The Second Coming of Gluttony - เรื่องเสริมที่ 23 อย่างน้อยมันก็เปลี่ยนไปบ้างแล้ว
เรื่องเสริมที่ 23 อย่างน้อยมันก็เปลี่ยนไปบ้างแล้ว
“มีหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้”
หูของซอลจีฮูตั้งขึ้นทันที
จริงเหรอ? มีวิธีเปลี่ยนอนาคตได้ด้วยเหรอ?
“มันไม่ใช่เรื่องยากเลย คุณแค่ต้องตั้งใจทำมันให้สำเร็จ”
ดวงตาของซอลจีฮูเบิกกว้าง ถ้ามีวิธีง่ายขนาดนั้น ทำไมแบล็กซอลจีฮูและซอยูฮุยในอนาคตถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ? เพราะพวกเขาไม่รู้? หรือว่าเป็นความตั้งใจกันแน่?
มีคำถามมากมายผุดขึ้นในใจเขา แต่ซอล จีฮูเป็นคนแรกที่ถาม
“มันคืออะไร? บอกฉันสิ”
“เพื่อลบล้างชะตากรรมนี้”
ซอยูฮุยพูดอย่างหนักแน่น
“ลบล้างชะตาที่เกี่ยวข้องกับคุณอย่างสิ้นเชิง หากชะตาหายไป อนาคตก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเปลี่ยนแปลง”
ชั่วขณะหนึ่ง ซอล จีฮูไม่เข้าใจสิ่งที่ซอ ยูฮุยพูด แต่เมื่อเขาเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นของเธอ ความทรงจำจากอดีตก็ผุดขึ้นมาในใจเขาเหมือนสายฟ้าแลบ
[มนุษย์ทุกคนเกิดมาพร้อมกับดวงดาวแห่งโชคชะตาของตนเอง]
[การเคลื่อนที่ของดาวดวงนี้แทบจะไม่เปลี่ยนแปลงเลย ไม่ว่าจะถูกรบกวนมากแค่ไหน มันก็ยังคงเคลื่อนที่ไปสู่ชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้แล้ว]
[นั่นคือเหตุผลที่เรากำลังฆ่าพวกเขา เพราะนั่นมีความแน่นอนมากกว่าความพยายามเปลี่ยนแปลงแบบครึ่งๆ กลางๆ]
ในที่สุดซอลจีฮูก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
เหตุผลที่แบล็กซอลจีฮูและซอยูฮุยในอนาคตไม่พูดอะไร และซอยูฮุยกำลังพูดถึงอะไรกันแน่ กล่าวอีกนัยหนึ่ง การกำจัดฟีโซราเป็นวิธีที่แน่นอนที่สุดในการเปลี่ยนแปลงอนาคต
ซอล จีฮูหน้าซีดเผือด เขามองซอ ยูฮุยด้วยสีหน้าหวาดกลัวและไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“ไม่…ไม่…”
ซอล จีฮูพูดตะกุกตะกักด้วยความงุนงง
“คุณไม่ได้บอกว่าคุณจะทำทุกอย่างเหรอ?”
ได้รับคำตอบที่เย็นชากลับมา
ซอล จีฮูหันหลังกลับไปโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นฟี โซรา ยืนอยู่มุมห้องด้วยท่าทางประหม่า ดวงตาของเธอสั่นไหว และริมฝีปากปิดสนิท เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังวิตกกังวล
เธออาจจะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของสิ่งที่ซอ ยูฮุยพูด แต่เธอน่าจะวิเคราะห์สถานการณ์และเข้าใจแนวคิดโดยรวมได้
เมื่อสายตาของเธอประสานกับสายตาของซอ ยูฮุย เธอก็รีบยกมือขึ้นปกป้องท้องโดยสัญชาตญาณและถอยหลังไปสองสามก้าว
เมื่อเห็นเช่นนี้ ซอล จีฮูจึงตัดสินใจได้
เลขที่
ซอล จีฮู หันกลับไปมองซอ ยูฮุย
“ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันยอมตายดีกว่า…”
ความเงียบงันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วราวกับก้อนหินขนาดมหึมาที่บดขยี้ทุกสิ่งทุกอย่างในชั้นบรรยากาศ สิบนาทีผ่านไป มันกลับรู้สึกเหมือนสิบชั่วโมง…
“…ขวา.”
