System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 88 : โทรหาเฉียนเป่ย

ไป๋เฉินกลับมาถึงบ้านของตัวเองในช่วงบ่าย โดยการมาส่งของหลงซูอิน

ในทันทีที่กลับมาถึงบ้าน เขาก็พุ่งเข้าห้องของตัวเองเป็นอันดับแรก ก่อน
จะนั่งลงที่เตียงและเปิดหน้าต่างของระบบเปลี่ยนชีวิตขึ้นมา

เขาต้องการที่จะดูว่าภารกิจใหม่คืออะไร

—
[ระบบเปลี่ยนชีวิต]

ผู้ใช้: ไป๋เฉิน

อายุ: 18 ปี

เลเวล: 3 (0/100)

คำอธิบาย: คุณขาดคะแนนเป็นจำนวน 100 คะแนน เพื่อเพิ่ม ระดับเลเว
ลของคุณ

คำแนะนำ : หากคุณอยากจะเปลี่ยนแปลงชีวิตให้เป็นไปตามที่ตัวเอง
ปรารถนา จงทำภารกิจที่ระบบมอบให้!

[ภารกิจ]

ภารกิจที่ 16: จัดการคนจากแก๊งเสือขาว (คะแนนที่ได้รับ 25 คะแนน)

ภารกิจที่ 17: เดินทางด้วยเครื่องบินหนึ่งครั้ง (คะแนนที่ได้รับ 10
คะแนน)

คำ อธิยาย: คุณสามารถทำภารกิจไหนก่อนก็ได้ หลังทำภารกิจเสร็จสิ้น
คุณมีโอกาสได้รับสิทธิ์การสุ่ม เพื่อได้รับทักษะพิเศษหรืออุปกรณ์วิเศษ
บางอย่างที่สามารถช่วยเปลี่ยนแปลง ชีวิตของคุณได้ดียิ่งขึ้น!
—

เมื่อ ได้ดูชื่ของของภารกิจใหม่ ไป๋เฉินก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เพราะ
ภารกิจนี้มันง่ายมาก เพราะตอนที่หลงซูอินขับรถมาส่งเขาที่หน้าทางเข้า
ย่านการค้าซิงเซิง

เธอได้บอกเขาแล้วว่าจะโดยสารเครื่องบินไปที่เกาะตงไห่

เขาพลันกดดูข้อมูลของภารกิจที่ 17 เพื่อยืนยันว่ามันไม่มีอะไรอื่น

—
[ภารกิจที่ 17: เดินทางด้วยเครื่องบินหนึ่งครั้ง]

คำอธิบาย: พรุ่งนี้คุณมีความจำเป็นที่จะต้องเดินทางไปยังที่ห่างไกล ซึ่ง
การเดินทางครั้งนี้คุณต้องเดินทางด้วยเครื่องบินเท่านั้น

รางวัลภารกิจสำเร็จ: ได้รับคะแนน 10 คะแนน

ผลเสียหากภารกิจล้มเหลว: ไม่มี
—

หลังจากได้เห็นว่าไม่มีอะไรมากในภารกิจนี้ ไป๋เฉินก็ปิดหน้าต่าง
ทั้งหมดลง ก่อนจะหยิบโทรศัทพ์ iPhone 7 ที่เพิ่งจะซื้อมาออกมา

ในระหว่างทางมาที่นี่ หลงซูอินได้สอนเขาถึงวิธีใช้คร่าวๆ แล้ว ซึ่งเขา
พอจะใช้มันเป็นบ้างแล้ว

อันดับแรกก็ปลดล็อกหน้าจอ เขาทำมันได้อย่างรวดเร็วและง่ายดาย

ด้วยความที่เขาไม่เคยมีโทรศัทพ์มือถือมาก่อน เขาจึงค่อนข้างที่จะ
ตื่นเต้นอยู่เล็กน้อยในการที่ได้รับมันมา

แต่เขาก็ยังใช้ไม่เป็นอะไรมาก เขารู้เพียงปลดล็อกหน้าจอและโทรออก
หรือรับสายเท่านั้น

ส่วนเรื่องพวกแอปพลิเคชั่นกับเรื่องแอปเปิ้ลไอดี เขายังไม่เข้าใจมากนัก

และสาเหตุที่เขาเอาโทรศัทพ์ออกมาก็เพื่อที่จะโทรไปหาเฉียนเป่ย เพื่อ
บอกให้เขาลาอาจารย์ให้ในอาทิตย์นี้

ถ้า จะถามว่าเขามีเบอร์โทรของเฉียนเป่ยได้ยังไง ก็ต้องย้อนไปเมื่อวาน
ที่เฉียนเป่ยชวนเขาไปเล่นเกมส์ที่บ้าน ซึ่งตอนจะกลับ เป็นเฉียนเป่ย
เขียนเบอร์โทรให้เขา

ความทรงจำของเขาค่อนข้างที่จะดีมาก จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะจดจำเบอร์
โทรศัทพ์ของเฉียนเป่ยได้

เขากดเบอร์โทรของเฉียนเป่ยที่หน้าจอสัมผัส จากนั้นก็กดโทรออกไป
พร้อมกับเอาโทรศัทพ์ขึ้นมาแนบหู

มีเสียงรอสายดังขึ้นมาสี่ครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย

“ฮัลโหล นั่นใครครับ?” เสียงของคนที่รับสาย แน่นอนว่าเป็นเสียงของ
เฉียนเป่ย

“เฉียนเป่ยนี่ฉันเอง ไป๋เฉิน”

“หา? ลูกพี่เหรอ?” เฉียนเป่ยร้องอย่างตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น

“ลูก พี่ซื้อโทรศัทพ์แล้วเหรอ? ถึงโทรหามาฉันได้ หรือว่ายืมของใคร มี
เรื่องอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่า? ถ้ามีบอกมาได้เลยนะ ลูกน้องคนนี้พร้อม
รับใช้เสมอ!”

