Warlock of The Magus World - บทที่ 896

มอบให้

‘เมื่อแม่ทัพของพวกเขาพ่ายแพ้ ผู้ใต้บังคับบัญชาก็ลุกขึ้นมานำทัพที่พังทลาย พวกเขาเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลังและได้รับชัยชนะที่เหนือจินตนาการ! แท้จริงแล้ว นี่แหละคือวีรบุรุษที่แท้จริง!’ เลย์ลินพยักหน้าในใจ

กระบวนการคิดของเขาล้วนอิงอยู่กับแบบแผนที่เกินจริงในชีวิตก่อนหน้า แต่ดูเหมือนว่ามันจะได้รับความนิยมในโลกนี้เช่นกัน หลังจากทำให้ทหารสงบลงและกำจัดราฟินิยาได้แล้ว เลย์ลินก็ออกจากค่ายไปโดยอ้างว่าจะไปตรวจสอบสถานการณ์

“นายน้อย!” ทิฟฟ์ปรากฏตัวออกมาจากเงามืด

“อืม เธอทำได้ดีมาก เก็บเกี่ยวผลอะไรได้บ้างล่ะ?” เลย์ลินถามอย่างใจเย็น

แผนของเลย์ลินมีสองส่วน ส่วนแรกทำในที่โล่ง และส่วนที่สองทำในที่ลับ ในส่วนที่ทำในที่โล่ง เขาจะดึงดูดความสนใจทั้งหมดมาที่ตัวเอง ในขณะที่ในส่วนที่ทำอย่างลับๆ ทิฟฟ์ได้นำคนของเขามายังบริเวณนั้น

นี่คือเหตุผลที่เขาปล่อยให้แลนเชียร์ติดต่อกับฝ่ายตรงข้ามและเปิดเผยที่ตั้งค่ายของพวกเขา เพื่อเปิดทางให้โจมตี เมื่อเหล่ามนุษย์หมาป่าออกมาอย่างเต็มกำลัง ทิฟฟ์ก็จะทำลายรังของพวกมัน

ในขณะเดียวกัน หากจับจังหวะได้เหมาะสม พวกเขาก็สามารถจัดการกับการปิดล้อมที่ล้อมรอบตัวพวกเขาได้เช่นกัน แม้ว่าเลย์ลินเพียงลำพังจะไม่สามารถรับมือกับการโจมตีร่วมกันของเหล่ามนุษย์หมาป่าระดับสูงได้ แต่เขาก็สามารถเอาชนะพวกมันได้ในแง่ของสติปัญญา

“ค่ายของพวกเขามีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดมาก และพวกเขาก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว เราทำได้เพียงบุกทะลวงเข้าไปบางส่วนของค่ายโดยรอบ และไม่สามารถเข้าไปถึงใจกลางค่ายได้…” ทิฟฟ์ทำหน้าเคร่งขรึมขณะหยิบม้วนคัมภีร์ที่มีเศษเวทมนตร์ทรงพลังออกมา แต่เห็นได้ชัดว่ามันเคยถูกใช้ไปแล้วครั้งหนึ่ง

“จากร่องรอยภายนอก ดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกเขาคือการสังหารมังกร”

“ฆ่ามังกรงั้นเหรอ?!” เลย์ลินชะงักไปเล็กน้อย มังกรยังคงมีอยู่ตามธรรมชาติในโลกนี้ และพวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงที่พิเศษ พวกมันยังถูกพิจารณาว่าเป็นสายพันธุ์ในตำนาน โดยที่มังกรสายเลือดบริสุทธิ์สามารถกลายเป็นตำนานได้เองเมื่อเติบโตเต็มที่ ด้วยผิวหนังที่แทบจะต้านทานเวทมนตร์ได้ พวกมันจึงเปรียบเสมือนบุตรแห่งเทพเจ้า

กลุ่มมนุษย์หมาป่าชั้นสูงได้วางแผนกันมานานแล้ว และเห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่การฆ่าลูกผสมหรือสายพันธุ์ย่อยเพียงไม่กี่ตัว พวกเขาอาจจะตั้งเป้าหมายไปที่มังกรตัวเต็มวัย ซึ่งเป็นมังกรในตำนาน!

