Versatile Mage - (จอมเวทอเนกประสงค์) - บทที่ 440: ความงดงามที่แตกต่างออกไป

โรงเรียนแห่งนี้เต็มไปด้วยพลังแห่งความเยาว์วัยอยู่เสมอ ไม่ใช่ว่านักเรียนทุกคนจะเป็นเหมือนโมฟาน ที่เคยเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่น่ากลัวนานาชนิดมาแล้วตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย

เนื่องจากนักเรียนไม่เคยสัมผัสกับความหวาดกลัวจากการเผชิญหน้ากับสัตว์อสูร หรือถูกสังคมชักจูงไปในทางที่เสื่อมเสีย สถาบันเวทมนตร์จึงยังคงรักษาความศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ ที่ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเต็มไปด้วยความหวังและความคาดหวัง

ขณะนั่งอยู่บนม้านั่งที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้แห้งที่ร่วงหล่น หลิวรูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉานักเรียนในสถาบันเวทมนตร์

เธอเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่ได้เลือกเส้นทางอันสูงส่งของการเป็นนักเวท เมื่อเธอเห็นเหล่านักเรียนที่มีพลังเหนือธรรมดา มันทำให้เธอนึกถึงพละกำลังมหาศาลของแวมไพร์ที่เธอเกลียดชัง หลิวรูรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ยืนกรานที่จะเรียนในโรงเรียนเวทมนตร์ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เธอคงจะไม่ไร้ที่พึ่งอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้

อพาร์ตเมนต์ของโมฟานตั้งอยู่ในสถาบันไข่มุก นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวรูเข้ามาอยู่ในสถาบันเวทมนตร์ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคยอย่างหดหู่ เธอรู้สึกโหยหาและเสียใจ แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอรู้สึกเหงาอย่างท่วมท้นเพราะไม่รู้ว่าจะดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไร

อากาศเย็นลงเมื่อวันเวลามืดลงเรื่อยๆ บางครั้งจะมีผู้ชายสองสามคนเดินผ่านไปมาเข้ามาทักทายเธอหลังจากเห็นท่าทีที่ค่อนข้างแปลกของเธอ ปกติแล้วหลิวหรูจะมีความสุขที่ได้เป็นเพื่อนกับเหล่าจอมเวทผู้ซึ่งถือเป็นเสาหลักของประเทศ แต่ตอนนี้เธอกลับไม่มีอารมณ์เช่นนั้น เธอไม่สามารถรวบรวมสมาธิได้ เพราะทุกครั้งที่เธอหลับตาลง เธอจะเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทซ่อนตัวอยู่ในความมืด และเมื่อเธอลืมตาขึ้นมา ก็รู้สึกราวกับว่าร่างนั้นอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

“เรียนเสร็จแล้วเหรอ?” ในที่สุด หลิว รู ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาหา ทำให้รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เศร้าหมองของเธอ

“ผมกำลังหาข้อมูลอยู่ครับ ห้องสมุดที่นี่มีหนังสือเกี่ยวกับสัตว์อสูรเยอะแยะ แต่ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับแวมไพร์ไม่เจอเลย” โมฟานกล่าวอย่างหมดหวัง

“ฉันจะช่วยนะ ถ้าทำคนเดียวมันเหนื่อยมาก” หลิว รู กล่าว เพราะเธออยากทำอะไรสักอย่าง

“ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะพาคุณไปห้องสมุด” โมฟานพยักหน้า

——

ในวันที่สอง โมฟานพาหลิวหรูไปที่ห้องสมุดแต่เช้าตรู่ และเนื่องจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันบางอย่าง ไอตูตูจึงตามพวกเขาไปที่ห้องสมุดด้วยเช่นกัน

ไอ ตูตู โกรธจัด พวกเขาได้บอกชัดเจนแล้วว่าห้ามพาใครมาที่อพาร์ตเมนต์โดยไม่ขออนุญาตทุกคนก่อน แต่โม ฟานกลับพาผู้หญิงคนหนึ่งกลับมา แถมยังค้างคืนอีกด้วย!

ลองนึกภาพสีหน้าหวาดกลัวของไอทูทูตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องในชุดนอนแล้วเห็นหญิงสาวหน้าตาโทรมๆ เดินออกมาจากห้องของโมฟานดูสิ เธอโกรธมากและรีบไปบอกมู่หนูเจียวทันทีเพื่อเปิดโปงนิสัยที่แท้จริงของโมฟาน

มู่หนูเจียวค่อนข้างใจเย็น แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมโมฟานถึงพาผู้หญิงมาที่อพาร์ตเมนต์หากเขาต้องการที่พักอย่างมาก

โมฟานอธิบายสถานการณ์คร่าวๆ แต่เด็กสาวทั้งสองก็ยังไม่ค่อยเชื่อ โดยเฉพาะไอตูตูที่ยืนกรานจะตามพวกเธอไปที่ห้องสมุด

“ขอโทษครับ นายหญิง ผมกำลังทำงานอยู่ กรุณาอย่ารบกวนผมนะครับ” โมฟานกล่าวอย่างเคร่งขรึมกับไอทูตู

งานที่เหล่าฮันเตอร์ทำส่วนใหญ่เต็มไปด้วยอันตราย หากจำเป็น โมฟานจะเลือกที่จะไม่ดึงใครที่เขารู้จักเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นอกจากนี้ หลิวหรูยังตกเป็นเป้าหมายของแวมไพร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด โมฟานได้จัดหาอพาร์ตเมนต์อีกแห่งให้หลิวหรูแล้ว และได้ย้ายเข้าไปอยู่ชั่วคราวแล้ว

