ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 202 ท าไมพวกเจ้าถึงซื้อของมากมายขนาดนี้

เวลาล่วงเลยมานาน เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยจึงขับเกวียนลาเร่ง
กลับหมู่บ้านซีหลิ่ง
ระหว่างทางเฮ่อจือหร่านไม่ได้อยู่เฉย
ในที่สุดก็มีชาวต่างชาติตัวจริงมาเป็นคนบังหน้า โอกาสแบบนี้
นางจะยอมปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
จิตส านึกของนางเข้าไปในพื้นที่มิติ แล้วแปรรูปผลไม้อบแห้ง
เพิ่มเติม ห่อด้วยกระดาษน ้ามันทั้งหมด
มันฝรั่ง มันเทศ และข้าวโพดที่ปลูกในพื้นที่มิติอย่างละหนึ่ง
กระสอบ
ยังมีผักที่เก็บรักษาง่าย อย่างเช่น หัวหอมและฟักทอง เตรียมไว้
ละอย่างส่วน
แน่นอนว่าพริกที่นางชอบที่สุดก็ขาดไม่ได้ หากเป็นพริกสดคง
อธิบายได้ยาก เช่นนั้นก็ใช้พริกแห้งแทนได้ อย่างไรก็ดีกว่าไม่มี
เมื่อมองไปยังทุ่งหญ้าที่ไกลออกไป ทั้งวัว แกะ และหมูตัวอ้วนต่าง
โตเต็มวัยมานานแล้ว กระทั่งสัตว์ปีกที่เลี้ยงไว้ก็ออกลูกออกหลาน
เยอะแยะไปหมด
สัตว์ในทุ่งหญ้าและสัตว์ที่เลี้ยงไว้มีจ านวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่ม
แออัดแล้ว

เฮ่อจือหร่านใช้แผงควบคุมแก้ปัญหานี้ เริ่มจัดการกับไก่และแกะ
รวมถึงปลาชนิดต่าง ๆ ในบ่อ
เพื่อความสะดวกในภายหลัง เฮ่อจือหร่านจัดการแยกกระดูกกับ
เนื้อที่ควรแยกออก แบ่งแยกชิ้นส่วน และท าความสะอาดปลาทุกตัว
จนหมด
นอกจากนี้ยังมีไข่ไก่ ไข่เป็ด ไข่ห่าน เตรียมไว้อย่างละหนึ่งร้อย
ฟอง หากไม่นึกว่าเกวียนจะบรรทุกได้เท่าไหร่ นางคงเตรียมของได้
มากกว่านี้
แม้ว่าในซีเป่ยหิมะจะยังไม่ตก แต่อุณหภูมิก็ลดลงมากแล้ว
นางเชื่อว่าของเหล่านี้เมื่อน ากลับไป การเก็บไว้ข้างนอกย่อมไม่
มีปัญหา
ดังนั้นนางจึงไม่ต้องกังวลว่าจะกินไม่หมด
เฮ่อจือหร่านเตรียมของที่จะน ากลับบ้านให้พร้อม แล้วใช้
จิตส านึกน ามันออกมาจากพื้นที่มิติ
นางรู้ดีว่าของที่เตรียมมามีจ านวนมาก
เฮ่อจือหร่านจึงออกมาจากเกวียนลา นั่งลงข้าง ๆ โม่จิ่วเยี่ย แล้ว
ค่อยน าของที่เตรียมไว้ออกมาทีละนิด
ของที่เฮ่อจือหร่านเตรียมไว้เหล่านั้นมีอยู่เต็มเกวียน พูดได้ว่า
แทบไม่มีช่องว่างเหลือเลย

