System Change Life (ระบบเปลี่ยนชีวิต) - บทที่ 95 : สนามบินซิงโจว

ในตอนเช้า ไป๋เฉินออกจากบ้านช่วงเก้าโมงเช้า เขาสะพายกระเป๋าใบ
หนึ่งที่ใส่เสื้อผ้าเอาไว้สองถึงสามชุดไว้ที่หลัง

เขาออกเดินออกมารอหลงซูอินที่หน้าทางเข้าย่านการค้าซิงเซิงตามเคย
เหมือนกับที่เขาเคยรอเธอก่อนหน้านี้

เมื่อวาน เขาได้บอกกับพ่อแม่ของเขาตอนกินข้าวเสร็จแล้วว่าจะไปที่
เกาะตงไห่กับเพื่อนเพื่อเที่ยว

พ่อกับแม่ของเขาไม่ได้ห้ามอะไร เพียงสอบถามเล็กน้อยและมอบเงินให้
500 หยวนเป็นค่าใช้จ่าย

แต่ ในตอนที่เขาจะออกมาจากบ้านนั้น เขาก็ได้ดูข่าว ซึ่งมันเป็นข่าว
ใหญ่อย่างมากสำหรับเมืองซิงโจว เนื้อหาของข่าวนั้นเป็นที่สร้างความ
หวาดกลัวและสาสมใจให้กับผู้คนอย่างมาก

ซึ่งเนื้อหาของข่าวนั้น ไม่ใช่สิ่งใดอื่นเลย นอกจากแก๊งเสือขาวถูกฆ่าตาย
ยกแก๊ง มันเป็นการสังหารหมู่ที่น่ากลัวในโกดังเลี่ย!

คน ส่วนมากรู้สึกหวาดกลัวในเรื่องนี้ แต่ก็มีคนส่วนหนึ่งรู้สึกสาสมใจ
เนื่องจากแก๊งเสือขาว เป็นแก๊งที่ชั่วร้าย ชอบข่มขู่ รีบไถเงินทองของผู้คน
ไปทั่ว

มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีคนสาสมใจ เมื่อแก๊งเสือขาวถูกกวาดล้าง
ไปจนหมด

สำหรับ ข่าวนี้ ไป๋เฉินไม่ได้รู้สึกอะไรทั้งนั้น เขาทำเพียงดูผ่านๆ เท่านั้น
และเขากระทั่งไม่รู้สึกเสียใจที่ได้ฆ่าและกวาดล้างแก๊งเสือขาวไป

แต่ถ้าหากจะโทษใครสักคนที่ทำให้พวกแก๊งเสือขาวถูกกวาดล้าง ย่อม
ต้องโทษปากวนกับหม่าจง

เพราะ หากปากวนไม่ไปบอกให้หม่าจงส่งคนมาจัดการเขา และหม่าจง
ไม่คล้อยตามปากวนส่งคนมา แก๊งเสือขาวก็ไม่มีทางลงเอยด้วยการถูก
เขาฆ่าทิ้งทั้งหมดแน่!

ใน ตอนแรกถึงแม้ว่าหลงซูอินไม่ได้นัดเขาอย่างตายตัวว่าจะมารับเวลา
ไหน แต่พอถึงช่วงสองทุ่มของเมื่อคืน เธอก็โทรมาบอกเขาว่านัด
ช่วงเวลาประมาณเก้าโมงครึ่ง

มันจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่เขาจะออกมารอเธอที่หน้าทางเข้าย่าน
การค้าซิงเซิง

หน้า ทางเข้าย่านการค้าซิงเซิง มีคนเข้าๆ ออกๆ อยู่เป็นระยะๆ ไม่ว่าจะ
ทั้งคนที่เดินเท้า คนที่ใช้รถจักรยานหรือรถจักรยานยนต์ จะไม่มีก็แต่
รถยนต์

ด้วยความที่ถนนของเขตย่าการค้าซิงเซิงไม่ได้ใหญ่มาก รถยนต์จึงไม่
สามารถที่จะขับเข้าไปได้

