ทะลุมิติพร้อมแอปเถาเปา โอ้ตาเฒ่า องค์หญิงอย่างเราขอเป็นเศรษฐี - ตอนที่ 242 จุดประสงค์ของเผยเซื่อ
เผยหมิ่นมองตามหลังฉู่อี้และอวิ๋นเจียวที่จากไป นางแทบจะขบฟันจนแตกละเอียด
แม้ฉู่อี้จะจากไปแล้ว แต่คนที่เหลืออยู่ในเรือนล้วนเป็นคนสนิทของฉู่อี้ทั้งสิ้น เผยซื่อทำได้เพียงไปที่เรือนรับรองแขกเท่านั้น สถานที่อื่นล้วนมีคนคอยเฝ้าไม่ให้นางกับคนของนางเข้าไปวุ่นวาย
เผยซื่อโกรธจนเจ็บไปถึงทรวงอก “ลูกอกตัญญู ในสายตาเขาเคยเห็นข้าเป็นแม่บ้างไหม?”
เผยซื่อตะโกนด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว ขณะนอนบนเตียงป๋าปู้ [1] ที่ทำจากไม้หวงฮวาหลี [2] แกะสลักลวดลายอันวิจิตร พิงหมอนรองศีรษะปักลายหงส์ด้วยด้ายไหมทอง
หมอหญิงที่กำลังทายาให้เผยซื่อตัวสั่นด้วยความตกใจ เผลอกดแรงเกินไป ทำให้เผยซื่อรู้สึกเจ็บ เผยซื่อจึงเตะเข้าที่ใบหน้าหมอหญิงจนล้มลง
หมอหญิงรีบพลิกตัวคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะไม่หยุดพลางร้องขอความเมตตา เผยซื่อเห็นแล้วก็รำคาญ จึงสั่งให้คนลากหมอหญิงออกไป แล้วให้คนอื่นมาใหม่
“ท่านอา…” เผยหมิ่นรินชาให้เผยซื่อพลางปลอบโยน “พี่อี้เขาก็แค่…”
เผยซื่อไม่รับชา สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นแวบหนึ่ง “เจ้าไม่ต้องพูดแก้ตัวแทนเขา ลูกอกตัญญูผู้นี้ คงอยากให้ข้าตายถึงจะสมใจ!”
กล่าวจบก็หันไปมองเผยหมิ่น “หมิ่นเอ๋อร์ เจ้าต้องรีบคว้าโอกาสไว้ เด็กสาวคนนั้นอายุแค่หกเจ็ดขวบ เทียบกับเจ้าไม่ได้หรอก เจ้าเป็นเด็กฉลาดมาโดยตลอด ครั้งนี้อาพาเจ้ามาที่อำเภอจิ่วจิ้นเพื่อการใด พ่อของเจ้าคงบอกเจ้าแล้วกระมัง?”
เผยหมิ่นวางถ้วยชาลง ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย บนใบหน้าเผยแววเศร้าสร้อย “ท่านอา ท่านพ่อท่านแม่บอกข้าแล้วเจ้าค่ะ แต่พี่อี้เขา… ในใจเขา…”
เดิมทีเผยซื่อก็หงุดหงิดอยู่แล้ว ตอนนี้ได้ยินเผยหมิ่นพูดเช่นนี้ ก็ยิ่งทนไม่ไหว “หากเจ้าไม่รู้จักคว้าโอกาส ข้าก็จะส่งเจ้ากลับจิ่วเจียงเสีย พ่อแม่ของเจ้าหาได้มีลูกสาวแค่เจ้าคนเดียว ส่วนข้า ขอเพียงสะใภ้ตระกูลเผยสักคนก็พอ”
เผยหมิ่นได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจจนทำถ้วยชาตกแตก ท่าทางลุกลี้ลุกลนเช่นนี้ ทำให้เผยซื่อขมวดคิ้ว
เผยซื่อรังเกียจท่าทีร้อนรนของเผยหมิ่น แต่กลับไม่นึกถึงตัวเองบ้างว่า ต่อหน้าฉู่อี้นางเคยทำตัวสุขุมเยือกเย็นแบบที่มารดาพึงกระทำบ้างหรือไม่?
