War of Ancient Emperor - ตอนที่ 85 ระดับเซียนขั้นสูง
“ท่านราชันย์ปีศาจสวรรค์ พวกเราจะปล่อยเรื่องนี้ไปจริงหรือขอรับ!?”
“ท่านก็น่าจะเห็นอยู่ว่าเขาช่วยส่งวิญญาณที่ควรจะมาที่นี่กลับไปยังโลกมนุษย์อีกครั้ง”
ชายร่างยักษ์กล่าวออกมาขณะที่หัวของมันยังคงติดอยู่ที่พื้นดินเช่นเดิม
“เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรได้? ถ้าหากเกิดการต่อสู้ขึ้นที่นี่จริง มีหวังโลกหลังความตายได้ตกอยู่ในวิกฤตเป็นแน่”
ราชันย์ปีศาจสวรรค์จ้องมองไปยังคนของมัน ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ยังมีอีกเรื่อง…ท่านจักรพรรดิปีศาจสวรรค์ในตอนนี้กำลังเก็บตัวเพื่อฝึกฝนอยู่”
“เราควรจะหลีกเลี่ยงอันตรายไปก่อน เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนต่อท่านจักรพรรดิปีศาจสวรรค์”
ราชันย์ปีศาจสวรรค์กล่าวต่อ
“เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้…พวกทั้งหมดเจ้าจงคิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาและห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาด”
“ไม่เช่นนี้ข้าจะเป็นคนลงมือฆ่าด้วยตนเอง”
ราชันย์ปีศาจสวรรค์กล่าวเสียงแข็ง
“ขอรับ! ท่านราชันย์ปีศาจสวรรค์”
กลุ่มคนนับหมื่นต่างก็ตอบกลับเป็นเสียงเดียวกัน
“ส่งคนกระจายกันออกไป เปิดใช้ห้วงมิติสะกดรอยและสะกดรอยตามวิญญาณที่หนีไปเมื่อครู่”
“ถ้าหากรู้ข้อมูลว่ามันเป็นใคร แล้วรีบนำมาบอกข้าทันที”
ราชันย์ปีศาจสวรรค์กล่าวขึ้นมาอีกครั้ง
“ขอรับ! ท่านราชันย์ปีศาจสวรรค์”
กลุ่มคนนับหมื่นก้มหัวลงและกระจายตัวกันออกไปอย่างรวดเร็วราวกับมดรังแตก
“ข้าอย่างจะรู้จริงว่ามันเป็นใคร ถึงกลับสามารถทำให้จักรพรรดิสวรรค์เคลื่อนไหวด้วยตนเอง”
“ดูเหมือนว่าทั้งสองจะมีความเกี่ยวข้องกันอยู่มาก..”
ราชันย์ปีศาจสวรรค์บ่นพึมพัมออกมาก่อนจะเผยรอยยิ้มอันแสนชั่วร้ายที่มุม
-
-
-
เจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ภายในกระท่อมไม้ไผ่หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางของภูเขาที่ถูกล้อมรอบไปด้วยสัตว์อสูรร้ายระดับสูงมากมาย
หลังจากที่หลงจินเหอถูกชายชราชุดขาวนำตัวมา ชายหนุ่มก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย
“ข้าประเมินพิษของกู่เหยี่ยนต่ำไปหรือนี่!?”
“คิดไม่ถึงว่ามันจะรุนแรงถึงเพียงนี้”
ชายชราชุดขาวถอนหายใจออกมา ขณะที่เขายังคงนั่งจ้องมองไปยังร่างกายของหลงจินเหอ ชีพจรของชายหนุ่มได้หยุดเต้นไปกว่าหนึ่งวันแล้ว ซึ่งร่างกายของชายหนุ่มในตอนนี้ ไร้เลือดมาล่อเลี้ยงจนขาวซีดไปหมด
“เจ้าหนู เจ้าช่างเป็นคนที่น่าสงสารจริง อายุของเจ้ามาได้แค่นี้ก็จบสิ้นลงแล้ว”
ชายชราชุดขาวพึมพัมออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากกระท่อมไม้ไผ่
เพื่อจัดเตรียมหลุดศพสำหรับหลงจินเหอ ทว่าขณะที่ชายชราชุดขาวลอยตัวออกมาจากกระท่อมได้เพียงไม่ไกลเท่าไหร่นัก เขาก็ได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากด้านหลัง
“หื้ม!? เกิดอะไรขึ้น!?”
