ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวสวนของท่านบัณฑิต - เล่มที่ 18 บทที่ 516 เจ้าเป็นสตรีเพียงคนเดียวในชีวิตข้า
การปรากฏตัวก่อนเวลาของเวินจิ้งอันที่เป็นนางเอก ทำให้เซี่ยยวี่หลัวสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
นางไม่รู้ว่าสิ่งต่างๆที่นางทำลงไป จะเปลี่ยนแปลงจุดจบของนิยายได้หรือไม่ เพราะความเปลี่ยนแปลงของนาง ได้เปลี่ยนเนื้อหาหลายส่วนในนิยายไป
ตอนนี้ฉางโส่วหนงเป็นอาจารย์ของเซียวยวี่แล้ว นางเอกก็ได้พบกับเซียวยวี่ก่อนเวลา นอกจากนั้น วันนี้นางยังช่วยเหลือเซียวยวี่ไว้
เซียวยวี่มีสัมผัสอันฉับไว สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเซี่ยยวี่หลัว หากเป็นปกติ นางต้องพูดคุยหยอกล้อกับเขาครู่ใหญ่ คราวนี้กลับเงียบสงบ เงียบจนเซียวยวี่รู้สึกว้าวุ่นใจ
“อาหลัว เจ้าเป็นอะไรไป? มีเรื่องอะไรในใจหรือไม่?” เซียวยวี่กลัวความรู้สึกเช่นนี้ นั่นเป็นความกระวนกระวายที่เขาไม่อาจเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง
เซี่ยยวี่หลัวส่ายหน้าเบาๆ “ข้าไม่เป็นอะไร เพียงแค่อยากกอดเจ้าไว้” นางกล่าวจบ ก็ขดตัวในอ้อมอกเซียวยวี่อีก เอื้อมมือซ้ายไปโอบไหล่เซียวยวี่ไว้ นางโอบแรงมาก แรงจนเหมือนกลั วเซียวยวี่จะจากไปอย่างไรอย่างนั้น
“อาหลัว…” เซียวยวี่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเซี่ยยวี่หลัว เขารีบลุกขึ้นนั่ง ดึงตัวเซี่ยยวี่หลัวออกมาจากอ้อมอก อาศัยแสงเทียนมืดสลัว เขาเห็นว่าภายในดวงตาคู่โตประหนึ่งผ ผลซิ่งของเซี่ยยวี่หลัวมีหยาดน้ำตาเอ่อล้น
นางร้องไห้!
เซียวยวี่รู้สึกหัวใจแทบสลาย โอบกอดเซี่ยยวี่หลัวไว้ กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อาหลัว เจ้าเป็นอะไรไป? มีอะไรก็บอกข้า”
หยาดน้ำตาที่นางฝืนทนไม่ให้ไหลออกมา บัดนี้กลับร่วงโรยประหนึ่งสร้อยมุกที่สายเอ็นขาดอย่างไรอย่างนั้น “อายวี่…”
นางเพียงกอดเซียวยวี่ไว้ ร่ำไห้โดยไม่ส่งเสียงออกมา
เซียวยวี่กอดนางไว้แน่น ปล่อยให้นางร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นว่าร่างกายของนางไม่สั่นแล้ว จึงเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มนางด้วยความปวดใจ เขารู้สึกปวดใจจนหัวใจแทบสลาย “อาหลั ว เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เซี่ยยวี่หลัวสูดลมหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง เห็นแววตาเซียวยวี่ฉายประกายสงสัย เซี่ยยวี่หลัวก็ไม่คิดปิดบัง เอ่ยถามเขาโดยตรง “อายวี่ หากใต้หล้านี้มีคนผู้หนึ่งที่รักเจ้าเป็นอย่างมา าก เจ้าจะรักนางหรือไม่?”
“รัก!” เซียวยวี่ยิ้ม “ข้าจะรักเพียงนาง”
เซี่ยยวี่หลัวรู้ว่าเซียวยวี่เข้าใจผิด จึงรีบกล่าว “ข้าหมายความว่า นอกเหนือจากข้า! ยังมีอีกคนหนึ่งที่ดีต่อเจ้าเป็นอย่างมาก และรักเจ้าเป็นอย่างมาก เจ้าจะรักนางหรือไม่?”
