ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 106 พวกเรารีบออกจากหุบเขานี้แล้วแยกย้ายกันไป

เฮ่อจือหร่านสาวเท้าเดินอย่างรวดเร็ว หลังจากแน่ใจแล้วว่าโจว
เหล่าปาไม่ได้ตามหลังมา นางก็รีบวิ่งเข้าไปในถ ้าใกล้ ๆ แล้วหายตัว
เข้าไปในพื้นที่มิติ
โม่จิ่วเยี่ยเห็นทั่วร่างกายของนางเต็มไปด้วยเลือด เขาพลันตกใจ
จนหัวใจแทบจะหยุดเต้น
“เจ้าบาดเจ็บหรือ ให้ข้าดูหน่อย”
ในเวลานี้ เขาไม่ได้รู้สึกเขินอายอีกต่อไป รีบดึงเฮ่อจือหร่านไปที่
ห้องผ่าตัดทันที่ เขาเตรียมจะถอดเสื้อผ้าของนางออกเพื่อตรวจดู
เฮ่อจือหร่านรีบห้ามเขาไว้
“ข้าไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่เลือดของข้า”
ยังไม่ทันที่นางจะอธิบาย โม่จิ่วเยี่ยก็ถามขึ้นมาอีกว่า “เจ้าเจอกับ
พวกนักฆ่าอีกแล้วหรือ” การกระท าแบบนี้แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นห่วง
เฮ่อจือหร่านมากแค่ไหน
เพื่อไม่ให้โม่จิ่วเยี่ยเป็นกังวล นางจึงรีบพูดว่า “ไม่มีนักฆ่าหรอก
เป็นแค่หมีด าตัวหนึ่งเท่านั้น แล้วก็โจวเหล่าปา เขาตามหาข้าจนเจอ
แล้ว ตอนนี้ถูกหมีด าท าร้ายจนบาดเจ็บ ข้าเลยให้เขารออยู่ไม่ไกล
นัก”

ครั้กแรกที่ได้ยินว่าเฮ่อจือหร่านเจอกับหมีด า แม้จะรู้สึกกลัวอยู่
บ้าง แต่เขาก็รู้ดีถึงความสามารถของเฮ่อจือหร่าน จึงไม่ได้ตื่น
ตระหนกอะไรมากนัก
แต่พอได้ยินชื่อของโจวเหล่าปา โม่จิ่วเยี่ยก็อดรู้สึกเจ็บแปลบใน
ใจไม่ได้
ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเล็กคิด
น้อย
“เพื่อไม่ให้โจวเหล่าปาเกิดความสงสัย พวกเรารีบออกไปกัน
เถอะ”
“เสื้อผ้าของท่านขาดหมดแล้ว ข้าจะซื้อชุดใหม่ให้ ไปเปลี่ยนเป็น
ชุดที่คล้าย ๆ อย่างเดิม แล้วค่อยออกไปกัน”
พูดจบ เฮ่อจือหร่านก็เปิดแอปเถาเป่าบนมือถือ แล้วซื้อชุดสั้นสี
ด าให้โม่จิ่วเยี่ยชุดหนึ่ง
เสื้อผ้านี้กลับใหม่เกินไป เฮ่อจือหร่านกลัวว่าโจวเหล่าปาจะสงสัย
จึงตั้งใจน าออกมาจากพื้นที่มิติ แล้วป้ายฝุ่นในถ ้าลงไปบนเสื้อ
ท าแบบนี้แล้วต่อให้เป็นใครก็ดูไม่ออก
เวลาเหลือน้อย พวกเขาทั้งคู่จึงไม่คิดมาก เฮ่อจือหร่านลงมือ
ช่วยโม่จิ่วเยี่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง เสร็จแล้วจึงค่อยออกมาจาก
พื้นที่มิติด้วยกัน