เมื่อชายชราชุดขาวหันหลังกลับไป เขาก็พบว่ามีคลื่นแสงสีทองมากมายกำลังออกมาจากกระท่อมไม้ไผ่ที่เขาเพิ่งจะออกมาเมื่อครู่
คลื่นแสงสีทองที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากภายในกระท่อมไม้ไผ่ พุ่งทะยานขึ้นสูงไปยังท้องนภาเบื้องบน จนเปลื่ยนให้ท้องนภายามค่ำคืนดูสว่างไสวขึ้นมาราวกับยามเช้าอย่างไงอย่างงั้น
เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายชราชุดขาวจึงตัดสินใจรีบตรงเข้าไปยังกระท่อมไม้ไผ่อย่างรวดเร็ว
หลังจากเข้ามาภายในกระท่อมไม้ไผ่ ชา่ยชราชุดขาวจึงกล่าวออกมาพร้อมกับใช้แขนของตนเองมาบดบังแสงสีทองเอาไว้
ชายชราชุดขาวไม่สามารถมองเห็นร่างกายของหลงจินเหอได้อย่างชัดเจน เนื่องจากว่าร่างกายของชายหนุ่มได้ถูกแสงสีทองห่อหุ้มเอาไว้จนมิด
คลื่นแสงสีทองยังคงพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องนภาอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานานกว่าครึ่งชั่วยาม จนในที่สุดมันก็เริ่มอ่อนแรงลง
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน!? เขาสมควรที่จะตายไปแล้ว!?”
ชายชราชุดขาวเผยสีหน้าตกใจออกมาทันที เมื่อแสงสีทองหายไปจนหมด
เพราะว่าเมื่อครู่ร่างกายของหลงจินเหอที่กำลังนอนหมดสภาพไม่ต่างอะไรกับซากศพ ตอนนี้ได้กลับมามีสภาพเหมือนเช่นเดิม
อีกทั้งยังฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ราวกับได้กลับเกิดใหม่
ขณะที่ชายชราชุดขาวยังคงไม่หายจากความตกใจ หลงจินเหอก็เริ่มลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
“ที่นี่มันที่ไหนกัน!? แล้วท่านคือ? คนประหลาดที่เคยเจอกันที่เมือง?”
หลงจินเหอลุกขึ้นมานั่ง ก่อนจะมองสำรวจรอบข้าง จากนั้นชายหนุ่มก็จ้องมองไปยังชายชราชุดขาวตรงหน้า
“เจ้าหนู ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังจำข้าได้อยู่สินะ”
เสียงของหลงจินเหอทำให้ชายชราชุดขาวได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว (อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ Novel-Lucky)
“เหตุใดข้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้? แล้วการต่อสู้ละ? ประมุขแห่งพระราชวังมารไปไหนแล้ว”
หลงจินเหอรีบกล่าวไปอย่างร้อนรน
“เจ้าหนู ใจเย็นก่อน เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล!”
“การต่อสู้มันจบลงแล้ว ประมุขแห่งพระราชวังมารได้จากไปแล้ว”
ชายชราชุดขาวกล่าวออกมาอย่างไม่รับร้อนและพยายามอธิบายให้หลงจินเหอเข้าใจ
“ผู้อาวุโส! แล้วหมิงเอ๋อละ? นางอยู่ที่ไหน?”
ตั้งแต่ที่หลงจินเหอได้สติกลับมา เขาก็ยังไม่เห็นซูหมิงเอ๋อแม้แต่เงา
“ถ้าเป็นเรื่องยอดรักของเจ้าละก็นางได้จากไปแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”
ชายชราชุดขาวกล่าวพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมา
“ไปแล้ว?นางไปที่ใด ได้บอกท่านหรือไม่?”
หลงจินเหอยังไม่เชื่อว่านางจะจากไปจริง
“นางกลับไปยังตระกูลของนางแล้ว ถ้าหากเจ้าคิดที่จะไปตามหานางในตอนนี้”
“ข้าคิดว่าเจ้าควรจะล้มเลิกมันเสียเถอะ เพราะว่าเจ้ายังอ่อนแอเกินไป”
ชายชราชุดขาวกล่าวออกมาอย่างเชื่องช้า
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลงจินเหอก็ได้นิ่งเงียบไปและไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเป็นพักใหญ่ สิ่งที่ชายชราชุดขาวกล่าวมา มันคือเรื่องจริง
ตัวของหลงจินเหอยังอ่อนแอเกินไป แม้ว่าก่อนหน้านี้ หลงจินเหอจะตกอยู่ในสภาพมึนงงจนแทบจะไม่ได้สติ
แต่ชายหนุ่มก็ยังพอที่จะจดจำได้ว่า ซูหมิงเอ๋อได้ต่อสู้กับประมุขแห่งพระราชวังมารได้อย่างสูสี
“หมิงเอ๋อ แท้จริงเจ้าเป็นใครกันแน่!?”