เซียวยวี่ขมวดคิ้ว เพียงคิดว่าเซี่ยยวี่หลัวพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหล ก้มหน้ากำลังจะจุมพิตริมฝีปากที่เอ่ยวาจาเพ้อเจ้อออกมา
เซี่ยยวี่หลัวเบี่ยงหลบ เซียวยวี่รู้สึกหัวใจหล่นวูบอย่างฉับพลัน
นางกำลังจริงจัง!
“อาหลัว…” เซียวยวี่ทอดถอนใจด้วยความจนใจ
“เจ้าจะรักนางหรือไม่?” เซี่ยยวี่หลัวรู้สึกกระวนกระวาย ไม่รู้จะทำเช่นไรดี จ้องมองดวงตาของเซียวยวี่แบบตาไม่กะพริบ หมายจะอ่านใจเขาจากดวงตาของเขา
“เจ้าเด็กโง่ เจ้าพูดจาเพ้อเจ้ออะไร!” เซียวยวี่ไม่เคยมีความคิดเช่นนี้มาก่อน “ข้ามีเจ้าแล้ว ชั่วชีวิตนี้ จะมีเพียงเจ้า”
“อายวี่…” เซี่ยยวี่หลัวขยับตัวออกจากอ้อมกอดของเซียวยวี่ กอดผ้านวมไว้ เว้นระยะห่างจากเขา พิงตรงขอบเตียงตามลำพัง ก่อนเอ่ยถามด้วยท่าทีจริงจัง “หากมีคนเช่นนั้นจริงเล่า?”
เซี่ยยวี่หลัวคิดถึงความเป็นไปได้มากมายหลายรูปแบบ
ไม่แน่ว่านางอาจถูกนางเอกกำจัดทิ้ง จากนั้นนางเอกก็ได้เซียวยวี่ไปครอง เหมือนกับในนิยาย
หรือไม่เซียวยวี่ก็แต่งกับนางเอก นางเอกและนางมีฐานะเท่าเทียม สตรีสองคนปรนนิบัติสามีคนเดียว แต่นางเป็นคนในยุคปัจจุบันที่เคร่งครัดเรื่องความรัก ไม่อาจยอมรับการอยู่ร่วมกันแบบ นั้นได้ จากนั้นจึงโบกมือลา ขอหย่าเสียเอง
มีความเป็นไปได้ทั้งสองรูปแบบ หรือบางที อาจมีความเป็นไปได้ที่เลวร้ายกว่านั้นเสียอีก
ใครให้เวินจิ้งอันเป็นนางเอกในนิยายเรื่องนี้เล่า ส่วนนางที่เป็นเพียงตัวประกอบ หากไม่ระวังตัว ก็อาจถูกนางเอกกำจัดจนไม่เหลือแม้แต่ซากด้วยซ้ำ
“เซี่ยยวี่หลัว…” เซียวยวี่โมโหถึงขีดสุด นับตั้งแต่เขากลับบ้านหลังไปสอบปีที่แล้ว เขาแทบไม่เคยเอ่ยเรียกนางด้วยชื่อเต็มอีก
เขารักนาง แม้แต่การเอ่ยเรียกชื่อ ยังเรียกอย่างระมัดระวัง เรียกจากใจจริง
แต่นาง เหตุใดถึงต้องทำร้ายเขาเช่นนี้!
