Versatile Mage - (จอมเวทอเนกประสงค์) - บทที่ 119: หมัดอัคคีจากฟากฟ้า!

เมื่อยามเย็นใกล้เข้ามา เมืองป๋อยังคงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกจางๆ

ปกติแล้ว ช่วงเวลานี้เมืองป๋อจะสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แต่ตอนนี้ นอกเหนือจากละอองฝนพรำๆ ในพื้นที่สีเทาทึมแล้ว ยังมีเสียงคำรามและเสียงกู่ร้องไม่หยุดหย่อนดังมาจากรอบเมือง ทำให้ผู้รอดชีวิตสงสัยว่านี่คือเมืองที่มนุษย์อาศัยอยู่ หรือเป็นเพียงลานล่าสัตว์ของสัตว์อสูรกันแน่?

ในหมิงเหวิน มีศพเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ ทำให้ดูเหมือนไม่มีทางหนี ทุกวินาทีมีผู้คนถูกลากออกมาจากที่ซ่อน และกลายเป็นอาหารในท้องของสัตว์อสูรที่บุกรุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ เมื่อแสงอาทิตย์อัสดงทิ้งลำแสงจางๆ ผ่านค่ำคืนที่มืดมิด ฝูงสัตว์อสูรจำนวนมากกำลังอาละวาดไปตามท้องถนน พวกมันโกรธจัดอย่างยิ่ง เพราะกลุ่มมนุษย์ที่ถูกสาปได้ทำลายทางเชื่อมอันล้ำค่าของพวกมัน!

ยังมีสัตว์อสูรอีกมากมายที่ยังไม่ได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสที่เรียกว่ามนุษย์ ทางเชื่อมเข้าสู่เมืองของพวกมันถูกทำลายอย่างไม่คาดคิด ก่อนที่พวกมันจะสามารถยึดครองสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์…

สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้เคียงโกรธเกรี้ยว ไล่ล่ามนุษย์ที่ทำลายทางเชื่อมอย่างบ้าคลั่ง พวกมันจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียวจากเรื่องนี้ แม้ว่าจะมีจอมเวทระดับกลางอยู่ในกลุ่มมนุษย์ก็ตาม

มนุษย์ที่ค่อนข้างแข็งแกร่งคนนั้นถูกพวกมันฆ่าไปแล้ว เหลือเพียงสี่คนที่กำลังหลบหนีเหมือนหนู

“หยุนป๋อ พอเถอะ เราวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว” พานลี่จวินมองหลัวหยุนป๋อที่กำลังใช้พลังทั้งหมดวิ่งหนีด้วยความเศร้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความยอมแพ้

เธอเตรียมใจที่จะไม่กลับมาตั้งแต่ตอนที่เข้าร่วมหน่วยภารกิจแล้ว

เมื่ออุโมงค์ทางเข้าถูกทำลาย พร้อมกับการเสียสละของเจ้าหน้าที่เฉิง จอมเวทระดับต้นธรรมดาๆ จะหนีจากการไล่ล่าของสัตว์อสูรได้อย่างไร?

“พูดบ้าอะไร ความเร็วของพวกมันสู้ฉันไม่ได้ เชื่อฉันสิ เราต้องหนีไปได้แน่นอน!” หลัวหยุนป๋อสบถ

หลัวหยุนป๋อยังไม่ยอมแพ้ ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนไม่กลัวตาย พวกเขาแค่มีความมุ่งมั่นมากกว่าคนทั่วไป พวกเขาจะไม่ลังเลหากถึงเวลาที่ต้องเสียสละตัวเอง

ภารกิจสำเร็จแล้ว เจ้าหน้าที่เฉิงใช้เวทมนตร์สุดท้ายของเขาเปิดทางให้พวกเขาด้วยความหวังว่าพวกเขาจะไม่ยอมแพ้

ชีวิตมีค่า ผู้คนนับหมื่นเสียชีวิตไปแล้วในเมืองป๋อ หลัวหยุนป๋อเติบโตในเมืองนี้ และไม่ต้องการเห็นความสูญเสียอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ต้องการเห็นสหายของเขา พานลี่จวิน ตกอยู่ในกรามของสัตว์อสูร

สรุปคือ เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาต้องการมีชีวิตอยู่ เขายังต้องการเห็นหัวหน้าจ้านคงกลับมาอย่างสง่างามพร้อมกับหัวของหมาป่าปีกทมิฬ เขาต้องการเห็นสัตว์อสูรทุกตัวถูกขับไล่ออกจากเมืองป๋อ ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการเห็นเมืองป๋อกลับคืนสู่ความสงบสุขในอดีตอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาหรือเสียงร้องไห้…

หลัวหยุนป๋อไม่ต้องการตาย และเขาก็จะไม่ยอมให้พานลี่จวินยอมแพ้แบบนี้!