ซอ ยูฮุยถอนหายใจออกมาอย่างแรงหลังจากที่กลั้นหายใจมานาน
“เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก… จะตายหรือจะฆ่าใคร… สุดท้ายแล้ว…”
เธอได้ถอนคำพูดก่อนหน้านี้อย่างไม่คาดคิด
ซอล จีฮูถึงกับอึ้งไป เธอคิดในใจว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ซอ ยูฮุยต้องการจริงๆ แน่นอน เธอเป็นคนใจดีและเมตตาโดยธรรมชาติ ไม่มีทางที่เธอจะทำอะไรแบบนั้นได้ เช่นฆ่าเด็กทารกผู้บริสุทธิ์ เธอคงอยากให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรอยู่ข้างใน
เมื่อรู้เช่นนั้น ซอล จีฮูก็ไม่รู้จะทำอย่างไร สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงก้มหน้าลง
“ฮู…”
ต๊อก ต๊อก ซอ ยูฮุยถอนหายใจพลางเคาะแขนตัวเองด้วยนิ้ว จากนั้นเธอก็พูดขึ้น
“ตอนนี้… ไปก่อน”
ซอล จีฮู เงยหน้าขึ้น
“ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณตอนนี้ ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะไปโลกนั้นหรือไปบ้านพ่อแม่คุณ แค่ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ”
พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ เธอไม่ได้ต้องการให้เขาอยู่ใกล้เธอเลย
ดวงตาของซอล จีฮู สั่นไหว
“หยูฮุย”
“ผมต้องการคุยกับคุณฟิ โซราเป็นการส่วนตัว และผมก็ต้องการเวลาคิดสักหน่อย”
ทำไมจะไม่ล่ะ—
“ออกจาก.”
ดวงตาของซอ ยูฮุยเป็นประกาย ซอล จีฮูแข็งทื่อราวกับกบที่อยู่ต่อหน้างู
“อ้อ เดี๋ยวก่อน ที่นี่เป็นบ้านของคุณนี่นา งั้นฉันควรไปได้แล้วใช่ไหม?”
“ไม่ เอ่อ…”
ในขณะนั้น ซอล จีฮู รู้สึกว่ามีคนสะกิดเขาเบาๆ ที่หลัง ฟี โซรา ยืนอยู่ด้านหลังเขาก่อนที่เขาจะทันสังเกตเห็น
เธอมองลงมาที่เขาด้วยสีหน้าขมวดคิ้วและพยักหน้าเบาๆ ซอลจีฮูเข้าใจท่าทางนั้นว่าฟีโซรากำลังบอกว่าเธอไม่เป็นไร และเขาควรฟังซอยูฮุย
“…ตกลง…”
ซอล จีฮู ค่อยๆ ลุกขึ้น เขามองย้อนกลับไปที่ซอ ยูฮุยและฟี โซรา ก่อนจะเดินโซเซไปที่ประตู
หลังจากประตูปิดลง เขาก็ยังไม่จากไป แต่กลับเดินไปชิดกำแพงและแนบหู เขาเป็นห่วงว่าซอ ยูฮุยจะเริ่มรังแกฟี โซรา
“ฉันบอกให้คุณไปไม่ใช่เหรอ?”