เซี่ยยวี่หลัวไม่มองเซียวยวี่ที่กำลังจะโมโหเดือดดาลด้วยซ้ำ นางก้มหน้าลง มองดูปลอกผ้านวมที่ห่มบนกาย ยวนยางเล่นน้ำที่ปักบนนั้นช่างมีเสน่ห์ชวนหลงใหล
เพียงแต่ ทุกคนล้วนบอกว่ายวนยางนั้นรักมั่น แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่ายวนยาง คือนกที่มากรักหลายใจที่สุด
“อายวี่ เจ้าตอบข้ามา!” เซี่ยยวี่หลัวเอ่ยถามอีกครั้ง
“นอกจากเจ้า ข้าจะไม่มีผู้ใดอีก!” เซียวยวี่แทบจะกัดฟันกล่าวประโยคนี้ออกมา
เขาไม่ได้โกรธนางมานานมากแล้ว นานจนเขารู้สึกไม่คุ้นชิน
“อายวี่ คนในยุคสมัยพวกเจ้า มีอนุมากมาย อยากได้สตรีกี่คนก็สามารถมีได้ บางทีในสายตาสตรีอื่น นี่ถือเป็นเรื่องปกติ แต่ข้านั้นต่างกัน!” เซี่ยยวี่หลัวมองเซียวยวี่ด้วยสีหน้าจริ งจัง ก่อนกล่าว “ข้าเป็นคนมีโรครังเกียจสิ่งแปลกปลอม ข้าเพียงหวังว่า พวกเราจะได้อยู่ร่วมกันยืนยาวจนแก่เฒ่า ไม่มีสตรีอื่นมาทำลายความรักระหว่างเรา”
“จะมีสตรีอื่นได้อย่างไร!”
“ตอนนี้อาจไม่มี แต่ในอนาคตเล่า? หากมีเล่า?” สตรีที่มีภัยคุกคามสูงถึงขีดสุดปรากฏตัวแล้ว ทำลายความพยายามทั้งหมดของเซี่ยยวี่หลัว ทำให้นางกระวนกระวายใจจนทำตัวไม่ถูก
“ในสมองของเจ้ากำลังคิดฟุ้งซ่านเรื่องเหลวไหลอะไรกันแน่!” เซียวยวี่หัวเราะออกมา
สตรีตัวน้อยผู้นี้ ที่แท้ก็กำลังหวาดกลัว
“ข้าพูดความจริง! เซียวยวี่ เจ้าฟังไว้ เจ้าแต่งกับข้าแล้ว ชั่วชีวิตนี้มีข้าได้คนเดียว ห้ามมีคนอื่นอีก หากเจ้าหลงรักคนอื่น ก็ไม่ต้องรู้สึกเกรงใจ เจ้าบอกข้า ข้าจะไปเอง จะหลบให้ ไกล ให้เจ้าหาข้าไม่พบตลอดไป!” เซี่ยยวี่หลัวกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง
และจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำร้ายข้า!
เซียวยวี่เองก็แสดงสีหน้าจริงจังเช่นกัน “ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ฟังไว้!”
“ข้าเซียวยวี่ ชั่วชีวิตนี้นอกจากเซี่ยยวี่หลัว จะไม่ชอบสตรีอื่นอีก ต่อให้เป็นความคิดมิบังควรแม้เพียงน้อยนิดก็จะไม่มี! ข้าจะไม่มองสตรีอื่นแม้แต่แวบเดียว และจะไม่ปล่อยให้สตรีใ ใดเข้าใกล้ข้า! เจ้าเป็นภรรยาของข้า เป็นมารดาของบุตร ยามเจ้ามีชีวิตต้องอยู่ข้างกายข้า แม้สิ้นชีวาก็มีเพียงเจ้าที่จะได้ฝังรวมกับข้า ยามอยู่ร่วมนอนใต้ผ้านวมผืนเดียวกัน ยาม ตายร่วมฝังในหลุมเดียวกัน ไม่แยกจากทุกภพทุกชาติ!”
เซี่ยยวี่หลัวเชื่อในตัวเซียวยวี่ ส่วนเรื่องเชื่อนางเอกหรือไม่…
นางไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย
เวินจิ้งอันเหมือนกับวิญญาณก็มิปาน บุกเข้ามาทางด้านหลังพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้เซี่ยยวี่หลัวว้าวุ่น จึงได้พูดคุยเปิดอกกับเซียวยวี่
นางเพียงอยากครองคู่หนึ่งเดียวไปชั่วชีวิต อย่าว่าแต่เซียวยวี่สัมผัสสตรีอื่น เพียงแค่เซียวยวี่มีความคิดมิบังควรกับสตรีอื่นที่ไม่ใช่นาง นางก็รู้สึกว่าสกปรกแล้ว!
ทว่า เซียวยวี่ ผู้ที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือขุนนางทั้งปวงประหนึ่งเทพเซียนมาจุติ ทำให้เซี่ยยวี่หลัวเกิดความเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่อีกครั้ง!
YOU MAY ALSO LIKE