“อ๊าววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว01: {“episode_name”: “บทที่ 119: หมัดอัคคีจากฟากฟ้า!”, “html_novel_th”: ”

เมื่อยามเย็นใกล้เข้ามา เมืองป๋อยังคงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกจางๆ

ปกติแล้ว ช่วงเวลานี้เมืองป๋อจะสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ แต่ตอนนี้ นอกเหนือจากละอองฝนพรำๆ ในพื้นที่สีเทาทึมแล้ว ยังมีเสียงคำรามและเสียงกู่ร้องไม่หยุดหย่อนดังมาจากรอบเมือง ทำให้ผู้รอดชีวิตสงสัยว่านี่คือเมืองที่มนุษย์อาศัยอยู่ หรือเป็นเพียงลานล่าสัตว์ของสัตว์อสูรกันแน่?

ในหมิงเหวิน มีศพเกลื่อนกลาดไปทั่วบริเวณ ทำให้ดูเหมือนไม่มีทางหนี ทุกวินาทีมีผู้คนถูกลากออกมาจากที่ซ่อน และกลายเป็นอาหารในท้องของสัตว์อสูรที่บุกรุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ เมื่อแสงอาทิตย์อัสดงทิ้งลำแสงจางๆ ผ่านค่ำคืนที่มืดมิด ฝูงสัตว์อสูรจำนวนมากกำลังอาละวาดไปตามท้องถนน พวกมันโกรธจัดอย่างยิ่ง เพราะกลุ่มมนุษย์ที่ถูกสาปได้ทำลายทางเชื่อมอันล้ำค่าของพวกมัน!

ยังมีสัตว์อสูรอีกมากมายที่ยังไม่ได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสที่เรียกว่ามนุษย์ ทางเชื่อมเข้าสู่เมืองของพวกมันถูกทำลายอย่างไม่คาดคิด ก่อนที่พวกมันจะสามารถยึดครองสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์…

สัตว์อสูรที่อยู่ใกล้เคียงโกรธเกรี้ยว ไล่ล่ามนุษย์ที่ทำลายทางเชื่อมอย่างบ้าคลั่ง พวกมันจะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียวจากเรื่องนี้ แม้ว่าจะมีจอมเวทระดับกลางอยู่ในกลุ่มมนุษย์ก็ตาม

มนุษย์ที่ค่อนข้างแข็งแกร่งคนนั้นถูกพวกมันฆ่าไปแล้ว เหลือเพียงสี่คนที่กำลังหลบหนีเหมือนหนู

——

“หยุนป๋อ พอเถอะ เราวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว” พานลี่จวินมองหลัวหยุนป๋อที่กำลังใช้พลังทั้งหมดวิ่งหนีด้วยความเศร้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความยอมแพ้

เธอเตรียมใจที่จะไม่กลับมาตั้งแต่ตอนที่เข้าร่วมหน่วยภารกิจแล้ว

เมื่ออุโมงค์ทางเข้าถูกทำลาย พร้อมกับการเสียสละของเจ้าหน้าที่เฉิง จอมเวทระดับต้นธรรมดาๆ จะหนีจากการไล่ล่าของสัตว์อสูรได้อย่างไร?

“พูดบ้าอะไร ความเร็วของพวกมันสู้ฉันไม่ได้ เชื่อฉันสิ เราต้องหนีไปได้แน่นอน!” หลัวหยุนป๋อสบถ

หลัวหยุนป๋อยังไม่ยอมแพ้ ไม่มีเจ้าหน้าที่คนไหนไม่กลัวตาย พวกเขาแค่มีความมุ่งมั่นมากกว่าคนทั่วไป พวกเขาจะไม่ลังเลหากถึงเวลาที่ต้องเสียสละตัวเอง

ภารกิจสำเร็จแล้ว เจ้าหน้าที่เฉิงใช้เวทมนตร์สุดท้ายของเขาเปิดทางให้พวกเขาด้วยความหวังว่าพวกเขาจะไม่ยอมแพ้

ชีวิตมีค่า ผู้คนนับหมื่นเสียชีวิตไปแล้วในเมืองป๋อ หลัวหยุนป๋อเติบโตในเมืองนี้ และไม่ต้องการเห็นความสูญเสียอีกต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ต้องการเห็นสหายของเขา พานลี่จวิน ตกอยู่ในกรามของสัตว์อสูร

สรุปคือ เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาต้องการมีชีวิตอยู่ เขายังต้องการเห็นหัวหน้าจ้านคงกลับมาอย่างสง่างามพร้อมกับหัวของหมาป่าปีกทมิฬ เขาต้องการเห็นสัตว์อสูรทุกตัวถูกขับไล่ออกจากเมืองป๋อ ยิ่งไปกว่านั้น เขาต้องการเห็นเมืองป๋อกลับคืนสู่ความสงบสุขในอดีตอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาหรือเสียงร้องไห้…

หลัวหยุนป๋อไม่ต้องการตาย เขาก็จะไม่ยอมให้พานลี่จวินยอมแพ้แบบนี้เช่นกัน!