‘ทำไมพวกเขาถึงฆ่ามังกร?’ เลย์ลินครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ ในขณะที่วีรบุรุษในตำนานของมนุษย์ได้รับผลประโยชน์และสิ่งของศักดิ์สิทธิ์จากการฆ่ามังกร เขารู้ว่าเรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างนั้น เผ่ามังกรนั้นทรงพลังมาก และพวกเขาก็มีผู้สนับสนุนของตัวเอง หากใครก็ตามแปดเปื้อนด้วยความแค้นของวิญญาณมังกร พวกเขาก็จะถูกไล่ล่าด้วยความเกลียดชังจากเผ่ามังกรทั้งหมด

แม้แต่ในประวัติศาสตร์ หากวีรบุรุษผู้ปราบมังกรไม่ได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งแกร่ง น้อยคนนักที่จะประสบความสำเร็จ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่ว่ามังกรทุกตัวจะร่ำรวยพอที่จะเทียบเท่าประเทศได้ การหวังจะร่ำรวยจากการปราบมังกรจึงเป็นเพียงความฝันเท่านั้น

แน่นอนว่า มนุษย์หมาป่าหลายตัวเป็นพวกวิกลจริต และไม่สามารถตัดสินได้ด้วยมาตรฐานปกติ

‘นี่อาจจะเป็นพิธีบูชาเทพแห่งการล่าหรือเปล่า? มังกรในตำนานตัวเดียวก็คงทำให้เทพแสดงพระเมตตาได้แล้ว…’ เมื่อมีเทพเข้ามาเกี่ยวข้อง มังกรก็ทำอะไรไม่ได้แม้ว่าพวกมันจะแค้นเคืองอยู่ก็ตาม

“แต่… สิ่งที่พวกเขาจะสูญเสียไปนั้นมากเกินกว่าจะรับได้ เว้นแต่จะมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดความสนใจของพวกหัวหน้าใหญ่ของเหล่ามนุษย์หมาป่า…” เลย์ลินพึมพำกับตัวเองแล้วถามทิฟฟ์ว่า “เธอเจอเป้าหมายของพวกเขาหรือยัง?”

เขาคลี่ม้วนกระดาษที่ทิฟฟ์ได้มาออกก่อน ในนั้นมีแผนที่ดินแดนทางเหนือ พร้อมรายละเอียดของหมู่บ้านต่างๆ เทือกเขา ป่าไม้ และแม่น้ำอย่างครบถ้วน แม้แต่แผนที่ที่เลย์ลินทำขึ้นจากข้อมูลของชิป AI ก็ยังดีกว่านี้เพียงเล็กน้อย และแผนที่ที่มีรายละเอียดมากขนาดนี้จะต้องขายได้ราคาดีในดินแดนทางเหนืออย่างแน่นอน

บนเทือกเขาแห่งหนึ่ง มีรอยฟันสีแดงเลือดเล็กๆ ของสัตว์ร้าย ดูน่าเกรงขามและชั่วร้าย

ทิฟฟ์ชี้ไปที่เครื่องหมายบนแผนที่ มีป้ายกำกับอยู่ข้างๆ ว่า “เทือกเขาเนเธอร์” “ข้าใช้เวทมนตร์เรียกความทรงจำกับทาสบางคน นี่น่าจะเป็นเป้าหมายของพวกมัน สัตว์ร้ายได้รับข้อมูลเกี่ยวกับการมีอยู่ของมังกรแดงตัวเต็มวัยที่นั่นด้วยวิธีการต่างๆ พวกมันตั้งใจจะตัดหัวมัน!” เขาตอบด้วยความมั่นใจ แม้ว่าเวทมนตร์เรียกความทรงจำจะถูกมองว่าเป็นเวทมนตร์ที่ชั่วร้าย แต่ทั้งเลย์ลินและทิฟฟ์ก็ไม่สนใจมันเลย

“เทือกเขาเนเธอร์? มังกรแดง…” เลย์ลินพึมพำ ดวงตาของเขาเปล่งประกายขึ้นทันที ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็วาบขึ้น เมื่อเทือกเขาเนเธอร์รวมเข้ากับภาพแผนที่ที่ไม่สมบูรณ์ซึ่งสร้างขึ้นโดยชิป AI

“ชิป AI จงชี้ให้ฉันเห็นดินแดนทางเหนือส่วนที่อาจเป็นที่อยู่ของมรดกของเหล่าจอมเวท!” เขาสั่งการทันทีจากภายใน

ชิป AI ทำงานอย่างรวดเร็ว และแผนที่ที่ดูเบลอเล็กน้อยก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับแท็กสองสามอัน แผนที่นี้เป็นสิ่งที่เลย์ลินคัดลอกมาจากสมุดบันทึกของนักเวท น่าเสียดายที่เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วอายุคน แผนที่ส่วนใหญ่ก็สูญหายไป แม้จะมีเวทมนตร์ปกป้องไว้ก็ตาม