หลงจินเหอกำหมัดจนแน่น ก่อนจะทุบไปที่เตียงไม้ไผ่ที่ตนเองเพิ่งจะใช้นอนเมื่อครู่
ชายหนุ่มได้แต่โกรธโทษในความอ่อนแอตนเอง ไม่เพียงเขาจะไม่สามารถปกป้องคนรักของตนเองได้ อีกทั้งยังต้องให้ฝ่ายหญิงมาปกป้องตัวเองอีก
‘เกิดอะไรขึ้น!? เหตุใดระดับพลังลมปราณของข้าถึงกลายมาเป็นระดับเซียนขั้นสูง?’
‘ก่อนหน้านี้ ตอนที่ได้ต่อสู้กับกู่เหยี่ยน ข้ายังอยู่ขั้นกลางอยู่เลย’
หลงจินเหอคิดในใจ เมื่อชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าร่างกายของตนเองมีการเปลื่ยนแปลงไป
‘หรือว่าจะเป็นเพราะผู้อาวุโสที่พบเจอในโลกความฝัน?’
หลงจินเหอบ่นพึมพัมออกมา เมื่อนึกถึงหน้าของชายหนุ่มที่ได้เจอในโลกที่ตนเองคิดว่ามันเป็นความฝัน
“เจ้าหนู จากนี่ไปเจ้าคิดที่จะทำอย่างไรต่อ?”
“สนใจจะมาเป็นลูกศิษย์ของข้าหรือไม่!? ข้าสามารถช่วยเหลือเจ้าได้”
“ตราบใดที่เจ้ามาเป็นศิษย์ของข้า ข้ามั่นใจได้ว่าพระราชวังมารจะต้องไม่กล้ามาทำร้ายอย่างแน่นอน”
ชายชราชุดขาวฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะกล่าวออกมา
“ขอบคุณมากผู้อาวุโส แต่ข้ายังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องจัดการจึงไม่อาจตอบรับท่านได้”
“อีกอย่างเรื่องของพระราชวังมาร ข้าจะต้องจัดการด้วยตนเอง”
“ข้าจะไม่ยืมมือใครมาช่วยเด็ดขาด ข้าจะต้องจัดการกู่เหยี่ยนด้วยตนเอง”
หลงจินเหอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ว่าก่อนหน้านี้ หลงจินเหอเคยพบเจอชายชราชุดขาวที่เมือง
ชายหนุ่มได้คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าชายชราชุดขาวคนนี้ จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ แต่ชายหนุ่มก็คิดไม่ถึงว่าชายชราชุดขาวจะกล่าวออกมาเช่นนี้ ดูเหมือนว่าหลงจินเหอจะประเมินชายชราชุดขาวตรงหน้าต่ำเกินไป
ถ้าหากชายหนุ่มยอมตกลงเป็นลูกศิษย์ของเขา พระราชวังมารก็จะไม่กล้าลงมือ นั้นก็หมายความว่าชายชราชุดขาวมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าประมุขแห่งพระราชวังมาร
“ดี! ดี! ความตั้งใจที่ดี! ข้ายิ่งชอบเจ้าเข้าไปใหญ่”
แม้ว่าตอนนี้เจ้าจะปฏิเสธ แต่ข้าก็ยังจะยืนยันคำเดิมอยู่ตลอด”
“ตราบใดที่เจ้าต้องการเป็นลูกศิษย์ของข้า เมื่อเวลานั้นมาถึงข้าจะไปหาเจ้าเอง”
ชายชราชุดขาวจ้องมองหลงจินเหอด้วยสายตาชื่นชม
“ผู้อาวุโส ขอบคุณสำหรับที่ช่วยเหลือข้า ข้ามีเรื่องที่จะต้องกลับไปดินแดนด้านล่างก่อน”
“หวังว่าจะมีโอกาสได้พบกันใหม่ ข้าจะต้องกลับมาตอบแทนท่านอย่างแน่นอน”
หลงจินเหอประสานมือและก้มหัวไปทางชายชราชุดขาว
“ดี! ข้าจะรอเมื่อเจ้ากลับมาถึงดินแดนด้านบนอีกครั้ง”
ชายชราชุดขาวพยักหน้าเล็กน้อย
“กู่เหยี่ยน! ครั้งนี้ข้ามีชีวิตรอดกลับมาได้ เจอกันครั้งหน้า ฝ่ายที่จะตายต้องเป็นเจ้า”
หลงจินเหอเดินออกมาด้านนอกกระท่อมไม้ไผ่ ชายหนุ่มจ้องมองไปยังท้องนภาอันกว้างไกลอยู่นาน ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
_______________________________________________________________________________________________________
YOU MAY ALSO LIKE