เฮ่อจือหร่านเป็นคนที่รู้ดีที่สุดเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของโม่จิ่ว
เยี่ย นางรู้ว่าตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยไม่เหมาะที่จะเดินมากเกินไป และ
ความเร็วในการเคลื่อนไหวก็จ ากัดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากขยับตัว
มากเข้า บาดแผลจะต้องปริแตกแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ นางจึงตัดสินใจพาโม่จิ่วเยี่ยออกมาเพียงเพื่อให้โจว
เหล่าปาได้เห็น
เฮ่อจือหร่านประคองโม่จิ่วเยี่ย เดินตามกันมาจนถึงจุดที่โจว
เหล่าปายืนอยู่
ตอนนี้โจวเหล่าปาลุกขึ้นยืนได้แล้ว เขาก าลังเพ่งมองหมีด าที่
ตายไปแล้วด้วยความรู้สึกขุ่นมัว
หากไม่ใช่เจ้าหมีนี่โผล่มา เขาคงไม่บาดเจ็บและสุดท้ายก็คงไม่
ต้องให้เฮ่อจือหร่านช่วยชีวิตไว้
………
ขณะที่เขาก าลังครุ่นคิด เฮ่อจือหร่านก็พาโม่จิ่วเยี่ยมายืนอยู่
ตรงหน้าเขาแล้ว
“เจ้าหน้าที่โจว สามีข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาคงเดินทางไกล
ไม่ไหว”
โจวเหล่าปาหันไปมองโม่จิ่วเยี่ย แม้สีหน้าอีกฝ่ายจะดูไม่เลวร้าย
นัก แต่ก็ซีดเซียวจนบ่งบอกทุกสิ่งทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนโม่จิ่วเยี่ยยังยืนตัวตรงไม่ได้ คาดว่าเขาคง
บาดเจ็บไม่น้อย
“เฮ้อ! ต้องโทษข้าเองที่ไม่ระวัง ถูกหมีด าตะปบเข้าให้ ไม่อย่างนั้น
คงแบกเขาเดินทางไปด้วยกันแล้ว”
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ โจวเหล่าปาก็รู้สึกหมดหนทาง
เช่นกัน
เฮ่อจือหร่านตัวเล็กและผอมบางขนาดนั้น จะสามารถแบกคนตัว
สูงใหญ่อย่างโม่จิ่วเยี่ยได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น โม่จิ่วเยี่ยบาดเจ็บที่ท้อง แม้จะมีคนสามารถแบก
เขาออกไปได้ ก็ยังต้องกังวลว่าจะกระทบกระเทือนบาดแผลหรือเปล่า
ชั่วขณะนั้น โจวเหล่าปารู้สึกล าบากใจอยู่บ้าง
เฮ่อจือหร่านเห็นสถานการณ์เช่นนี้ จึงเอ่ยถึงแผนการที่นางคิด
ไว้ในใจมานานแล้ว
“เจ้าหน้าที่โจว สภาพสามีข้าในตอนนี้ แม้จะออกจากหุบเขาได้
ก็คงไม่สามารถเดินทางไปพร้อมกับขบวนนักโทษ”
โจวเหล่าปาไม่ได้ปฏิเสธ “เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่การเดินทางของ
พวกเราล่าช้าไปหลายวันแล้ว คงต้องเร่งเดินทางเท่านั้น”
เฮ่อจือหร่านแกล้งท าเป็นครุ่นคิดหนัก

หลังผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงพูดว่า “เจ้าหน้าที่โจว ข้าคิดวิธีหนึ่ง
ได้แล้ว ท่านคิดว่าใช้ได้หรือไม่?”
โจวเหล่าปาเลิกคิ้ว “เจ้ามีวิธีดีอะไร รีบพูดมาเถอะ”
“สามีของข้าไม่อาจเดินทางข้ามภูเขาได้ หากท่านและพี่เผิงเชื่อ
ใจพวกเรา ข้าอยากจะพาสามีอ้อมภูเขาไป”
โจวเหล่าปาขมวดคิ้ว
ความจริงแล้วนอกจากวิธีนี้ก็ไม่มีหนทางอื่นอีก แต่เขาก็ไม่คิดว่า
วิธีนี้จะใช้ได้
“เจ้ารู้หรือไม่ การอ้อมภูเขาไปจะท าให้เสียเวลาไปเจ็ดแปดวัน
อีกทั้งขบวนก็ไม่อาจหยุดรอได้ หากพวกเจ้าท าเช่นนี้จะไล่ตามพวก
เขาได้อย่างไร”
ในมุมมองของโจวเหล่าปา เรื่องนี้แทบเป็นไปไม่ได้ แต่เขาก็คิด
หาวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออก
เฮ่อจือหร่านยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ปิดบังเจ้าหน้าที่โจว หลังออก
จากหุบเขาแล้ว ข้าตั้งใจจะเข้าเมืองไปเช่ารถม้ามาสักคัน ด้วยวิธีนี้
สามีของข้าจะได้พักรักษาตัว และความเร็วในการเดินทางก็จะเพิ่มขึ้น
มากด้วย”
เมื่อโจวเหล่าปาได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดขึ้นมาทันที่

