System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 312 :ตัดสินเป็นตาย

หยดน้าสีฟูาสดใส ลอยอยู่เหนือฝุามือตรงหน้าของ
ไป๋เฉิน ในโลกที่เหมือนจะกลายเป็นโลกแห่งหมอกสี
ด้าไปแล้ว
หมอกสีด้าที่ปกคลุมอยู่รอบด้าน ท้าให้ไป๋เฉินไม่อาจ
ที่จะมองเห็นต้านานหมิงคงได้
แรงกดดันบางอย่างไหวกระเพื่อมในจิตใจของเขา
ความรู้สึกที่รับรู้ได้ถึงอันตรายครั้งใหญ่ ยังไม่ได้เจือ
จางหายไปเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ความรู้สึกถึง
อันตรายยิ่งมาก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้น
อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนี้ แม้จะรู้สึกถึงอันตราย
ครั้งใหญ่ แต่ไป๋เฉินปราศจากซึ่งความหวาดกลัวใดๆ
สีหน้าของเขาสงบมาก สงบจนน่าประหลาดใจเลย
ทีเดียว
ถ้าหมอกสีด้าเป็นสิ่งที่ต้านานหมิงคง ใช้เป็นไพ่ตาย
เป็นพลังทั้งหมดที่ต้านานหมิงคงใช้ออกมาได้ ถ้า
อย่างนั้น หยดน้าสีฟูาสดใสที่ลอยอยู่เหนือฝุามือของ
ไป๋เฉิน ก็เป็นไพ่ตายของเขา เป็นพลังทั้งหมดที่เขา
สามารถใช้ออกได้เช่นเดียวกัน
และหลังจากที่ใช้ออกไป เขาก็คงจะไม่สามารถใช้มัน
ออกมาได้อีกครั้ง เนื่องจากพลังเจตจ้านงปราณของ
เขาไม่ได้มีไร้ที่สิ้นสุด จ้าเป็นที่จะต้องพักฟื้นเพื่อให้
เจตจ้านงปราณฟื้นคืนมา จึงจะสามารถใช้ออกได้อีก
ครั้ง
แน่นอนว่าทางด้านของต้านานหมิงคงก็คงจะไม่
แตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีจุดที่แตกต่างกัน
ระหว่างไป๋เฉินกับต้านานหมิงคงอยู่
ซึ่งจุดแตกต่างที่ว่านี้ก็คือ ต้านานหมิงคงเป็นผู้ฝึกตน
ระดับต้านานแท้ ไม่ได้เป็นผู้ฝึกตนระดับต้านานเทียม
แบบไป๋เฉิน
ค้าว่า ‘ผู้ฝึกตนระดับต้านานเทียม’ นี้ ไม่ได้มี
ความหมายใดอื่น นอกจากความหมายตรงตามตัว
ของมัน
ไป๋เฉินที่อาศัยเม็ดยาลึกลับเสมือนผู้ฝึกตน จนได้รับ
พลังฝึกตนระดับต้านานมา ย่อมสมควรถูกเรียกเป็น
ผู้ฝึกตนระดับต้านานเทียม ไม่สามารถเรียกเป็นผู้ฝึก
ตนระดับต้านานแท้ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ระยะเวลาที่พลังพื้นฐานฝึกตน
ระดับต้านานของไป๋เฉินคงอยู่นั้นมีจ้ากัด จ้ากัดเพียง
10 นาทีเท่านั้น และตอนนี้ก็เหลือไม่ถึง 5 นาทีแล้ว
ซึ่งตรงจุดนี้เองก็คือความแตกต่างที่ว่า
ต้านานหมิงคงถ้าทุ่มสุดตัวใช้พลังทั้งหมดออกมาครั้ง
หนึ่ง ย่อมสามารถใช้ได้อีกครั้งแน่นอน หากว่าได้พัก
ฟื้น แต่ส้าหรับไป๋เฉินนั้นไม่ เขาไม่ได้มีเวลามาก
ขนาดนั้น
อาจบางทีการทุ่มสุดตัว ใช้พลังทั้งหมดออกมาในครั้ง
นี้ของเขา ก็คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะสามารถใช้
พลังของผู้ฝึกตนระดับต้านานได้
ถ้าจะถามว่าเพราะอะไร ค้าตอบก็ล้วนง่ายดายยิ่ง
นั่นก็คือระยะเวลาของเม็ดยาลึกลับเสมือนผู้ฝึกตน
ของเขาได้หมดลงนั่นเอง
ไม่ถึง 5 นาที อย่าได้เห็นว่ามันนาน มันเป็นเพียง
เวลาอันเล็กน้อยเท่านั้น
“นี่ก็คือการตัดสินเป็นตาย!” ริมฝีปากของไป๋เฉิน
ขยับ พึมพ้ากับตัวเอง
เห็นได้ชัดว่าการปะทะครั้งต่อไปของเขากับต้านาน
หมิงคงที่ก้าลังจะเกิดขึ้นนี้ ก็คือการตัดสินเป็นตาย
ว่าใครจะอยู่ ใครจะไป!