ก็นะ สตรีที่ออกมาจากตระกูลเดียวกัน จิตใจย่อมไม่ต่างกัน
เผยหมิ่นไม่กล้าแสร้งทำเป็นขี้อายอีกต่อไป ไม่สนใจคราบชาที่เปื้อนเสื้อผ้า รีบรับปากกับเผยซื่อ “ท่านอาโปรดวางใจ หมิ่นเอ๋อร์จะพยายามเอาชนะใจพี่อี้ให้ได้เจ้าค่ะ”
นางกำหมัดแน่น นึกถึงหนังสือภาพที่ท่านแม่ให้นางดูก่อนออกเดินทาง ของที่มอบให้นาง และคำพูดที่ท่านแม่กระซิบข้างหู ใบหูของนางก็แดงก่ำ
เพื่อให้เข้ากับแผนของท่านอา ทางบ้านจึงให้กินยาบำรุงร่างกายมาตลอดหนึ่งปีเพื่อเตรียมตัว ตอนนี้นางอายุเพียงสิบสองปี ไม่เพียงแต่มีระดูแล้ว หน้าอกก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้น
เผยหมิ่นคิดถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของฉู่อี้ที่ทำให้นางหลงใหล ยศถาบรรดาศักดิ์และอำนาจของเขา ในใจก็รู้สึกตื่นเต้น นางจะไม่มีวันยกฉู่อี้ให้ใครเด็ดขาด! ต่อให้เป็นพี่น้องของนางเองก็ไม่ยอม!
ในที่สุดท่าทางเช่นนี้ของนางก็ทำให้เผยซื่ออารมณ์ดีขึ้นบ้าง หมอหญิงคนใหม่มาถึง ช่วยทายาและนวดเท้าให้เผยซื่อด้วยท่าทางหวาดกลัวและระมัดระวังอย่างยิ่ง
เผยซื่อรู้สึกเหนื่อยจึงให้เผยหมิ่นไปดูที่ครัวว่าอาหารเย็นมีอะไรบ้าง จวนพักแห่งนี้เตรียมอะไรไว้แล้ว หากมีอะไรที่ไม่ถูกปากนาง จะได้รีบบอกให้พวกเขาเปลี่ยนหรือเพิ่มอาหาร
เผยหมิ่นรับคำด้วยท่าทางนอบน้อม แต่ในใจกลับเกลียดชังท่านอาผู้นี้ นางยังคิดจะเอาลูกสาวคนอื่นๆ ของตระกูลเผยมาแทนที่นาง เห็นนางเป็นคนรับใช้หรืออย่างไร!
แต่พอคิดถึงคำสั่งของท่านแม่ นางก็ต้องข่มความเกลียดชังไว้ แล้วไปที่ครัวอย่างว่าง่าย ใช่แล้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการชนะใจฉู่อี้ และแต่งงานกับเขาให้ได้
รอให้นางได้เป็นภรรยาของฉู่อี้ เป็นถึงฮูหยินของจวนป๋อ ฮึ… เมื่อถึงตอนนั้น ค่อยมาคิดบัญชีกับท่านอาผู้นี้ก็ยังไม่สาย
เผยหมิ่นมาถึงครัว เห็นว่าทางครัวเตรียมอาหารไว้มากมาย นางจึงจดจำชื่ออาหารไว้ จากนั้นก็กลับไปรายงานเผยซื่อ
“…ซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน โอ่วเหอจื่อ ปลากะพงนึ่ง เนื้ออิงเถา ลูกชิ้นปลามรกต… เห็นแล้วก็รู้ว่าตั้งใจทำ พี่อี้แม้จะเย็นชา แต่ลึกๆ แล้วเขาก็เป็นลูกชายของท่านอา ยังไงก็ต้องรู้จักกตัญญูต่อท่านอาอยู่แล้วเจ้าคะ”
เผยซื่อได้ยินดังนั้น แม้ในใจจะยังไม่พอใจนัก แต่สีหน้าก็ดีขึ้นมาก “หากเขากตัญญูจริง ก็ไม่ควรทำให้ข้าเสียหน้าต่อหน้าคนนอกแบบนี้!”
เผยหมิ่นรีบพูด “ท่านอา พี่อี้เขายังเด็กอยู่ ย่อมต้องมีนิสัยเด็กๆ บ้างเป็นธรรมดา ท่านอาก็ดูสิเจ้าคะ แม้แต่ฮ่องเต้เขายังกล้าท้าทาย”
เผยซื่อได้ยินดังนั้นก็จับมือเผยหมิ่นพลางถอนหายใจ “ก็จริงของเจ้า เขาเป็นคนใจร้อนเช่นนี้ ย่อมต้องมีภรรยาที่อ่อนโยนและมีเหตุผลมาคอยดูแลเอาไว้ ไม่อย่างนั้นจวนป๋อที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ วันหนึ่งต้องถูกเขาทำให้พินาศแน่!”