อย่างไรก็ตาม ซอ ยูฮุย สังเกตเห็นทันทีและตะโกน ทำให้ซอล จีฮูรีบวิ่งหนีไป
เรื่องนี้เป็นเรื่องร้ายแรง…
ฟีโซระถึงกับอ้าปากค้างในใจ
ซอ ยูฮุยเป็นใครกันแน่? เธอตามใจซอล จีฮูมาก แม้ว่าสมาชิกหญิงคนอื่นๆ ในวัลฮัลล่าจะคัดค้านก็ตาม พอเห็นคนที่ตามใจซอล จีฮูแบบนี้ ฟี โซราก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้
ซอ ยูฮุย เสยผมไปด้านหลัง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วจ้องมองตรงไปที่ฟี โซรา ซึ่งยืนอยู่ด้วยท่าทางเก้อเขิน
ในขณะนั้น ฟีโซระจึงหันหน้าหนีโดยอัตโนมัติ เธอไม่มีความมั่นใจพอที่จะสบตาเธอ
ณ ขณะนั้น ฟีโซระกลัวซอหยูฮุยมากกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับราชินีปรสิตเสียอีก
“ฉัน…ฉันขอโทษ”
ทนความตึงเครียดไม่ไหว ฟีโซระจึงพูดออกมาสองสามคำ
“ฉันไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น… แต่ฉันแน่ใจว่ามันฟังดูเหมือนข้อแก้ตัวสำหรับคุณ…”
ฟีโซราก้มหน้าลง
“ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแบบนี้ แต่ฉันเข้าใจความรู้สึกของคุณ ถ้าเป็นฉัน ฉันคงโมโหและโวยวายเรื่องการทำแท้งเหมือนกัน”
“…”
“ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณบอก ถ้าคุณต้องการให้ฉันหายไปตลอดกาล ฉันก็จะทำ ทั้งจากประเทศนี้และโลกนั้น”
“…”
“ได้โปรดอย่าทำให้ฉันสูญเสีย…”
ฟี โซราพูดไม่จบประโยค
หลังจากความเงียบงันชั่วครู่…
“…ถึงแม้คุณจะพูดอย่างนั้นก็ตาม”
ซอยูฮุยพูดขึ้น
“ฉันไม่คิดว่าจีฮูจะนิ่งเฉยอยู่ได้หรอก”
“นั่นเป็นสิ่งที่ฉันทำได้-“
“ไม่ นั่นเป็นไปไม่ได้ พลังแห่งโชคชะตาที่รู้จักกันในชื่อซอลจีฮูนั้น ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้”
เสียงเย็นชาของซอยูฮุยดังขึ้น
“ฉันรู้ว่ามันช่วยไม่ได้… และคุณพูดถูก เด็กในท้องคุณบริสุทธิ์”
เธอพูดต่อด้วยเสียงที่เบาลง
“ก็ได้ ถ้าคุณคิดอย่างนั้น ฉันก็จะไม่บอกให้คุณหายไปจากชีวิตเราตลอดกาลหรอก”
ฟีโซราเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ เธอไม่แน่ใจว่าได้ยินผิดหรือเปล่า
อย่าเข้าใจผิด
น้ำเสียงของซอ ยูฮุยเปลี่ยนไป
“ผมไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยตัวจีฮูไป”
ซอ ยูฮุย จ้องมองฟี โซราอย่างไม่พอใจ แล้วหยิบกระเป๋าถือที่เธอทำตกไว้หน้าประตู จากนั้นเธอก็หยิบไม้เรียวเล็กออกมาจากข้างใน
“…เอ๊ะ?”
ฟีโซราสะดุ้งด้วยความตกใจ เพราะแท่งในมือของซอยูฮุยคือที่ตรวจครรภ์ และฟีโซราก็เห็นเส้นตรงสองเส้นลากอยู่ตรงกลางด้วย
“คุณด้วย…?”
มันเป็นเรื่องที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว
ซอ ยูฮุย ตอบอย่างใจเย็น
“เราเคยมีเพศสัมพันธ์กันหลายครั้งโดยไม่เคยใช้ถุงยางอนามัยเลย”
“เขา…”
“เขาไม่น่าจะรู้ ฉันยังไม่ได้บอกเขาเลย”
ซอ ยูฮุยกัดริมฝีปากล่างของเธอ
“ฉันวางแผนจะเซอร์ไพรส์เขาในสัปดาห์นี้ โดยจะพูดคุยเรื่องที่เราจะอยู่ด้วยกัน…”
“โอ้พระเจ้า!” ฟีโซระเอามือแตะหน้าผาก มันช่างบังเอิญเหลือเกิน ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจชะตากรรมอันน่าขันนี้มากขึ้นแล้ว
“สิ่งสำคัญไม่ใช่เรื่องนี้”
ซอ ยูฮุยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้
“ผมจะพูดตรงๆ นะครับ”
เธอคลายแขนที่ไขว้กันออก แล้ววางมือไว้บนหน้าอก
“ฉันจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย”
“?”
“ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ”
ซอ ยูฮุยพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนราวกับว่าเธอได้คิดเรื่องนี้มาแล้ว
“บนโลกนี้ ต่อหน้าทุกคนที่กำลังจับตามอง ฉันจะแต่งงานกับจีฮู คนที่จีฮูจะแนะนำให้พ่อแม่ของเขารู้จัก ไม่สิ ทั้งครอบครัวของเขาจะเป็นฉัน เขาจะแนะนำฉันในฐานะภรรยา และแนะนำลูกๆ ของฉันในฐานะลูกของเขา”
“แล้ว….”
“อย่างที่ฉันเคยบอกไปแล้ว ฉันจะไม่บอกให้คุณหายไปจากชีวิตเรา แต่ถ้าคุณไม่คิดจะไป คุณก็ต้องคลอดลูกและเลี้ยงดูเขาหรือเธอที่นี่”
“…”
“ถ้าคุณสัญญากับฉันไม่ได้ ฉันคงต้องขอให้จีฮูเลือกระหว่างเราสองคน”
น้ำเสียงของซอ ยูฮุยหนักแน่น ราวกับว่านี่คือสิ่งเดียวที่เธอจะไม่ยอมอ่อนข้อ
ฟีโซระถอนหายใจ จะพูดอะไรได้ล่ะ? ฟีโซระเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกของคนอื่น และเธอก็รู้ว่าถ้าตัวเองอยู่ในสถานการณ์เดียวกับซอยูฮุย เธอคงพูดคำพูดแบบเดียวกันไม่ได้แน่ๆ
“…ตกลง…”
ฟีโซราก้มหน้าลง
“ฉันรู้สึกขอบคุณ…”
“คุณสัญญาไว้แล้ว ถ้าคุณพูดอะไรอย่างอื่นอีก ฉันก็จะ…”
“ใช่… ฉันเข้าใจ…”
ฟีโซระค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มอย่างเศร้าๆ
“แต่ถึงอย่างนั้น… ขอบคุณมากค่ะ”
เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา
“ฉันกังวลมากว่าฉันจะต้องเลี้ยงลูกโดยไม่มีพ่อ… แต่ตอนนี้ฉันคงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นอีกแล้ว…”
สีหน้าของซอ ยูฮุยอ่อนลงเล็กน้อย เธอรู้สึกแย่ที่เห็นฟี โซรา ผู้ซึ่งปกติเป็นคนดื้อรั้น กลับพึมพำพลางกอดท้องตัวเองอยู่
ซอ ยูฮุย เป็นคนใจดีโดยธรรมชาติ
“…ผมกำลังบอกว่านั่นคือสิ่งที่เราควรทำในตอนนี้”
ซอ ยูฮุย ยิ้มอย่างขมขื่น
“อย่างที่คุณทราบ คุณฟี โซรา สถานการณ์ระหว่างโลกนั้นกับโลกของเราแตกต่างกัน”
“แน่นอน ฉันรู้”
“เราสามารถปรึกษาหารือกันและคิดหาแนวทางในอนาคตได้… สถานการณ์อาจเปลี่ยนแปลงไปได้เช่นกัน หากจีฮูเปลี่ยนใจและตัดสินใจบอกความลับนี้กับครอบครัว”
ซอ ยูฮุยถอนหายใจอีกครั้ง เธอจำไม่ได้แล้วว่าวันนี้ถอนหายใจไปกี่ครั้ง
“…ลูกเป็นยังไงบ้าง?”
บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“คุณไปโรงพยาบาลมาหรือเปล่า?”
