับชายชราฝู่เหยินก็เบิกกว้างขึ้น
จนแทบจะถลนออกจากเบ้า

หัวใจของพวกเขาบีบรัดอย่างรุนแรง รับรู้ได้ถึงวิกฤต
ที่เพียงพอจะทำให้พวกเขาบาดเจ็บสาหัส หรือกระทั่ง
อาจจะถึงแก่ความตายได้!

“ร่วมมือกันต้านทานและโจมตีสวนกลับไป!”

ปรมาจารย์เหยียนกัดฟัน เขาคำรามอย่างเดือดดาล
ออกมา ก่อนที่จะซัดฝ่ามือออกไปปะทะกับคมกระบี่
สีทองของไป๋เฉิน เขาซัดฝ่ามือออกไปมากกว่าสามสิบ
ครั้งในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที

ทุกฝ่ามือล้วนกลายเป็นเพลิงที่พุ่งทะยานออกไป
ข้างหน้า มีแรงกดดันที่ร้อนระอุ ความร้อนสาด
กระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง เรียกได้ว่ามันเป็นอะไร
ที่น่ากลัวมาก

ทางด้านชายชราฝู่เหยินก็ไม่ได้น้อยหน้ากันแต่อย่างใด
เขาซัดฝ่ามือออกไปเช่นเดียวกัน ทุกฝ่ามือของเขา
เป็นราวกับสายลมอันโหมกระหน่ำที่บ้าคลั่ง มันพุ่ง
ออกไปข้างหน้า กวาดผ่านอากาศอย่างทรงพลัง

ในทันใดนั้น มันก็ผสานรวมกันกับฝ่ามือของ
ปรมาจารย์เหยียนที่ซัดออกมาในเวลาเดียวกัน
กลายเป็นเงาร่างฝ่ามือเปลวเพลิงที่โอบล้อมด้วย
สายลมอันเกรี้ยวกราดบ้าคลั่งขนาดใหญ่ พุ่งเข้าปะทะ
กับสองคมกระบี่สีทองของไป๋เฉินอย่างบ้าคลั่ง!

ตูม! ตูม! ตูม!

บนท้องฟ้าสนั่นหวั่นไหว ด้วยอานุภาพอันรุนแรงของ
การระเบิดจากการปะทะกัน ม่านควันสีเทาปรากฏ
ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ทำให้ไม่อาจมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น
ได้ชัดเจน

แรงจากการปะทะ ล้วนแล้วแต่พุ่งกระจายออกไปทุก
ทิศทาง บังเกิดเป็นระลอกคลื่นที่ทรงพลังระลอกหนึ่ง!

ไม่ว่าจะเป็นไป๋เฉิน ชายชราฝู่เหยินหรือปรมาจารย์
เหยียน ต่างก็ถูกระลอกคลื่นอันทรงพลังจากการ
ปะทะนั้น พุ่งอัดเข้าใส่ที่หน้าอก ร่างกระเด็นปลิว
ออกไป เลือดสดๆ สีแดงล้วนสาดกระจายออกมาจาก
ปากของคนทั้งสาม!
ระบบเปลี่ยนชีวิต