แต่ถึงแม้จะรู้ว่าการปะทะกันครั้งต่อไป จะเป็นการ
ตัดสินเป็นตาย ภายในใจของไป๋เฉินกลับไม่มี
ความรู้สึกหวาดกลัวอยู่เลย
จริงอยู่ที่ว่าตอนแรกที่ต้านานหมิงคงท้าให้หมอกสีด้า
ปรากฏออกมาปกคลุมรอบด้านไว้ จะส่งผลให้ใบหน้า
ของไป๋เฉินเคร่งเครียดจริงจังอย่างถึงขีดสุด
แต่มันก็เพียงแค่นั้น เพราะหลังจากที่เขาตัดสินใจ
เลือกเลียนแบบหยดน้าของชายชราในความทรงจ้าที่
ได้เห็นมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนมาเป็นสงบ
ราบเรียบ ราวกับผิวน้านิ่ง
ในเรื่องนี้ ไป๋เฉินเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน
แต่อาจบางทีเขาอาจจะถูกภาพของชายชราที่ใช้หยด
น้าผู้นั้น
ผู้ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย หลังจากที่เข่นฆ่าศัตรู
ไปมากมายนับไม่ถ้วน ท้าให้ความเคร่งเครียดเปลี่ยน
มาเป็นสงบราบเรียบ ไม่ปรากฏความรู้สึกหวาดกลัว
ต่อการตัดสินเป็นตายกับต้านานหมิงคงก็เป็นได้
ไป๋เฉินที่ยืนอยู่ในโลกของหมอกสีด้า กระพริบตา
มองหยดน้าสีฟูาสดใสในมืออย่างคาดหวัง มีความ
เชื่อมั่นอยู่บนใบหน้าของเขา ถึงแม้ว่าความรู้สึกถึง
อันตรายครั้งใหญ่จะยังคงอยู่ก็ตามที

ในขณะที่ไป๋เฉินยืนมองหยดน้าสีฟูาสดใสในมือข้าง
ซ้าย ดวงตาคู่สีด้ามืด ราวกับความมืดมิดอันนิจ
นิรันดร์ก็จับจ้องมองไปยังร่างของเขา
ภายในแววตาคู่นี้ มีความโกรธแค้นชิงชัง มีความ
โหดเหี้ยมดุร้าย และมีความต้องการฆ่าอันลึกล้ามาก
ล้น!
แน่นอนว่าเจ้าของดวงตาคู่นี้ก็คือต้านานหมิงคง
“ก็เพียงแค่ผู้เชี่ยวชาญศาสตร์แห่งน้าอันกระจ่อย
ร้อย!”
มองเห็นหยดน้าสีฟูาสดใสที่ลอยอยู่เหนือมือของ
ไป๋เฉิน ต้านานหมิงคงอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยามหยัน
จริงอยู่ที่ว่าหยดน้าสีฟูาสดใสนั่น ให้ความรู้สึกที่
กดดัน ทรงพลานุภาพ และน่าหวาดหวั่นต่อเขาไม่
น้อย
แต่มันก็เพียงแค่นั้น ในสายตาของต้านานหมิงคง เขา
ก็ยังคงเชื่อว่าศาสตร์แห่งน้า ไม่นับเป็นอะไร เมื่ออยู่
ต่อหน้าศาสตร์แห่งความมืดของเขา ถึงแม้ว่าความ
มั่นใจในการที่จะฆ่าไป๋เฉินได้ของเขา จะลดฮวบลง
มาเหลือห้าสิบเปอร์เซ็นต์ในตอนนี้ก็ตามที
“เจ้าเพียงแค่รออีกนิด ข้าจะจบชีวิตสุนัขของเจ้า
ลง!”