นางกลัวจริงๆ ว่าฉู่อี้จะทำให้บ้านล่มจม จวนป๋อเป็นของลูกชายนาง แต่น่าเจ็บใจนัก ฉู่อี้กลับทำให้ตำแหน่งโหว กลายเป็นป๋อไปเสียได้
ตอนนี้เขาถูกลอบสังหารไปครั้งหนึ่ง ดวงแข็งเลยยังไม่ตาย หากคิดจะฆ่าเขาทิ้งอีก คงทำได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นฮ่องเต้และขุนนางทั้งหลายต่างก็ไม่ใช่คนโง่
ไม่เช่นนั้นนางจะยอมให้หลานสาวของตัวเองแต่งงานกับฉู่อี้ได้อย่างไร? นี่เป็นเรื่องที่นางจำใจต้องทำ
เผยหมิ่นปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านอาอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ พี่อี้ยังเด็ก ไม่รู้จักคิด พออายุมากขึ้น อีกหน่อยก็คงจะกตัญญูต่อท่านอา ไม่ทำให้ท่านอาต้องโมโหอีก”
ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่นาน เผยซื่อทั้งสั่งสอนทั้งอบรมเผยหมิ่น รู้ตัวอีกทีก็ถึงเวลาจุดตะเกียงแล้ว
“ใครอยู่ข้างนอกบ้าง ไปเตรียมอาหาร!”
ตอนนี้เผยซื่อเริ่มรู้สึกหิว จึงตะโกนสั่งเสียงดัง เหลียงมามาแม่นมคนสนิทรีบรับคำสั่งออกไปทันที สำหรับเรื่องอาหารการกิน เผยซื่อไม่เคยปล่อยปละละเลย มักให้เหลียงมามาพาสาวใช้คนสนิทมาลองชิมก่อน นางถึงจะยอมกิน
ไม่นานเหลียงมามาก็กลับมารายงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
“ฮูหยิน ที่ครัวอย่าว่าแต่อาหารเลยเจ้าค่ะ แม้แต่ข้าว แป้ง เต้าเจี้ยว น้ำมัน ก็ไม่มีเลยแม้แต่อย่างเดียว พวกพ่อครัวก็หายไปไหนไม่รู้ บ่าวถามทหารองครักษ์ พวกเขาก็บอกว่าไม่รู้ ที่จวนอันกว้างใหญ่เช่นนี้ นอกจากองครักษ์ร่างกำยำกับบ่าวที่พวกเรานำมาด้วย ก็ไม่มีแม้แต่สาวใช้สักคน”
เผยซื่อได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง ถลึงตาถาม “เจ้าพูดว่าอะไรนะ? พูดใหม่ซิ!”
เหลียงมามาได้แต่พูดซ้ำอีกครั้ง เผยซื่อโกรธจนตัวสั่น ขว้างหมอนอิงที่อยู่ด้านหลังออกไป โดนสาวใช้ที่อยู่ด้านหลังเหลียงมามาเข้าอย่างจัง สาวใช้ผู้น่าสงสารถูกหมอนอิงกระแทกจนมึนงง แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
เรื่องยังไม่จบแค่นั้น เหลียงมามาได้แต่กัดฟันรายงานต่อ “บ่าวจะให้คนออกไปซื้อ แต่คนของพวกเรากลับออกจากจวนไม่ได้ องครักษ์ที่เฝ้าประตูบอกว่า เป็นกของท่านป๋อ พอตกดึก ทุกคนในจวนห้ามออกไปไหนทั้งสิ้น”
“ลูกอกตัญญู… ข้าจะไปถามมัน ว่ามันคิดจะให้ข้าอดตายหรืออย่างไร?”
ตอนนี้เผยหมิ่นไม่กล้าพูดอะไร นางแอบขุ่นเคืองอยู่ในใจ เมื่อครู่นางเพิ่งจะพูดชมฉู่อี้ต่อหน้าเผยซื่อไปมากมาย แต่ไม่ทันไร ฉู่อี้กลับเหมือนตบหน้านางอย่างแรงถึงสองครั้ง!
“ฮูหยิน ท่านอย่าโกรธไปเลย รีบพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ เท้าของท่านยังไม่หายดี ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ต้องพักรักษา!”
เหลียงมามาเห็นเผยซื่อกำลังจะลุกขึ้นรีบคุกเข่าลงขอร้อง “บ่าวไปขอเข้าพบแล้ว แต่พวกองครักษ์ไม่ยอมให้บ่าวเข้าไปในเรือน พวกเขาบอกว่า ท่านป๋อพักผ่อนแล้ว…”
เชิงอรรถ
[1] เตียงป๋าปู้ (拔步床) คือ เป็นเตียงจีนโบราณที่มีความหรูหราและโครงสร้างซับซ้อน ประกอบด้วยหัวเตียง ผนังเตียง และเสา
[2] ไม้หวงฮวาหลี่ (黄花梨木) มักเรียกกันว่าไม้โรสวูดหรือไม้โรสวูดหอม ถือไม้หายากราคาแพง มีลวดลายสวยงามเป็นที่นิยมมาตั้งแต่สมัยโบราณ
YOU MAY ALSO LIKE