ไป๋เฉินยืนรอหลงซูอินอยู่ที่ทางเข้าย่านการค้า พลางเอาโทรศัพท์ iPhone
7 ออกมาเล่น

เขา เริ่มค้นเคยกับมันมากขึ้นแล้ว และเมื่อวานนี้ก็ได้สมัครอินเตอร์เน็ต
เจ็ดวันไป เขาแตะสัมผัสหน้าจอ เลื่อนหาไอคอน Youtube เตรียมที่จะ
กดเข้าไปดู

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้กดเข้าไป เพราะรถของหลงซูอินได้ขับมายังจุด
ที่เขายืนอยู่แล้ว

เขาพลันเก็บโทรศัพท์ลงไปไว้ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินไปเปิด
ประตูและขึ้นรถ BMW ของหลงซูอิน

“ฉันคงไม่ได้ทำให้นายรอใช่ไหม?”

หลังจากที่ไป๋เฉินขึ้นมานั่งยังที่นั่งข้างคนขับ หลงซูอินก็ถามขึ้น

เขาต้องหันหน้ามองเธอ ประจวบเหมาะได้สบกับดวงตาคู่สีน ้าตาลอัน
สวยงาม ต้องทำให้เขาใจสั่นวูบหนึ่ง เขาพบว่าดวงตาของเธอสวยจริงๆ

ไม่สิ ไม่เพียงดวงตาของเธอที่สวย ใบหน้าและรูปร่างของเธอก็สวยไร้ที่
ติ

ยิ่ง เป็นวันนี้ที่เธอสวมใส่ชุดกระโปรงสั้นสีขาว พร้อมกับถุงน่องสีดำ ยิ่ง
ทำให้เธอดูสวยและมีเสน่ห์เป็นพิเศษ ยิ่งกว่าวันก่อนๆ ที่เขาได้พบเธอ
เสียอีก

ด้วยความที่อยู่ใกล้กันมาก ทำให้จมูกของเขา ได้กลิ่นน ้าหอมจางๆ จาก
ร่างของเธอ หัวใจของไป๋เฉินเต้นแรง

ความรู้สึกในตอนนี้บอกไม่ถูกอยู่บ้าง แต่เขาก็สงบอารมณ์ลงอย่าง
รวดเร็ว พร้อมกันนั้นก็ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย

“ไม่เลย ผมก็เพิ่งจะออกมา”

หลงซูอินถอนหายใจอย่างโล่งอกในทันที เธอกลัวว่าเขาจะรอเธอนาน
เกินไป แม้ว่าจะตกลงกันไว้ตอนเก้าโมงครึ่งก็ตาม

“งั้นพวกเราไปกันเลยไหม?”

ไป๋ เฉินพยักหน้า เขาไม่มีปัญหาอะไร ถ้าจะไปกันตอนนี้เลย เพราะการ
ไปครั้งนี้ ไม่เพียงได้ชดใช้หนี้ที่เขาติดค้างเธอไว้ แต่ยังเป็นการทำภารกิจ
ของระบบเปลี่ยนชีวิตให้เสร็จด้วย

หลัง จากนั้นหลงซูอินก็ขับรถออกไป ซึ่งจุดหมายปลายทางนั้นก็คือ
สนามบินซิงโจว ด้วยความที่ที่นี่เป็นเมืองซิงโจว จึงไม่แปลกที่สนามบิน
จะมีชื่อว่าซิงโจว

…………………..

เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ไป๋เฉินก็มาถึงสนามบินซิงโจวพร้อม
กับหลงซูอิน

เมื่อเอารถไปจอดไว้ยังลานจอดรถของสนามบินแล้ว พวกเขาทั้งสองคน
ก็เข้าไปข้างในอาคารของสนามบิน

ด้วย การที่หลงซูอินได้จัดการจองตั๋วไว้แล้ว จึงไม่จำเป็นที่จะต้องไปต่อ
คิวเพื่อซื้อตั๋ว พวกเขาทั้งสองคนเพียงมานั่งรอยังพื้นที่ที่สนามบินจัดไว้
ให้นั่งรอ ก่อนที่จะขึ้นเครื่องบิน

ในตอนนี้ ไป๋เฉินนั่งอยู่ข้างหลงซูอิน มีสายตาของผู้ชายหลายคน มองมา
ที่เขาอย่างอิจฉา

ความสวยของหลงซูอินนั้นเป็นของจริง ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะอิจฉา
ไป๋เฉินที่ได้มากับหลงซูอิน

ในใจของพวกเขา ล้วนสาปแช่งด่าทอไป๋เฉิน ว่าไม่เหมาะสมกับหลงซู
อิน!