ต้านานหมิงคงเหยียดริมฝีปาก ถ้อยค้าที่เต็มไปด้วย
ความอาฆาตแค้น ถูกส่งออกมาอย่างแผ่วเบา
ในตอนนี้ ร่างกายของเขาได้ถูกปกคลุมไปด้วย
เจตจ้านงปราณสีด้าจนเกือบจะหมดทั่วทั้งร่างกายอยู่
แล้ว จะมีก็เพียงส่วนล้าคอขึ้นมาที่ยิ่งไม่ถูกปกคลุม
แต่จะเห็นได้ชัดว่ามันก้าลังจะถูกปกคลุมในไม่ช้า
เนื่องจากเจตจ้านงปราณของเขาก้าลังค่อยๆ พุ่ง
ขึ้นมาปกคลุมส่วนล้าคอและศีรษะของเขา ราวกับว่า
เจตจ้านงปราณสีด้าก้าลังกลืนกินร่างกายของเขาเข้า
ไปอย่างไรอย่างนั้น
ซึ่งพอมันปกคลุมไปทั่วทั้งศีรษะและร่างกายของ
ต้านานหมิงคง เวลานั่นแหละคือเวลาที่เขารออยู่
เป็นเวลาที่เขาจะฆ่าสังหารเอาชีวิตของไป๋เฉิน!
‘ถึงแม้ว่าข้าจะต้องได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ถ้าหาก
ฆ่ามันไปได้ก็นับว่าคุ้มค่า!’
ต้านานหมิงคงคิดในใจ เขาแน่นอนว่ารู้ดี ว่าการ
ปะทะตัดสินเป็นตายกับไป๋เฉิน เขาเองต้องได้รับ
บาดเจ็บอยู่แล้ว ไม่มีทางเด็ดขาดที่จะไม่ได้รับ
บาดเจ็บ ไม่ว่าจะสามารถฆ่าไป๋เฉินได้หรือไม่ได้ก็ตาม
แต่จากสิ่งที่เขาคิดในใจ ก็ดูเหมือนว่าต้านานหมิงคง
จะมีความมั่นใจค่อนข้างมากทีเดียว
จากจุดที่ต้านานหมิงคง คิดว่าการปะทะครั้งต่อไป
ของเขากับไป๋เฉิน เป็นการปะทะตัดสินเป็นตายนั้น ก็
เพียงพอที่จะบอกได้แล้วว่า เขาเองก็รับรู้เหมือนกัน
ว่าไป๋เฉินจะทุ่มสุดตัว ใช้ออกด้วยพลังทั้งหมดที่มี
เหมือนกัน
“เวลาตายของเจ้าได้มาถึงแล้ว!”
ในตอนนี้เอง เสียงค้ารามของต้านานหมิงคงก็ดังลั่น
ขึ้นสะท้านฟูาสะเทือนดิน
มองดูร่างกายของเขาในตอนนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นใครก็
ต้องรู้สึกพรั่นพรึงหวาดกลัว!
เพราะไม่มีส่วนใดบนร่างกายของเขาไม่เป็นสีด้า มัน
ได้กลายเป็นสีด้าทั้งหมด ถูกปกคลุมไปด้วยเจตจ้านง
ปราณสีด้าไปอย่างสิ้นเชิง ดูไปแล้วทั้งน่าหวาดกลัว
และทรงพลังจนต้องรู้สึกเย็นยะเยือก หนาวสั่นไป
จนถึงขั้วหัวใจ!
จากตรงจุดนี้ ไม่จ้าเป็นต้องสงสัยเลย เจตจ้านง
ปราณสีด้าได้ปกคลุมทั่วร่างกายของต้านานหมิงคง
ทั้งหมดแล้ว ท้าให้เขาดูราวกับเป็นมนุษย์แห่งความ
มืดไป!
ตอนนี้เวลาที่เขารอคอยก็ได้มาถึงแล้ว…เวลาในการ
ฆ่าไป๋เฉิน!
เวลาที่จะได้ตัดสินเป็นตายกัน!

——————————————–
ระบบเปลี่ยนชีวิต