ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 114 ข้าไม่ท าเรื่องน่ารังเกียจ

ตอนนั้นโจวเหล่าปาอาสาไปตามหาคน ท้ายที่สุดแล้ว มัน
เกี่ยวข้องกับสถานการณ์โดยรวม
ตอนนี้ทั้งสองคนรอดชีวิตกลับมาได้อย่างปลอดภัย แต่เขายังไร้
ยางอายมาวนเวียนอยู่ตรงหน้าอีก…
ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังพูดคุยกับครอบครัว เขาก็เห็นการกระท า
ของโจวเหล่าปาแล้ว
ไม่รู้ท าไม เขาถึงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
เขาปลอบใจคนในครอบครัวสองสามประโยค ก่อนจะเดินไปทาง
เฮ่อจือหร่าน
ราวกับเป็นการประกาศตัว เขายื่นมือออกไปรับบังเหียนรถลาก
จากมือของเฮ่อจือหร่าน พร้อมกับดึงนางมาไว้ข้างกาย ขีดเส้นแบ่ง
เขตกับโจวเหล่าปาอย่างชัดเจน
โจวเหล่าปาเองก็ไม่ใช่คนไร้มารยาท
เมื่อครู่เขาแค่ควบคุมตัวเองไม่ได้ จึงเข้าไปสนทนากับเฮ่อจือห
ร่าน
เวลานี้ด้วยการกระท าของโม่จิ่วเยี่ยจะชัดเจนเกินไปแล้ว มัน
ก าลังบอกให้เขาอยู่ห่างจากเฮ่อจือหร่าน

แต่เฮ่อจือหร่านเป็นผู้มีพระคุณช่วยที่ชีวิตเขาไว้ เขาไม่มีวัน
ท าลายความสัมพันธ์สามีและภรรยาของคนอื่นอย่างแน่นอน
โจวเหล่าปาจึงจงใจไอสองครั้ง “ข้ามีธุระ เช่นนั้นไว้เรามาคุยกัน
วันหลังเถอะ”
โม่จิ่วเยี่ยตอบกลับอย่างเย็นชา “เชิญเจ้าหน้าที่โจวตามสบาย
เถอะ”
เผิงวั่งเห็นโจวเหล่าปาเดินไกลออกไป จึงรีบวิ่งตามไปต่อยอก
เขาหนึ่งที่
“เหล่าปา ข้าไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว เจ้าคิดเองเถอะ!”
โจวเหล่าปาเองก็รู้ดีว่าการเข้าไปใกล้ชิดเฮ่อจือหร่านนั้นไม่
เหมาะสม
“หัวหน้าวางใจเถอะ! ท่านรู้จักนิสัยของข้าโจวเหล่าปาดี ข้าไม่
ท าเรื่องน่ารังเกียจแบบนั้นหรอก”
“หึ! ถึงอย่างไรข้าก็พูดไปหมดแล้ว อนาคตจะเป็นอย่างไรก็
แล้วแต่เจ้า!” พูดจบ เผิงวั่งก็ขี้เกียจจะพูดเรื่องไร้สาระ เขายกมือ
กอดอกแล้วเดินจากไป
ในใจของเผิงวั่งยอมรับการมีอยู่ของรถล่อลากแล้ว จึงไม่ได้
ซักถามอะไรอีก

ครึ่งชั่วยามต่อมา ขบวนนักโทษก็หยุดพักข้างทะเลสาบเล็ก ๆ
แห่งหนึ่ง
ที่นี่มีแหล่งน ้า สะดวกส าหรับทุกคนให้ท าอาหารเย็น
เหล่าพี่สะใภ้เห็นน้องเก้าและน้องสะใภ้เก้ากลับมาก็รู้สึกดีใจ จึง
ท าอาหารด้วยความกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นห่วงลูกชายมาก นางคอยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
กับเขาไม่หยุด
ตระกูลฟางและตระกูลเซี่ยก็รีบมาหา พร้อมกับเล่าเรื่องราว
หลังจากพวกเขาหายตัวไปให้เฮ่อจือหร่านฟัง
ทั้งยังบอกข่าวส าคัญกับนางด้วย
นั่นคือตอนที่คนของตระกูลเหอช่วยกันแบกเหอหมิงลงจากเขา
เท้าเกิดลื่นจนท าให้เหอหมิงตกลงไป
เหอหมิงกลิ้งตกลงเขา คนตระกูลเหอรีบวิ่งตามไป แต่เขาก็สิ้นใจ
แล้ว
คนตระกูลเหอเสียใจกับเรื่องนี้ไปหลายวัน
ส่วนเรื่องการตายของเหอหมิง เฮ่อจือหร่านเพียงฟังผ่าน ๆ ไม่ได้
แสดงความคิดเห็นอะไร
ครอบครัวหนึ่งรับประทานอาหารร่วมกันกลางแจ้ง ส่วนเฮ่อจือห
ร่านพาพวกพี่สะใภ้ไปขนผลไม้ลงจากรถลาก