แม้จะเป็นเช่นนั้น นางกับโม่จิ่วเยี่ยต่างก็อุ้มตะกร้าไข่คนละใบไว้
ในอ้อมแขน…
ภายในเกวียนลามีของมากมายเพิ่มขึ้น อีกทั้งยังมีคนสองคนนั่ง
อยู่ด้วย ท าให้ลาเดินไปอย่างยากล าบาก
โชคดีที่พวกเขามาถึงทางเข้าหมู่บ้านแล้ว เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่ว
เยี่ยจึงกระโดดลงจากเกวียน แล้วจูงลาเดินกลับบ้าน
พวกเขาเดินผ่านบ้านของตระกูลชุย ที่นั่นเงียบมาก หากไม่มี
ค าสั่งจากท่านนายอ าเภอ พวกเขาก็ไม่กล้าออกมาเดินตามอ าเภอใจ
ตรงกันข้ามกับคนตระกูลจ้าวและตระกูลโจวที่ดูคึกคักมากขึ้น
เมื่อไม่มีการกดขี่รังแกจากตระกูลชุยอีกต่อไป
หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน พวกเขาก็รู้จักโม่จิ่วเยี่ยแล้ว พอเห็น
พวกเขาสองสามีภรรยา ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต่างทักทายอย่างเป็น
กันเอง
ทั้งคู่ตอบรับอย่างสุภาพเช่นกัน
จากสิ่งที่เห็นตรงหน้า คนในตระกูลจ้าวกับตระกูลโจวล้วนเป็น
มิตร ไม่มีท่าทีรังเกียจคนนอกเลยแม้แต่น้อย
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านยิ่งมั่นใจว่าการเลือกมาอาศัยอยู่ที่นี่เป็น
การตัดสินใจที่ถูกต้อง

พอมาถึงหน้าบ้านของตนเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงของโม่หาน
เยี่ย
“กระต่ายน้อย อย่าวิ่งสิ ข้าไม่ท าร้ายเจ้าหรอก”
เมื่อเปิดประตู สิ่งแรกที่เห็นคือโม่หานเยี่ยก าลังวิ่งไล่กระต่ายตัว
หนึ่งอยู่ในลาน
ส่วนพี่สะใภ้แปดก็อยู่ฝั่งตรงข้ามคอยสกัดทางมัน
“หานเยี่ย ต้อนมันมาทางข้าสิ ข้าจับมันได้”
ทันใดนั้นเงาร่างสีด าก็พุ่งลงมาจากฟ้าราวกับเหาะลงมา คว้าหู
กระต่ายไว้ได้ทันที่
พี่แปดถึงกับใช้วิชาตัวเบาเพียงเพื่อจับกระต่ายตัวเดียว…
“พี่แปด พี่สะใภ้แปด หานเยี่ย พวกเรากลับมาแล้ว” โม่จิ่วเยี่ยร้อง
ทัก
โม่ชูหานเห็นพวกเขากลับมาจึงส่งกระต่ายให้โม่หานเยี่ย แล้ว
ก้าวยาว ๆ เข้าไปรับสายบังเหียนจากมือน้องชาย
“น้องเก้า น้องสะใภ้เก้า วันนี้ท าไมพวกเจ้าออกไปนานนัก”
พี่สะใภ้แปดก็วิ่งเข้ามาด้วย “ใช่แล้ว พวกเจ้าออกไปนานมาก ถ้า
ยังไม่กลับมาอีก พี่ชายเจ้าก็คงจะออกไปตามหาแล้ว”
เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางคล้องแขนพี่สะใภ้แปดแล้วอธิบายว่า
“พี่สะใภ้แปด วันนี้มีเรื่องมากมาย เดี๋ยวข้าจะเล่าให้พวกท่านฟัง”

เรื่องราวมีมากมายจริง ๆ โดยเฉพาะเรื่องที่นางเตรียมสินค้าไว้
มากมาย พรุ่งนี้ก็ต้องไปจัดการขนพวกมันกลับบ้าน
พี่สะใภ้แปดลูบมือเล็ก ๆ ของเฮ่อจือหร่านที่เย็นเฉียบเพราะ
อากาศหนาว “น้องสะใภ้เก้า รีบเข้าบ้านให้ร่างกายเจ้าอุ่นก่อนเถอะ”
ตามธรรมเนียมโบราณ เมื่อมีผู้อาวุโสอยู่ในบ้าน หลังจากคนใน
บ้านออกไปข้างนอกและกลับมาก็ต้องไปทักทายก่อน ดังนั้นเฮ่อจือห
ร่านจึงไปยังห้องของฮูหยินผู้เฒ่าก่อน
ตอนนั้นเองโม่หานเยี่ยก็วิ่งมาหา แล้วแสดงกระต่ายน้อยในอ้อม
แขนให้นางดู
เมื่อเห็นกระต่ายน้อย เฮ่อจือหร่านจึงนึกขึ้นได้ว่านางยังไม่เห็น
ข้าวปั้นน้อย
“หานเยี่ย ข้าวปั้นน้อยอยู่ที่ไหน”
เมื่อพูดถึงข้าวปั้นน้อย โม่หานเยี่ยก็ถอนหายใจ
“พี่สะใภ้เก้า ท่านไม่รู้หรอก เจ้าตัวน้อยนี้ชอบท่านมาก พอท่าน
ไม่อยู่ มันก็วิ่งขึ้นเขาไป ข้าตั้งใจจะห้ามมัน แต่ต่อมาพี่ห้าบอกข้าว่า
ข้าวปั้นน้อยชอบไปเล่นบนภูเขา ตกกลางคืนถึงจะกลับมาเอง”
นางเพิ่งจะเอ่ยจบ ก็เห็นก้อนกลม ๆ สีขาวด าวิ่งกลับมาที่ประตู
ใหญ่