เลย์ลินดูไม่สะทกสะท้านขณะที่ชิป AI คัดลอกแผนที่จากม้วนกระดาษและซ้อนทับกัน

‘อย่างที่คาดไว้…’ เมื่อเห็นว่าตำแหน่งที่มรดกของจอมเวทอยู่และรอยฟันของสัตว์ร้ายตรงกัน ดวงตาของเลย์ลินก็ฉายแววเข้าใจ ทิฟฟ์ที่อยู่ข้างๆ เขาเห็นได้ชัดว่ามองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงในชิป AI แต่เขารู้ว่าเลย์ลินค้นพบอะไรบางอย่าง ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ถาม นี่เป็นความฉลาดของทิฟฟ์ และเลย์ลินก็อดพยักหน้าในใจไม่ได้

‘มังกรแดง… มนุษย์หมาป่า… นักเวท… ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสามคืออะไร? มนุษย์หมาป่าเหล่านั้นได้เบาะแสเกี่ยวกับมรดกของนักเวทมาหรือเปล่า? หรือฉันคิดมากไปเอง และพวกมันแค่ต้องการถวายเครื่องบูชาแด่มาลาร์?’ ดวงตาของเลย์ลินฉายแววอารมณ์หลากหลาย แต่แล้วก็สงบนิ่งลง

‘ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม สัตว์ร้ายพวกนั้นต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก!’ เลย์ลินตัดสินใจแน่วแน่ เขาสวมหน้ากากสีเงิน ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงและขาวที่น่ากลัว พลังอันน่าสะพรึงกลัวและไม่มั่นคงพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขา ในขณะนั้นเอง เขาก็เปลี่ยนร่างเป็นปีศาจเทพ

“ท่านลอร์ด!” ทิฟฟ์เปลี่ยนวิธีการเรียกชื่อเลย์ลิน เพราะรู้ว่าเลย์ลินต้องการปกปิดตัวตนของเขา

“เอาล่ะ ไปดูลูกน้องที่นายเกณฑ์มากันเถอะ!” เลย์ลินพยักหน้า แสงเรืองรองของฟลายเปล่งออกมาจากร่างของเขา…

ในหุบเขาที่ซ่อนเร้น เลย์ลินยืนอยู่บนที่สูงเพื่อมองดูเหล่าลูกน้องที่ทิฟฟ์นำมา พวกเขาส่วนใหญ่กระจัดกระจายอยู่ตามลำพัง ต่างเผ่าพันธุ์กัน สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือออร่าแห่งความโหดร้ายและกระหายเลือด ทำให้ผู้คนหวาดกลัวเมื่อได้เห็นพวกเขา

“ยินดีต้อนรับ พี่น้องร่วมสำนัก!” เลย์ลินสวมชุดนักบวชชั้นสูง เสื้อผ้าที่ประดับด้วยด้ายทองพลิ้วไหวในอากาศ ทำให้เขาดูสง่างามหรูหรา ทิฟฟ์ยืนอยู่ด้านหลังเขาด้วยความเคารพ เน้นย้ำถึงสถานะของเลย์ลิน

“เทพงูมีปีกคูคูลคานเป็นเทพที่ทรงพลังและให้รางวัลอย่างมากมาย!” เลย์ลินมองสำรวจชายเหล่านี้ซึ่งถือเป็นพวกไร้ค่าในเผ่าพันธุ์ของตน พวกเขาไม่มีศรัทธาใดๆ และเชื่อแต่เพียงพละกำลังเท่านั้น นี่คือวิธีที่ทิฟฟ์ปราบพวกเขา “ตราบใดที่พวกเจ้าเชื่อในเทพของเรา พวกเจ้าก็จะได้รับรางวัล!”

เลย์ลินเห็นแววตาที่ไม่เชื่อของพวกเขา จึงชี้ไปที่มนุษย์สัตว์ที่ห่อหุ้มด้วยหนังสัตว์ “เจ้า มานี่!”