“อ๊าววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว”: {“characters”: [{“name_original”: “Mo Fan”, “name_thai”: “โม่ฟ่าน”}, {“name_original”: “Zhang Xiaohou”, “name_thai”: “จางเสี่ยวโหว”}, {“name_original”: “Xue Musheng”, “name_thai”: “เซวียหมู่เซิง”}, {“name_original”: “Zhang Yinglu”, “name_thai”: “จางอิงลู่”}, {“name_original”: “Zhoumin”, “name_thai”: “โจวมิ่น”}, {“name_original”: “Xu Zhaoting”, “name_thai”: “สวี่จ้าวถิง”}, {“name_original”: “Colossal-eyed Ape Rat”, “name_thai”: “หนูลิงตาโตยักษ์”}, {“name_original”: “Lin Yuxin”, “name_thai”: “หลินอวี้ซิน”}, {“name_original”: “Yang Zuohe”, “name_thai”: “หยางจั่วเหอ”}, {“name_original”: “Bai Yang”, “name_thai”: “ไป๋หยาง”}, {“name_original”: “One-eyed Magic Wolf”, “name_thai”: “หมาป่าเวทมนตร์ตาเดียว”}, {“name_original”: “Bone-piercing Magic Wolf”, “name_thai”: “หมาป่ากระดูกหนามดุร้าย”}, {“name_original”: “Lingjia”, “name_thai”: “หลิงเจีย”}, {“name_original”: “Ye Xinxia”, “name_thai”: “เย่ซินเซี่ย”}, {“name_original”: “Luo Yunbo”, “name_thai”: “หลัวหยุนป๋อ”}, {“name_original”: “Pan Li Jun”, “name_thai”: “พานลี่จวิน”}], “context”: “มุมมองบุคคลที่สามเป็นหลัก เน้นการบรรยายสถานการณ์ความตึงเครียด การหนีเอาชีวิตรอด และความสิ้นหวังของกลุ่มผู้รอดชีวิต มีการสอดแทรกมุมมองและความรู้สึกของตัวละครบางตัว (เช่น หลิงเจีย, เย่ซินเซี่ย) โดยใช้สรรพนาม ‘เธอ’ โทนเรื่องตึงเครียด สิ้นหวัง และสะท้อนด้านมืดของมนุษย์ในภาวะวิกฤต สำหรับโม่ฟ่าน ใช้การบรรยายบุคคลที่สามเป็นหลัก ยกเว้นบทพูดหรือความคิดที่ใช้ ‘ฉัน’.”, “glossary”: [{“name_original”: “Fiery Fist”, “name_thai”: “หมัดอัคคี”}, {“name_original”: “Wind Trail”, “name_thai”: “เส้นทางวายุ”}, {“name_original”: “Intermediate Magician”, “name_thai”: “จอมเวทระดับกลาง”}, {“name_original”: “Primary Magician”, “name_thai”: “จอมเวทระดับต้น”}, {“name_original”: “Warrior-class Magical Beast”, “name_thai”: “สัตว์อสูรระดับนักรบ”}, {“name_original”: “Magical Beasts”, “name_thai”: “สัตว์อสูร”}, {“name_original”: “Darkwing Wolf”, “name_thai”: “หมาป่าปีกทมิฬ”}, {“name_original”: “One-eyed Magic Wolf”, “name_thai”: “หมาป่าเวทมนตร์ตาเดียว”}, {“name_original”: “Bone-piercing Magic Wolf”, “name_thai”: “หมาป่ากระดูกหนามดุร้าย”}], “mood”: “ความตึงเครียด, การต่อสู้, ความกลัว, ความสิ้นหวัง, หายนะ”, “places”: [{“name_original”: “Bo City”, “name_thai”: “เมืองป๋อ”}, {“name_original”: “Mingwen Girls Middle”, “name_thai”: “โรงเรียนสตรีหมิงเหวิน”}, {“name_original”: “shopping mall”, “name_thai”: “ห้างสรรพสินค้า”}, {“name_original”: “plaza”, “name_thai”: “ลานกว้าง”}, {“name_original”: “Walmart supermarket”, “name_thai”: “ซูเปอร์มาร์เก็ตวอลมา”}]}}]}“““json {