นางเตรียมผลไม้มาไม่กี่ชนิด มีเพียงแอปเปิลและลูกท้อซึ่งเป็น
ผลไม้ที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคนี้
แต่ข้อดีคือมันมีปริมาณมากพอให้ทุกคนได้กินอย่างเต็มที่
พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนแรกที่ขนตะกร้าแอปเปิลลงมา เมื่อเปิดฝาที่
คลุมด้วยเสื่อหญ้าออก ทุกคนก็ตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ข้างใน
พี่สะใภ้รองก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “โอ้โห ตั้งแต่เกิดมา ข้ายังไม่เคย
เห็นแอปเปิลลูกใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย”
พี่สะใภ้สี่กล่าวเสริมว่า “ใช่แล้ว แอปเปิลพวกนี้ไม่เพียงลูกใหญ่
แต่ยังมีสีแดงกว่าที่พวกเราเคยกินมาก่อนมากเลยนะ”
พี่สะใภ้แปดซึ่งเป็นคนกินจุ รีบคว้าแอปเปิลออกไปจากตะกร้า
สองลูกอย่างใจร้อน
“แอปเปิลดี ๆ แบบนี้ ท่านแม่กับหานเยี่ยต้องชอบแน่ ๆ ข้าจะเอา
ไปให้พวกเขาเดี๋ยวนี้เลย”
เมื่อซื้อผลไม้ให้ครอบครัว เฮ่อจือหร่านย่อมไม่เคยตระหนี่
นางตั้งใจเลือกสรรแอปเปิลพันธุ์ดีที่สุดจากในเถาเป่า รับรองว่า
กัดแค่ค าเดียวก็ทั้งหวานทั้งชื่นใจ
เฮ่อจือหร่านเห็นพี่สะใภ้ทั้งหลายมองตาเป็นมัน จึงยิ้มพลางเอ่ย
ว่า “พี่สะใภ้ทุกคน แอปเปิลมีเยอะมาก พวกท่านกินกันตามสบายนะ”
เหล่าพี่สะใภ้ต่างจ้องมองแอปเปิลลูกโตไม่กล้าแตะต้อง

แอปเปิลหน้าตาน่ากินขนาดนี้ พวกนางกลับรู้สึกเสียดายที่
จะต้องกินมัน
เมื่อเห็นว่าเหล่าพี่สะใภ้ไม่มีใครลงมือ เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้เร่งรัด
อะไร แต่ชวนพวกนางขนผลไม้อย่างอื่นต่อ
นางซื้อแอปเปิลเตรียมไว้ทั้งหมดสองตะกร้าใหญ่ เมื่อแบ่งกันแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่หรือคนจากอีกสองตระกูล แต่ละคนสามารถรับ
ได้อย่างน้อยสองลูก
ลูกท้อที่อยู่ในรถลากก็เป็นของที่เฮ่อจือหร่านเลือกมาอย่างดี
เช่นกัน ขนาดของผลทั้งใหญ่และสีสวย
พอเห็นลูกท้อที่ใหญ่กว่าก าปั้น พวกพี่สะใภ้ก็แทบจะน ้าลายไหล
ปกติแล้ว ลูกท้อที่พวกนางเคยกินไม่ใช่แค่ลูกเล็กเท่านั้น กัดแต่
ละครั้งเนื้อยังแน่นแข็ง นอกจากจะหวานเล็กน้อยแล้วก็ไม่มีอะไร
น่าสนใจอีกเลย
ทว่าลูกท้อที่น้องเก้ากับน้องสะใภ้เก้าน ามาในวันนี้ช่างแตกต่าง
อย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้พวกนางจะยังไม่ได้ลิ้มลองสักค า แต่เพียงสัมผัสก็รับรู้ได้ว่า
ลูกท้อนี้ทั้งใหญ่ เนื้อเยอะ ซ ้ายังฉ ่าน ้าอีกด้วย
พี่สะใภ้ทุกคนต่างก็ชอบผลไม้ที่เฮ่อจือหร่านน ากลับมาให้มาก