ใน ความเป็นจริงอย่าว่าแต่ผู้ชายเลยที่มองหลงซูอิน แม้แต่ผู้หญิงด้วยกัน
ก็ยังมองเธอ สายตาของผู้หญิงหลายคน มีความอิจฉาแฝงอยู่ อิจฉาว่า
ทำไมตัวเองไม่สวยเหมือนกับหลงซูอิน

ทั้งไป๋เฉินและหลงซูอิน แน่นอนว่าไม่สนใจสายตาเหล่านั้น คนทั้งสอง
นั่งอยู่อย่างเงียบงัน ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย

แต่สุดท้ายไป๋เฉินก็พูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ “ซูอิน คุณจองช่วงเวลา
ไหนไว้?”

หลงซูอินมองเขา ก่อนจะตอบ “ฉันจองเอาไว้คือช่วงเวลาสิบโมงครึ่ง
พวกเรารอไม่นาน ก็จะได้ขึ้นเครื่องแล้ว”

ความ จริงเธอมีเครื่องบินส่วนตัว สามารถใช้มันไปยังเกาะตงไห่ได้ แต่
เมื่อเธอได้นึกถึงไป๋เฉินที่ชอบใช้ชีวิตธรรมดาๆ ติดดิน เธอก็เลือกที่จะ
จองตั๋วเครื่องบินที่สนามบินซิงโจวแทน

และเธอก็จองยังชั้นธรรมดา ไม่ใช่ชั้นเฟิร์สคลาส เรียกได้ว่าเธอยอมทำ
ตามความต้องการของเขาอย่างมาก

แต่ แน่นอนว่านี่ก็คือสิ่งที่เธอคิดเอาเองฝ่ายเดียว ไป๋เฉินไหนเลยจะชอบ
ใช้ชีวิตธรรมดาๆ ติดดินอะไร เพราะชีวิตของเขาก็เป็นอย่างที่เป็นอยู่มา
นานแล้ว

ด้วยฐานะทางครอบครัวของเขาที่พออยู่ได้ จึงไม่แปลกที่เขาจะใช้ชีวิต
แบบธรรมดาๆ ไม่หวือหวาหรือฟุ่มเฟือยอะไร

หลังจากได้รับคำตอบไป๋เฉินก็พยักหน้า เขามองดูหลงซูอินอย่างสงสัย
แวบหนึ่ง ก่อนจะถามออกมา

“คุณไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าไปด้วยเหรอ?”

เห็น ได้ชัดว่าหลงซูอิน ไม่ได้เตรียมกระเป๋าเดินทางที่ใส่เสื้อผ้ามาเลย
เธอเพียงถือกระเป๋าแบรนด์เนมสีดำมาด้วยเพียงเท่านั้น ไป๋เฉินจึงอด
ไม่ได้ที่จะถามเธอออกมาในตอนนี้

“เสื้อผ้าของฉันอยู่ที่เกาะตงไห่ก็มี จึงไม่จำเป็นที่จะต้องเตรียมไปด้วย”

หลง ซูอินตอบ แต่เธอก็ไม่คิดว่าไป๋เฉินจะถามแบบนี้ออกมา เนื่องจาก
เขาน่าจะเป็นคนที่ร ่ารวย จึงน่าจะคิดได้ว่าที่เกาะตงไห่ มีเสื้อผ้าของเธอ
อยู่ด้วย เพราะปู่ของเธออยู่ที่นั่น เธอก็ไปเยี่ยมปู่ของเธอหลายครั้ง

บางครั้งก็ค้างที่นั่นเป็นเวลานาน มันจึงเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะปกติ ที่
เกาะตงไห่จะมีเสื้อผ้าของเธออยู่จำนวนหนึ่ง

“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้” ไป๋เฉินรีบพยักหน้าเข้าใจ

เขาได้แต่คิดกับตัวเองว่าหลงซูอินนั้นรวยจริงๆ ไม่สิ น่าจะเป็นที่ตระกูล
ของเธอด้วย

ตระกูลของเธอในสายตาของเขา สมควรไม่ใช่ตระกูลธรรมดาๆ อย่าง
แน่นอน