เขาท าหน้าที่คุ้มกันนักโทษมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่เขาพบ
เจอเรื่องเช่นนี้
พูดตามตรง อย่าว่าแต่ปล่อยให้นักโทษเดินทางคนเดียวเลย
แม้ว่าจะบาดเจ็บสาหัสก็จะไม่ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ความเร็วของ
คนอื่นเป็นอย่างไร คนเจ็บก็ต้องเป็นไปตามนั้น
ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ก็คงไม่กล้าเอ่ยปากขอแบบนี้
แต่คนที่เอ่ยปากขอกับเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสตรีที่ท าให้หัวใจ
เขาเต้นแรงทุกครั้งที่ได้พบ
แม้โจวเหล่าปาจะอิจฉาโม่จิ่วเยี่ยมาก ที่ได้รับความเอาใจใส่จาก
เฮ่อจือหร่านมากมายขนาดนี้
แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเผิงวั่งปฏิบัติกับทั้งเฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยดีแค่
ไหน แต่การปล่อยให้นักโทษทั้งสองคนเดินทางกันตามล าพังเช่นนี้
ท าให้เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไร
ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมา อย่าว่าแต่เขาโจวเหล่าปาคนนี้เลย
กระทั่งคนอื่น ๆ ในหน่วยคุมตัวนักโทษก็จะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก
ถึงขั้นต้องออกจากงานกันเลยทีเดียว
ถ้าไม่นึกถึงคนอื่น โจวเหล่าปาก็คงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเลแล้ว
ไม่ใช่เพราะสาเหตุอื่น เขาแค่อยากเห็นเฮ่อจือหร่านสบายใจก็
เท่านั้นเอง

เฮ่อจือหร่านเห็นท่าทีล าบากใจของโจวเหล่าปา จึงเอ่ยปาก
รับประกันว่า “เจ้าหน้าที่โจวไม่ต้องกังวล ครอบครัวของพวกเราก็อยู่
ในขบวนด้วย พวกเราจะท าอะไรโดยไม่ค านึงถึงพวกเขาได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความสามารถของสามีข้า การจะหายตัวไปต่อหน้า
ต่อตาพวกท่านก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยจริงหรือเปล่า”
“ถ้าเขาอยากหนีจริง ๆ คงไม่รอจนถึงตอนนี้หรอก”
โจวเหล่าปาไม่ได้ปฏิเสธค าพูดของนางทั้งหมด
หลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนและมองโม่จิ่วเยี่ยที่จะเดินก็ยังต้องมี
คนช่วยพยุง โจวเหล่าปาก็กัดฟันตัดสินใจ
“เอาเถอะ ท าตามที่เจ้าบอก หากพวกเราออกจากหุบเขาก็แยก
ย้ายกันไป ข้าจะขึ้นเขาไปสมทบกับหัวหน้า พวกเจ้าไม่ต้องห่วง
ข้าโจวเหล่าปาจะรับผิดชอบเอง”
เฮ่อจือหร่านได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง รีบกล่าว
ขอบคุณโจวเหล่าปา ก่อนจะเบนสายตาไปที่หมีด าตัวนั้น
หมีด าทั้งตัวล้วนเป็นสมบัติล ้าค่า กระดูก เนื้อ อุ้งเท้า ไขมัน เลือด
รวมถึงไขกระดูก ล้วนใช้เป็นยาได้ทั้งสิ้น
ชาติที่แล้ว การล่าสัตว์ป่าถูกสั่งห้ามโดยเด็ดขาด สมบัติล ้าค่า
เหล่านี้จึงกลายเป็นสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเอื้อมถึง

แต่ตอนนี้ของล ้าค่าทั้งหมดกลับปรากฏอยู่ตรงหน้า เฮ่อจือหร่าน
ไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป
แม้จะไม่สามารถน าหมีด าทั้งตัวไปต่อหน้าโจวเหล่าปาได้ แต่
อย่างน้อยก็ขอเก็บส่วนส าคัญบางส่วนไว้ก็ยังดี
ดังนั้น นางจึงขอยืมกระบี่ใหญ่ของโจวเหล่าปามาตัดเอาอุ้งเท้า
หมีและดีหมีไป
เฮ่อจือหร่านหาเถาวัลย์มาพันสิ่งของเหล่านี้เอาไว้
“เจ้าหน้าที่โจว ส่วนที่เหลือเป็นส่วนเนื้อแล้ว ท่านเลือกเอาตาม
ก าลังที่แบกไหว ลองดูว่าจะเอามันไปได้มากเท่าไหร่”
โจวเหล่าปาเองก็ไม่เกรงใจ แม้ว่าเขาจะยังไม่เคยกินเนื้อหมีมา
ก่อน แต่ก็เคยได้ยินมาว่ารสชาติดีมาก