“ใครมารบกวนคุณ? คุณไม่ได้กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับแวมไพร์อยู่เหรอ? ฉันเองก็ยินดีช่วยนะ บางทีฉันอาจจะช่วยคุณจับแวมไพร์ได้ด้วย” ไอ ตูตู ตอบกลับ

ไอ ตูตูอยากรู้ว่าโม ฟานมีความสัมพันธ์ลับกับหลิว รูจริงหรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอจะช่วยโน้มน้าวให้พี่มู่ลืมผู้ชายอกตัญญูคนนี้ไปซะ

“ไร้สาระ! ฉันไม่อยากเจอเธอช่วงนี้ เข้าใจไหม?!” น้ำเสียงของโมฟานเปลี่ยนเป็นหงุดหงิด ไม่เปิดโอกาสให้ไอตูตูได้เล่นตลกด้วย

ไอทูตูตกใจเมื่อเห็นสีหน้าดุดันของโมฟาน

หลังจากนั้นไม่นาน ไอ ตูตู ก็ต่อยและเตะโม ฟานอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะวิ่งหนีไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

โมฟานถอนหายใจหลังจากไล่ไอตูตูออกไป

โมฟานไม่ได้กังวลว่าไอทูตูจะมารบกวนเขา แต่เขารู้ดีว่าสัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในดินแดนมนุษย์นั้นอันตรายแค่ไหน พวกมันส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความแค้น และสามารถปรากฏตัวออกมาจากความมืดได้ทุกเมื่อเพื่อโจมตีเหล่านักล่า หรือผู้คนที่อยู่รอบข้างนักล่าอย่างรุนแรง

ดังนั้น โมฟานจึงจะไม่ดึงคนใกล้ชิดเข้ามาเกี่ยวข้องในระหว่างที่เขาทำงานเด็ดขาด แม้ว่าไอทูตูและมู่หนูเจียวจะเป็นจอมเวทระดับกลางที่แข็งแกร่ง แต่สติปัญญาของพวกเขาเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดนั้น ไม่ถึงหนึ่งในสิบของปรมาจารย์นักล่าอย่างหลิงหลิงด้วยซ้ำ!

อสูรกายเหล่านี้ที่อาศัยอยู่ท่ามกลางมนุษย์รู้วิธีปลอมตัว และส่วนใหญ่แล้วพวกมันสามารถสังหารจอมเวทผู้ทรงพลังแต่ไร้ประสบการณ์ได้อย่างง่ายดาย!

——

ห้องสมุดนั้นใหญ่มากและแบ่งออกเป็นหลายชั้น

หนังสือบนชั้นบนสุดค่อนข้างเก่าและไม่เป็นที่นิยมมากนัก มีนักเรียนอยู่ชั้นนั้นไม่มากนัก โมฟานและหลิวรูเริ่มพลิกดูหนังสือพลางรอหลิงหลิงกลับมาแจ้งผลการค้นพบ

หลิงหลิงใช้วิธีต่างๆ เพื่อสอดแนมสโมสรนอร์ธคันทรีคลับ แต่แวมไพร์ก็ไม่เคยปรากฏตัว ราวกับว่าเขารู้เห็นอะไรบางอย่างอยู่แล้ว

หลิงหลิงเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่ารักอย่างเหลือเชื่อหลังจากที่เธอละทิ้งท่าทางฉลาดเฉลียวและเซื่องซึมตามปกติไปแล้ว ไม่มีใครสงสัยเธอเลยไม่ว่าเธอจะทำอะไรอยู่ รวมถึงเหล่าอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางมนุษย์ด้วย

ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ ใสซื่อจะเป็นปรมาจารย์นักล่าผู้มากประสบการณ์ เชี่ยวชาญในการกำจัดอสูรกายได้ล่ะ?

โมฟานทำได้เพียงรอให้หลิงหลิงกลับมาพร้อมข่าวดี ในขณะเดียวกันก็พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับจุดอ่อนของแวมไพร์…

โมฟานไม่มีวันลืมภาพที่แวมไพร์ควักหัวใจของเขาออกมาได้ แต่แผลนั้นก็สมานกันเองในเวลาไม่นาน วิธีการธรรมดาคงใช้ไม่ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตประหลาดเช่นนั้น เขาจึงหวังว่าตำราโบราณจะให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์บ้าง

——

ขณะที่โมฟานกำลังค้นหาหนังสืออยู่บนชั้นหนังสือ เขาก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่งดงามและคุ้นเคยโผล่มาจากช่องว่างระหว่างหนังสือ

ผมสีดำเงางามสวยเหมือนเดิม แต่แทนที่จะตรงเรียบเหมือนปกติ กลับแผ่กระจายออกเหมือนผมนางเงือก มีที่คาดผมรูปนกกระจอกสีฟ้าคาดอยู่ครึ่งล่างของผม ทำให้เธอดูสง่างามและสงบอย่างไม่น่าเชื่อ เธอตั้งใจเลือกหนังสือจากชั้นวางอย่างเต็มที่ โดยไม่รู้ตัวว่ามีสายตาจ้องมองเธออยู่ผ่านชั้นวางหนังสือด้านหลัง

โมฟานจำเธอได้เพียงแค่เหลือบมองแผ่นหลัง

“ติงหยูหมิง ไม่น่าแปลกใจเลยที่บังเอิญมาเจอเธอที่นี่…” โมฟานพึมพำ

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของเทพีแห่งธาตุไฟคือทรงผมที่เปลี่ยนไปทุกวัน เหมือนกับที่ผู้หญิงคนอื่นๆ สวมใส่เสื้อผ้าที่แตกต่างกันอยู่เสมอ ทำให้เธอดูสวยงามน่าทึ่งในทุกๆ วัน…