“อ๋อ ใช่ค่ะ วันนี้ฉันไปกับจีหูมา คุณหมอยืนยันแล้วว่าฉันท้อง แล้วคุณล่ะคะ คุณหยูฮุย?”
“ฉันท้องได้สองสามสัปดาห์แล้ว คุณหมอบอกว่าลูกแข็งแรงดี”
ซอ ยูฮุย ชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ เธอ
ฟีโซระค่อยๆ นั่งลง
“ยังไงก็ตาม คุณยอดเยี่ยมมากครับ คุณหยูฮุย”
คุณหมายความว่าอย่างไร?
“ฉันรู้ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดแบบนี้ แต่…คุณโอเคกับเรื่องนี้จริงๆเหรอ?”
ซอ ยูฮุย หัวเราะเบาๆ กับคำพูดของฟี โซรา
“ฉันก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน แน่นอนว่าฉันไม่โอเคกับเรื่องนี้”
“แล้ว….”
“นิ่ง.”
ซอ ยูฮุย เหลือบมองประตูหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน
‘ถึงแม้ฉันจะพยายามเกลียดเขา…’
อาจเป็นเพราะวิสัยทัศน์แห่งอนาคต ทำให้ตอนนี้อารมณ์หลายอย่างปะปนกันไปหมด
ไม่ มันไม่ได้เป็นเพราะ Future Vision เพียงอย่างเดียว
เมื่อเธอนึกถึงตอนที่ซอลจีฮูเสียสละตัวเองอย่างเต็มใจเพื่อส่งเธอกลับไปอย่างปลอดภัย…
“พูดตามตรง ผมเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรเช่นกัน”
ซอ ยูฮุย ทำปากจู๋
“ถึงแม้ฉันจะไม่เห็นด้วยเสียทีเดียว แต่ฉันแน่ใจว่าคนๆ นั้นก็มองฉันเหมือนแมวขี้ขโมยเหมือนกัน ฉันว่าฉันสมควรได้รับสิ่งนั้นแล้วล่ะ”
“คนนั้นเหรอ…?”
ฟีโซราเอียงศีรษะเล็กน้อย
“อ้อ มีบางอย่างที่ผมต้องบอกคุณครับ คุณฟิ โซรา”
ซอ ยูฮุย เปลี่ยนเรื่องคุย
“อาจฟังดูเหมือนทุกอย่างคลี่คลายแล้ว…แต่คิดว่าเรื่องจะไม่จบลงแค่ระหว่างเราสองคนนะ”
“…ฮะ?”
ฟีโซระกระพริบตา
*
หลังจากกลับสู่สรวงสวรรค์ ซอล จีฮูได้เข้าสู่เส้นทางแห่งจิตวิญญาณ
แบล็ก ซอล จีฮู รีบชมเขาในทันที โดยบอกว่าซอล จีฮูเก่งกว่าตัวเองเสียอีก
ในสถานการณ์ปัจจุบัน เห็นได้ชัดว่าใครคือเหยื่อและใครคือผู้กระทำผิด เพียงแค่สลับบทบาทก็เห็นได้ง่ายๆ แม้ว่าซอ ยูฮุยจะพูดออกไปด้วยความโกรธ แต่ถ้าหากเธอตั้งครรภ์กับลูกของคนอื่นแล้วกลับมาจริงๆ ล่ะ? ซอล จีฮูจะให้อภัยและยอมรับเธอกลับมาได้หรือไม่?