“มันคืออะไร?” มนุษย์สัตว์ร้ายมีหัวเป็นสิงโตและร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็น ใบหน้าของเขามีแววดื้อรั้น

“ท่านจะได้รับพรจากพระเจ้าของเรา” เลย์ลินโอบแขนตัวเองขณะเคลื่อนไหวอย่างสุภาพและให้เกียรติ เมื่อพูดถึงเรื่องการทำหน้าที่เป็นร่างทรง เลย์ลินไม่มีอะไรต้องเรียนรู้เลย

ในขณะเดียวกัน พลังงานมหาศาลก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขา เต็มไปด้วยออร่าที่สง่างามและหนักแน่น แม้แต่บรรยากาศรอบข้างก็เริ่มเย็นยะเยือก

“ฮึ่ม…” เปลวไฟในอากาศพวยพุ่งกลายเป็นงูยักษ์ประหลาดที่มีปีกสองข้าง ดวงตาของงูยักษ์จ้องมองชายหัวสิงห์ ความหวาดกลัวอย่างสุดขีดทำให้เขาทรุดตัวลงคุกเข่า ตัวสั่นเทา

“นายท่านของข้า เทพงูมีปีกผู้ยิ่งใหญ่ คูคูลคาน ข้าได้พบท่านอีกครั้งในที่สุด…” ทิฟฟ์ที่อยู่ด้านข้างคุกเข่าลงด้วยความเคารพ

“นายของข้าคืองูตัวเดียวในโลกและมีพลังมหาศาล พลังศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่ของท่านสามารถกลืนกินสวรรค์ได้…” เลย์ลินเริ่มท่องบทสวดพิธีกรรม และลำแสงสีดำก็พุ่งลงมาจากปากงู ตกลงบนชายหัวสิงห์

*ตูม!* ในชั่วขณะที่แสงสีดำพุ่งลงมา มันแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่รุนแรงที่สุดในทันทีและโอบล้อมเขาไว้ เสียงร้องคร่ำครวญอันน่าเวทนาดังออกมาจากภายใน

ฉากที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้นทำให้ผู้ชมเงียบงันด้วยความกลัว อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะทันได้คิดว่าเลย์ลินกำลังตำหนิเขา ร่างของเทพงูมีปีกและเปลวไฟสีดำก็สลายไป เผยให้เห็นร่างของชายหัวสิงห์

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ร่างกายของเขามีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ขนสีทองของเขากลายเป็นสีดำสนิท และยังมีตราประทับรูปกะโหลกสีดำอีกด้วย

“นี่…นี่…” เขาสัมผัสร่างกายตัวเองหลังจากแปลงร่างเสร็จ ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“อาจารย์ของข้าได้มอบพลังเวทมนตร์ให้แก่เจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นจอมเวท!” เลย์ลินมองพื้นขณะพูดด้วยน้ำเสียงสงบ

“พ่อมด…?” สิ่งมีชีวิตหัวสิงโตสีดำดูงุนงง จากนั้นก็ยกแขนขวาขึ้น

รังสีเวทมนตร์ปีศาจส่องประกายบนร่างกายของเขา และตรากะโหลกสีดำบนร่างกายของเขาก็กระพริบเป็นชั้นๆ นี่คือการอัญเชิญผีดิบ!

*โครม!* พื้นดินแยกออก และโครงกระดูกที่ไม่สมบูรณ์จำนวนมากคลานขึ้นมา

“นี่มันเวทมนตร์จริงๆ!” “นี่คือพ่อมด!” “น่ากลัวจัง! เขาสามารถมอบพรแห่งเวทมนตร์และคาถาได้จริงๆ!”

ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึง ชายหัวสิงห์ก็คุกเข่าลงด้วยความปีติยินดีทันที “พระเจ้าของข้า เทพงูมีปีก! ข้าเชื่อในพระองค์…”

ในฐานะมืออาชีพที่เชี่ยวชาญด้านการโจมตีทางกายภาพ เวทมนตร์เพียงเล็กน้อยก็จะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับเขา ชายหัวสิงห์สัมผัสได้ว่าตอนนี้เขามีพลังของจอมเวทอย่างน้อยระดับ 5 แล้ว และดูเหมือนว่าจะมีโอกาสที่จะเพิ่มพลังนี้ขึ้นไปได้อีก เขาจะไมดีใจจนแทบคลั่งได้อย่างไร?

เมื่อเทียบกับผลตอบแทนแล้ว ความศรัทธาของเขาก็ไร้ค่า

“เทพงูมีปีก… ท่านคืองูแห่งโลกและทรงมีพละกำลังไร้ขอบเขต…” ดวงตาของคนอื่นๆ เริ่มเปล่งประกายขณะที่พวกเขาเริ่มสวดภาวนา เสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยความศรัทธาอย่างจริงใจ