The Intimate Companion คู่หูต่างขั้ว! - บทที่ 1 บทนำ ( ภาค 2 เจ้าชายปีศาจ )
บทนำ
เชิญดำดิ่งสู่แดนปีศาจ
ณ พระราชวังสีรัตติกาล เบื้องหน้าห้องหนึ่งที่ประตูถูกปิดแน่นหนา ร่างสูงของบุรุษรูปงามกำลังเดินวนเวียนอย่างสับสนเป็นกังวล ไม่ว่าใครล้วนไม่กล้าห้ามปราม
เพราะบุคคลผู้นี้คือราชาแห่งแดนปีศาจ!
ผมสีดำสนิทดุจนิลตัดกับมงกุสีทองประดับเพชรบนศีรษะ เสื้อคลุมปักดิ้นทองยาวลากพื้น ใบหน้านั้นคมคายแฝงอำนาจน่าเกรงขาม โดยเฉพาะยามปรายตาอย่างจองหองซึ่งเป็นนิสัยของชาวปีศาจ
ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงฝีเท้าเดินย่ำไปมา เสียงร้องไห้จ้าของทารกพลันดังขึ้น ชายหนุ่มสะดุ้งก่อนจะแย้มยิ้มดีใจ ยืนรอต้อนรับเมื่อบานประตูถูกเปิดพร้อมแพทย์หลวงในชุดขาว
“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทได้องค์ชาย”
เปรียบดั่งพรชั้นเลิศ ราชาปีศาจกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ เพียงเท่านี้บัลลังก์แดนปีศาจก็มีผู้สืบทอดต่อแล้ว ทว่า…
“แล้วเรนาเซียล่ะ” ราชาปีศาจถามถึงหญิงผู้เป็นดวงใจ
แพทย์หลวงอึกอักครู่หนึ่ง “พระนาง…สิ้นพระชนม์หลังคลอดเจ้าชายน้อยพ่ะย่ะค่ะ”
แสงสว่างในใจดับวูบเหลือเพียงความมืดมนอนธการ ราชาปีศาจแทบยันกายไม่อยู่ แต่สติที่มีเร่งเร้าให้ดันร่างแพทย์หลวงถอยห่างเพื่อรีบไปหานางผู้เป็นที่รัก
บนเตียงสี่เสาแขวนด้วยผ้าม่านสีขาวมีร่างหนึ่งหลับตานิ่ง นางมีเรือนผมสีเงินยวงยาวสยาย ใบหน้าขาวซีด แต่กระนั้นก็แฝงความงดงามราวเทพธิดา
ชีวิตหนึ่งจากไปพร้อมกับอีกหนึ่งชีวิตที่ก่อเกิด
ทารกร้องไห้จ้าราวรับรู้ถึงความสูญเสีย
ราชาปีศาจมองใบหน้าของเรนาเซียก่อนจะลูบไล้ดวงหน้านั้นอย่างอาทร ความโศกเศร้าท่วมท้นในแววตาสีดำลึกล้ำ ก่อนจะอุ้มบุตรชายขึ้นแนบอกและโยกกายเบาๆ ปลอบโยน เมื่อเสียงร้องไห้เงียบลง พระองค์จึงหันไปสั่งกับแพทย์หลวงและสาวใช้เสียงเข้ม
“พวกเจ้าออกไปซะ”
เมื่อประตูถูกปิดลง ในห้องเหลือเพียงราชาปีศาจ ทารกน้อยในอ้อมแขน ร่างไร้วิญญาณของเรนาเซีย และคนสนิทซึ่งค่อยๆ ปรากฏตัวอย่างเงียบงันทั้งที่เมื่อครู่ตำแหน่งนั้นไร้สิ่งมีชีวิตใด
“จงพาบุตรชายเพียงคนเดียวของข้าและเรนาเซีย ไปซ่อนตัวซะ คาเรลัส”
คนสนิทของราชาปีศาจถึงกับเบิกตากว้าง เขามีนามว่าคาเรลัสนั่นเอง
“แต่ว่า…”
“บุตรที่เกิดจากแสงสว่างและความมืดเช่นเขาย่อมไม่เป็นที่ต้อนรับในแดนนี้ ในกายเขายังมีเชื้อสายเทพ สายเลือดแสนบริสุทธิ์ที่ไม่อาจทนรับอากาศพิษของแดนปีศาจได้ เขายังเด็กนักคาเรลัส สายเลือดปีศาจสร้างภูมิต้านทานให้เขาไม่ทันหรอก ที่สำคัญ…”
ราชาปีศาจเว้นช่วงครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“หนึ่งในญาติของข้า…มีคนทรยศ!”
คาเรลัสถึงกับสะท้านไปทั้งกาย
“ข้าน้อมรับหน้าที่แสนสำคัญนี้ด้วยความยินดีพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” คาเรลัสคุกเข่า ก้มศีรษะเคารพผู้เป็นนายเหนือหัวก่อนจะยื่นแขนไปรับร่างทารกที่ถูกห่อด้วยผ้า
“พาเขาไปซ่อนให้ไกลที่สุด ให้พวกทรยศดมกลิ่นตามไม่เจอ ส่วนที่นี่…ข้าจะบอกพวกเขาเองว่าบุตรชายถูกลักพาตัวไป ไม่ต้องห่วง ข้าไม่อยู่เฉยๆ หรอก ข้าจะขอความช่วยเหลือจากสหายเพื่อปูทางสำหรับอนาคตของเด็กคนนี้”
ราชาปีศาจก้มมองใบหน้ายามหลับสนิทของบุตรชายภายใต้การปกป้องของคาเรลัสด้วยรอยยิ้ม
“เพียงเท่านี้พวกทรยศคงยินดีจนแทบบ้า โดยไม่รู้ว่าข้าวางแผนตลบหลังพวกมัน!”
“ฝ่าบาท” คาเรลัสนึกเป็นห่วงนายเหนือหัวเหลือเกิน นับพันกว่าปีที่เขาเฝ้ารับใช้ ทำไมเล่าจะไม่รู้ว่านิสัยของราชาปีศาจนั้นบ้าระห่ำเพียงใด
“ไปได้แล้วคาเรลัส นานกว่านี้เกรงว่าจะเป็นที่สงสัย อย่างไรเสียตัวตนของเจ้าในแดนปีศาจก็เป็นดั่ง ‘เงา’ ที่ไม่มีใครล่วงรู้ เพราะฉะนั้นเมื่อไปจากที่แห่งนี้แล้ว ข้าก็อยากให้เจ้าเป็นดั่ง ‘เงา’ ของบุตรชายข้าเช่นเดียวกัน”
คาเรลัสโน้มศีรษะเคารพ ก่อนจะสะบัดผ้าคลุมสีดำครอบคลุมร่างของตนและทารกในอ้อมแขน
“รับบัญชา”
ราชาปีศาจเฝ้ามองจนร่างของคนสนิทจางหายไป คล้ายอยากจดจำใบหน้ายามหลับใหลของบุตรชายครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างเตียงของหญิงสาวผู้เป็นคู่ชีวิต แม้พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่ความผูกพันที่เกิดขึ้นนั้นช่างเหมือนกับปาฏิหาริย์
“ข้าจะปกป้องลูกของเรา เรนาเซีย” ราชาปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับชายหนุ่มธรรมดาที่กำลังเอ่ยคำรักกับหญิงสาวผู้เป็นที่รักสุดหัวใจ แม้ว่าเธอจากเขาไปไกลแสนไกล
“บัลลังก์ของข้าคือของเขา”
จนกว่าจะถึงเวลานั้น…
YOU MAY ALSO LIKE