พี่สะใภ้สี่ใช้มือลูบคล าถุงเงินที่ครอบครัวให้ไว้ก่อนเดินทางโดย
ไม่รู้ตัว
เงินของนางแทบจะไม่ได้ใช้เลย ทุกคนใช้แต่เงินของน้องสะใภ้
เก้า
ถ้าเป็นไปได้ นางก็อยากท าอย่างน้องสะใภ้เก้า ซื้อของอร่อย ๆ
มาให้ทุกคนในครอบครัวบ้าง
“น้องสะใภ้เก้า เจ้ากับน้องเก้าไปซื้อผลไม้ดี ๆ แบบนี้มาจากที่ใด
กัน”
พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ก็อยากรู้เช่นกัน พอได้ยินสะใภ้สี่ถามขึ้นมา ทุก
คนก็หันไปมองเฮ่อจือหร่านเป็นตาเดียว
เฮ่อจือหร่านเตรียมข้ออ้างเรื่องผลไม้ไว้แล้ว
“พี่สะใภ้ทุกคน ตอนนั้นข้ากับท่านพี่บังเอิญเจอผลไม้พวกนี้
ระหว่างทาง คนขายผลไม้เข็นรถไม้ขายไปตามตรอกซอกซอย ข้า
เองก็ไม่รู้ว่าจะเจอเขาขายผลไม้เช่นนี้อีกเมื่อไหร่”
นางตัดสินใจล้มเลิกความคิดของพี่สะใภ้สี่ที่อยากจะซื้อผลไม้
แบบนี้อีกรอบ
ซึ่งอีกฝ่ายก็ดูเสียใจอย่างเห็นได้ชัด
“น่าเสียดายนัก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พวกเราจะได้เจอผลไม้ดี ๆ แบบนี้
อีก”

พี่สะใภ้สามเห็นแบบนี้แล้วก็พูดตามว่า “ถ้าพวกเราได้เจอผลไม้
แบบนี้อีก ข้าจะซื้อเลี้ยงทุกคนเอง”
สะใภ้คนอื่น ๆ ต่างมองทั้งสองคนพูดโต้ตอบกันไปมา ในใจต่างก็
อิจฉาที่พวกเขามีเงินทองอยู่ในมือ
พี่สะใภ้ใหญ่ถอนหายใจ “รอให้พวกเราไปตั้งรกรากที่ซีเป่ยได้
ก่อน ข้าจะออกไปหางานท า เผื่อจะช่วยครอบครัวของเราได้บ้าง”
พี่สะใภ้รองก็พูดเสริม “พี่สะใภ้ใหญ่ ถึงตอนนั้นข้าจะไปกับท่าน
ด้วย”
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าความคิดของพี่สะใภ้ทั้งหลายเริ่มเบี่ยงเบนไป
แล้ว จึงรีบเอ่ยเตือน
“พี่สะใภ้ทั้งหลาย พวกเราขนผลไม้ไปแบ่งทุกคนกันก่อนดีกว่า”
ดังนั้น ความสนใจของเหล่าพี่สะใภ้จึงตกอยู่ที่ผลไม้ทั้งสองชนิด
อีกครั้ง พวกนางบางคนถึงกับกลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัว
ผลไม้สี่ตะกร้า ใช้สองคนช่วยกันหามหนึ่งตะกร้า และกลับมายัง
กระโจมที่พวกนางกางไว้
เมื่อเหล่าเจ้าหน้าที่เห็นพวกนางขนตะกร้าใบใหญ่เข้ามา พวก
เขาก็มารวมตัวกันรอบ ๆ โดยไม่ต้องเอ่ยปากเรียกด้วยซ ้า
ตอนนี้เหล่าสตรีสกุลโม่เชื่อฟังเฮ่อจือหร่านมาก

สะใภ้ใหญ่ถามขึ้นว่า “น้องสะใภ้เก้า ผลไม้พวกนี้เราจะแบ่งกัน
อย่างไรดี”
“ผลไม้แต่ละอย่างแบ่งคนละสองลูกก่อน ส่วนที่เหลือค่อยว่ากัน
อีกที” นางพูดพลางหยิบลูกท้อกับแอปเปิลอย่างละสองลูกไปให้ฮู
หยินผู้เฒ่า
โม่หานเยี่ยเห็นดังนั้นก็เข้ามาช่วยแจกจ่ายผลไม้
ทุกคนเห็นผลไม้ชั้นดีในตะกร้า ต่างก็ยิ้มจนหน้าบานกันถ้วน
หน้า
กระทั่งเหล่าเจ้าหน้าที่ก็ไม่ถือตัว รีบเข้าต่อแถวรับผลไม้อย่างเป็น
ระเบียบ
พอจางชิงได้แอปเปิลมา เขาก็กินอย่างเอร็ดอร่อยทันที่ จากนั้นก็
ชูนิ้วหัวแม่มือให้เฮ่อจือหร่านทันที่
“เฮ่อจือหร่าน นี่มันวิเศษมาก เจ้าไปหาซื้อผลไม้เลิศรสแบบนี้ได้
จากที่ไหนกัน”