แค่คิดถึงเรื่องนั้นก็ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจและปวดท้องแล้ว
ใช่แล้ว การที่ซอ ยูฮุยโกรธเป็นเรื่องปกติ และเธอก็มีสิทธิ์ทุกประการที่จะตัดสินใจว่าจะดำเนินการอย่างไรต่อไป
อย่างไรก็ตาม แบล็ก ซอล จีฮู ไม่สามารถทำเช่นนั้นเพื่อเธอได้ เขาทนรับความรู้สึกผิดไม่ไหว จึงบอกเลิกกับซอ ยูฮุยฝ่ายเดียวและหนีไป
เมื่อไม่มีใครให้ระบายอารมณ์และไม่มีทางเลือกอื่น ซอ ยูฮุยจึงตกอยู่ในความตกใจอย่างรุนแรง ความเชื่อใจที่เธอมีต่อซอล จีฮูในฐานะมนุษย์คนหนึ่งพังทลายลง ต้องใช้เวลาหลายสิบปีในการสร้างความเชื่อใจที่สูญเสียไปนี้ขึ้นมาใหม่
อย่างน้อยที่สุด ซอลจีฮูคนปัจจุบันก็ไม่ได้ทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิม เขาขอโทษทันทีและรอรับโทษ แม้ว่าเขาอาจจะไม่ได้ทำสิ่งที่ถูกต้องในฐานะคนรัก แต่เขาก็ทำสิ่งที่ถูกต้องในฐานะมนุษย์คนหนึ่งแล้ว
แน่นอนว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเขามีอะไรน่าภาคภูมิใจ อย่างที่แบล็กซอลจีฮูพูดไว้ถูกต้องแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นก็แค่ทำให้เขาเป็นคนเลวน้อยลงเท่านั้นเอง
[ฉันรู้ว่าฉันพูดซ้ำซาก แต่จงดีกับหยูฮุย ให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับหนึ่ง จะง่ายกว่าถ้าคุณแกล้งทำเป็นว่าตัวเองตายไปแล้ว]
นั่นเป็นคำแนะนำของแบล็กซอลจีฮูค่ะ
ซอล จีฮู สาบานว่าจะปฏิบัติตามคำแนะนำนี้อีกครั้ง ไม่ว่าซอ ยูฮุยจะตัดสินใจอย่างไร เขาจะทำให้แน่ใจว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก
เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไปทำหมันทันทีที่กลับมายังโลก
[ฮ่าๆ! นั่นคงเป็นวิธีที่ธรรมดาที่สุดที่คุณนึกออกเลยล่ะ แต่คุณคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะไม่ลองทำแบบเดียวกัน?]
แน่นอนว่า แบล็กซอลจีฮูหัวเราะเยาะเขา พร้อมบอกว่ามันเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์
[สามครั้ง ผมผ่าตัดแบบนั้นสามครั้ง แต่ก็ยังทำให้ผู้หญิงท้องได้อยู่ดี]
[คุณหมอบอกว่าฉันควรยอมรับชะตากรรมของตัวเอง โดยบอกว่าเด็กเหล่านี้เป็นของขวัญจากสวรรค์]
[ครั้งหนึ่งฉันคลั่งและพยายามจะตัดมันออก แต่หยูฮุยเสี่ยงชีวิตเพื่อห้ามฉัน เธอบอกว่าเธอไม่ยอมให้ทำแบบนั้นเด็ดขาดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม]
*
หลังจากใช้เวลาหนึ่งวันในสวรรค์แล้ว ซอล จีฮู ก็ไปทำงานที่ร้านราเมงซอล จีฮู
เขาไม่ได้วางแผนจะกลับบ้านในเร็วๆ นี้ หรือพูดให้ชัดเจนก็คือ จนกว่าซอ ยูฮุยจะอนุญาตให้เขากลับไป
‘ฉันสงสัยว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหน…’
ซอล จีฮู กำลังรวบรวมสติเพื่อเตรียมตัวสำหรับธุระในวันนี้ ทันใดนั้น… เสียงกริ่ง! เขาก็สะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด
เขาเห็นซอ ยูฮุยเดินเข้ามาทางประตู ตามด้วยฟี โซรา
“โอ้ คุณกำลังเตรียมตัวอยู่แล้วเหรอ? วันนี้มาเร็วกว่าปกตินะ~”
ซอ ยูฮุยพูดตามปกติแล้วก็เดินเข้าไปในครัวเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
ซอล จีฮู ยืนนิ่งงัน จ้องมองซอ ยูฮุยที่กำลังเตรียมส่วนผสมอยู่ด้วยสายตาว่างเปล่า
“อืม…”
“ลองดูสิ~ ฉันควรเริ่มจากอะไรดี?”