ไป๋เฉินถึงกับต้องเอาโทรศัพท์ออกจากหู เพราะเฉียนเป่ยพูดเหมือนกับ
ตะโกนไม่มีผิด เสียงของเขาดังมาก

“นายใจเย็นๆ หน่อย” เขาเอาโทรศัพท์มาแนบหูใหม่และพูด

ได้ยินแบบนี้ เฉียนเป่ยก็สงบลง “ครับลูกพี่ ว่าแต่มีเรื่องอะไรถึงได้โทร
มาหาฉัน?”

“นายช่วยบอกอาจารย์ประจำชั้นให้หน่อยได้ไหมว่าฉันขอลาทั้งอาทิตย์”
ไป๋เฉินพูด เขาบอกจุดประสงค์ที่โทรหาเฉียนเป่ยออกไป

“ไม่มีปัญหาเลยลูกพี่ เรื่องนี้ง่ายมาก ว่าแต่ลูกพี่จะไปไหนเหรอ? ทำไม
ลาหลายวันจัง?”

“ฉันมีธุระต้องไปทำนิดหน่อย” ไป๋เฉินไม่ได้บอกว่าเขาจะไปที่เกาะตง
ไห่ เขาบอกเพียงเท่านี้

“ฉันเข้าใจแล้ว วันนี้ที่ลูกพี่ไม่มาก็เพราะมีธุระใช่ไหม?” เฉียนเป่ยพูด
และถาม

“ตามนั้นแหละ ว่าแต่วันนี้หลี่หลินไปโรงเรียนไหม?” ไป๋เฉินอดถาม
ถึงหลี่หลินออกมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าเธอหายโกรธเขาหรือยัง

เฉียน เป่ยไม่รู้สึกแปลกใจที่ไป๋เฉินถามถึงหลี่หลิน ดอกไม้งามเพียงหนึ่ง
เดียวของโรงเรียน เพราะเมื่อวานเขาเห็นเธอออกมาจากบ้านของไป๋เฉิน
ตั้งแต่เช้า

เขาต้องยิ้ม ก่อนจะพูด “ฉันไม่เห็นเธอเลยลูกพี่ ไม่ใช่ว่าเธออยู่กับนาย
เหรอวันนี้น่ะ”

“เธอไม่ได้ไปโรงเรียน?” ไป๋เฉินไม่สนใจคำหยอกล้อของเฉียนเป่ย

“ใช่แล้ว เธอไม่ได้มา” เฉียนเป่ยบอก และรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ที่คำ
หยอกเย้าของเขาไม่เป็นผล

“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนายมากนะ ถ้ามีอะไรก็โทรมาเบอร์นี้ได้เลย มัน
เป็นเบอร์ของฉันเอง”

“ตกลงลูกพี่ รักษาตัวด้วย”

เฉียนเป่ยพยักหน้าและรู้สึกว่าเขาคิดถูกที่ไป๋เฉินน่าจะซื้อโทรศัพท์แล้ว
จากนั้นเขาก็วางสายไป

ไป๋ เฉินเอาโทรศัพท์กดหมายเลขและโทรไปอีกเบอร์หนึ่งในทันทีที่
เฉียนเป่ยวางสาย และเบอร์นี้ก็เป็นเบอร์ของซูเสวี่ยหนิง ผู้หญิงที่สวย
ที่สุดที่เขาเคยได้เห็นมาในชีวิต

แถมเธอยังเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งอีกด้วย เพราะหากว่าไม่ใช่เธอคงจะ
ไม่สามารถใช้ดาบบินไปบินบนท้องฟ้าได้อย่างแน่นอน

แน่นอนว่าเบอร์โทรของเธอเขาก็จำได้เหมือนกับของเฉียนเป่ย

เขาได้เสียงรอสายดังขึ้นหลายครั้งมาก และจนสุดท้ายก็ไม่มีคนรับสาย

ไป๋เฉินลองโทรไปอีกครั้ง แต่ผลที่ออกมานั้นเหมือนกัน ไม่มีคนรับสาย
อีกตามเคย

“ดูเหมือนว่าเธอคงจะยุ่งอยู่” ไป๋เฉินพูดกับตัวเอง ก่อนที่จะเลิกโทรไป
หาซูเสวี่ยหนิง

การที่เธอไม่รับสายแบบนี้ เขาคิดอย่างอื่นไม่ออก นอกจากคิดว่าเธอคง
กำลังจะยุ่งอยู่ มันจะเป็นการดีที่เขาไม่โทรไปรบกวนเธอในตอนนี้

เขามองโทรศัพท์ในมือของตัวเองอยู่สักพัก ก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่าเงิน
เองก็เป็นสิ่งที่จำเป็น

“หลังจากกลับมาจากเกาะตงไห่แล้ว เราคงต้องหาลู่ทางหาเงินบ้างแล้ว”
ไป๋เฉินได้ตัดสินใจ