ข้าวปั้นน้อยวิ่งตรงไปหาเฮ่อจือหร่าน กอดข้อเท้าของนางไว้แน่น
แล้วออดอ้อนต่อหน้าทุกคน
เฮ่อจือหร่านอุ้มมันขึ้นมาด้วยความเอ็นดู
“ข้าวปั้นน้อย วันนี้เจ้าไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา”
“อือ…อือ ๆ …” ข้าวปั้นน้อยซุกไซ้อยู่ในอ้อมกอดของเฮ่อจือห
ร่าน พลางส่งเสียงอย่างสบายอารมณ์
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าเจ้าตัวน้อยก าลังออดอ้อนนาง จึงอุ้มมันไว้แล้ว
โยกเบา ๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ้าตัวน้อยเหนื่อยเกินไปหรือไม่ โยกไปไม่กี่ที่
มันก็หลับไปเสียแล้ว
เฮ่อจือหร่านจึงอุ้มมันเข้าไปในห้องของฮูหยินผู้เฒ่าด้วยกัน
พี่สะใภ้คนอื่นได้ยินเสียงก็พากันรีบมาดู
เมื่อทุกคนอยู่พร้อมหน้า เฮ่อจือหร่านจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
ให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด
ส่วนในลานบ้าน โม่ชูหานตกตะลึงทันทีที่เปิดม่าน
“น้องเก้า พวกเจ้าซื้อของมามากมายขนาดนี้เชียวหรือ”
“พี่แปด ของพวกนี้ส่วนใหญ่ซื้อมาจากชาวต่างชาติ ยังมีอาหาร
ทะเลที่ซื้อจากชาวประมง ส่วนเนื้อสัตว์พวกนั้นซื้อมาจากตลาด…”

ขณะนี้สองสามีภรรยาก าลังท าสิ่งเดียวกัน
เขาเล่าเรื่องราวในวันนี้ให้พี่แปดฟังด้วย
พวกเขาสองคนพูดไปพร้อมกับขนของจากเกวียนลงมา แล้ว
น าไปเก็บที่ห้องเก็บของหลังบ้านทันที่
ตอนนี้พวกพี่สะใภ้ฟังเรื่องราวจากเฮ่อจือหร่านจบแล้ว และก าลัง
จะไปดูอาหารแปลกใหม่ที่เฮ่อจือหร่านพูดถึง
โม่หานเยี่ยอุ้มกระต่ายน้อยไว้ เฮ่อจือหร่านจึงฝากข้าวปั้นให้นาง
ดูแลด้วย ก่อนจะพาฮูหยินผู้เฒ่ากับพี่สะใภ้ทั้งหลายไปที่ห้องเก็บของ
หลังบ้าน
ยามค ่าคืนในฤดูกาลนี้อากาศจะหนาวกว่าตอนกลางวันมาก
เวลานี้พวกเขาเดินออกมาจากห้องที่อบอุ่น ทันใดนั้นก็สะท้านไป
ทั้งตัว
พี่สะใภ้รองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “อากาศที่ซีเป่ยช่างหนาว
เหลือเกิน”
เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกว่าหนาวมาก
อากาศแบบนี้ควรกินอะไรดีเล่า?
แน่นอนว่าต้องเป็นหม้อไฟ
นางมาอยู่ในยุคนี้ได้หลายเดือนแล้ว ยังไม่ได้กินหม้อไฟรสชาติ
อร่อย ๆ เลย

วันนี้พวกนางมีเนื้อวัวกับเนื้อแกะสด ๆ เหมาะจะเอามาทานกัน
พอดี
เหล่าสตรีเดินมาที่ห้องเก็บของ เพียงเห็นอาหารกองพะเนินอยู่ก็
ตื่นเต้นดีใจกันใหญ่
ตอนอยู่ที่จวนในเมืองหลวง คนครัวก็ไม่เคยซื้ออาหารที่น่าอร่อย
ๆ มากมายขนาดนี้