ซอล จีฮูลังเลอยู่นานว่าจะพูดอะไรดี ดูเหมือนว่าซอ ยูฮุยจะพยายามทำเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่สามารถมองข้ามและลืมเรื่องนี้ไปได้ง่ายๆ
“หยูฮุย…”
ซอล จีฮูตั้งสติแล้วโทรหาซอ ยูฮุยด้วยเสียงเบาๆ
ในขณะเดียวกัน ซอ ยูฮุย ก็หยุดเคลื่อนไหว
“…เมื่อคืนฉันได้คุยกับคุณฟิ โซราอย่างยาวนาน”
ซอ ยูฮุยถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดพลางหยิบมีดออกมา
“เราค่อยคุยรายละเอียดกันหลังจากเสร็จงานวันนี้แล้วกัน ตอนนี้ขอแค่รู้ว่าคุณฟิ โซราจะยังคงอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ของคุณต่อไป และก็…”
ซอ ยูฮุย หยุดชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ
“ฉันจะย้ายเข้ามาภายในวันสองวันข้างหน้า ฉันเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นให้รออยู่หน้าอาคาร 102 พร้อมรถของคุณได้เลย”
ซอล จีฮูอ้าปากค้าง เขาไม่เชื่อหูตัวเอง และไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
หลังจากที่ไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่นาน เขาก็หันไปขอความช่วยเหลือจากสมาคมฟีโซระ
ฟีโซระยักไหล่แล้วยิ้มอย่างแปลกๆ
“อ้อ อีกอย่าง”
ซอ ยูฮุยยังคงหั่นต้นหอมด้วยมีดต่อไป ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ราวกับว่าเธอไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย
“เราต้องคุยกันคืนนี้ มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกคุณ”
“มีอะไรอยากบอกฉันหรือเปล่า?”
“…ไม่ต้องกังวล.”
ซอ ยูฮุย ยิ้ม
“ฉันจะไม่บอกให้คุณเลิกกับฉันหรอกนะ แต่ฉันมั่นใจว่าคุณจะต้องประหลาดใจแน่”
“…หยูฮุย….”
ดวงตาของซอลจีฮูเริ่มแดงระเรื่อ เขารู้ว่าซอยูฮุยให้อภัยเขาแล้ว แต่ความรู้สึกผิดที่เขายังคงมีอยู่ก็ยังไม่หายไป
ซอ ยูฮุยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเคย แต่ภายในใจเธอคงไม่เหมือนเดิมแน่ๆ ไม่ว่าซอล จีฮูจะซื่อบื้อแค่ไหน เขาก็เข้าใจได้ว่าเธอพูดออกมาด้วยความหนักใจและฝืนใจอย่างมาก
“ฉันเสียใจ…”
“…”
“ฉันจะ…ปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ฉันจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำอีกแล้ว ดังนั้น…!”
ซอล จีฮูวิ่งเข้าไปกอดซอ ยูฮุย แม้ว่าเขาจะพูดด้วยความจริงใจ แต่ซอ ยูฮุยดูเหมือนจะไม่ไว้ใจเขาเลย เธอเพียงแค่หัวเราะเบาๆ แล้วลูบหัวเขา
“ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากหรอก… แต่พยายามลดจำนวนลงครึ่งหนึ่งก่อนเถอะ… แล้วฉันถึงจะชื่นชมความพยายามของคุณ…”
ดูเหมือนว่าเธอจะยอมรับชะตากรรมของตัวเองแล้ว
ฟีโซราเลียริมฝีปากเมื่อเห็นซอลจีฮูเปล่งประกายด้วยความกระตือรือร้น เธอดีใจที่ทุกอย่างลงตัว แต่เธอยังคงตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อคืนอยู่
ซอ ยูฮุย บอกให้เธอทำใจให้เข้มแข็ง การตัดสินใจของซอล จีฮูที่จะรับฟี โซราเข้ามาอยู่ด้วย จะทำให้คนอื่นๆ ที่จ้องจะฉวยโอกาสเผยเขลาออกมาทีละคน
‘ไม่ใช่หนึ่ง ไม่ใช่สอง แต่แปดเหรอ? มันเป็นไปได้จริงเหรอ?’
อย่างที่เธอคิดไว้…
แหวน!
ประตูหน้าเปิดออก
“สวัสดี! ฉันมาเล่นด้วย…?”
เทเรซ่าซึ่งเดินเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง กระพริบตาถี่ๆ
ซอลจีฮูที่กำลังสะอื้นไห้ สีหน้าของซอยูฮุยที่ดูหม่นหมองเล็กน้อยขณะกอดเขา และฟีโซราที่ดูอึดอัดยืนอยู่ข้างๆ เทเรซ่าสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสามคน จึงทำหน้าแปลกๆ เช่นกัน
*
ในวันนั้น เทเรซ่าอาสาเป็นพนักงานเสิร์ฟและสังเกตพวกเขาทั้งสามคนอย่างระมัดระวัง
เมื่อร้านอาหารปิด เธอก็ตามฟิโซราไป ซึ่งฟิโซราบอกว่าเธอต้องไปธุระ และลากเธอไปที่ห้องครัว
คุณกำลังทำอะไร?
“เอ๊ะ อย่าเป็นแบบนั้นสิ บอกฉันมาเถอะนะ~”
“จะบอกอะไรคุณนะ?”
“เอาล่ะ ฉันรู้ว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ คุณก็รู้ว่าฉันไวเรื่องแบบนี้ใช่ไหม? มันเกี่ยวกับความรักไม่ใช่เหรอ?”
“ความรักเหรอ? ดูเหมือนจะเป็นละครตอนเช้าเกี่ยวกับเรื่องชู้สาวมากกว่า”
“โอ้โห ละครตอนเช้าเกี่ยวกับเรื่องชู้สาว”
เทเรซ่าพยายามอย่างไม่ลดละที่จะเค้นข้อมูลจากเธอ
“คุณคงไม่ปิดบังเรื่องนี้ไปตลอดหรอกใช่ไหม?”
“…ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่…”
“งั้นก็รีบบอกฉันสิ! ดูเหมือนว่าทุกคนก็จะรู้กันในไม่ช้าอยู่ดี ใครจะสนล่ะถ้าเธอบอกฉันเร็วกว่านี้หน่อย?”
“…”
“ใครจะรู้ล่ะ? บางทีฉันอาจช่วยคุณได้”
ทนการรบเร้าของเทเรซ่าไม่ไหว ฟีโซราจึงพูดอย่างไม่เต็มใจ
“คือว่า…เมื่อไม่นานมานี้มีการจัดงานรวมตัวศิษย์เก่าเขตปลอดทหาร…”
“โอเค แล้วไงต่อ?”
แทนที่จะต้องการความช่วยเหลือใดๆ เธอแค่อยากระบายความรู้สึกออกมาเท่านั้น แต่ที่สำคัญคือ เทเรซ่าสนใจเรื่องอื่นโดยสิ้นเชิง
“และในที่สุด…”
“โอ้โห เป็นไปได้อย่างไร? ระดับความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย”
“นี่มันอยู่บนโลก ไม่ใช่สวรรค์ คุณไม่รู้เหรอว่าสมรรถภาพทางกายของชาวโลกจะถูกจำกัดเมื่อพวกเขากลับไป?”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่น่าจะง่ายเลย”
“มันเป็นเพราะแอลกอฮอล์บ้าๆ นั่นแหละ”
“อ๋อ แอลกอฮอล์นี่เอง”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเทเรซ่ากว้างขึ้น เธอดูเหมือนเพิ่งค้นพบวิธีแก้ปัญหาที่ยืดเยื้อและยุ่งยากมานาน
“เข้าใจแล้ว จีฮูแพ้แอลกอฮอล์สินะ…”
ดวงตาของเทเรซ่าเป็นประกาย
ดูเหมือนว่าปัญหาเรื่องผู้หญิงของซอลจีฮูเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น…
YOU MAY ALSO LIKE
