ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 201 คนบ้านนอกที่ไม่รู้จักของดี

สิ่งของเหล่านี้สามารถน าไปแปรเปลี่ยนเป็นเครื่องประดับที่
สวยงามได้หลากหลาย
เฮ่อจือหร่านต่อรองราคากับเฮนรี่สักพัก และตกลงซื้ออัญมณี
เหล่านี้ในราคาแปดร้อยต าลึง
เฮนรี่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฮ่อจือหร่านจะมีเงินมากมายขนาดนี้
เขาจึงพยายามเสนอขายกระจกและกล้องส่องทางไกลด้วย
“แม่นางเฮ่อจือหร่าน นี่คือสิ่งที่มีค่าที่สุดของข้า ท่านไม่สนใจจะ
พิจารณาดูหน่อยหรือ?”
เฮ่อจือหร่านปฏิเสธทันที่ “ข้าไม่สนใจของพวกนี้”
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายปฏิเสธจริง ๆ เฮนรี่จึงไม่พยายามขายต่ออีก
ขณะเดียวกัน เขาก็ตัดสินว่าเฮ่อจือหร่านเป็นคนบ้านนอกที่ไม่
รู้จักของดี
เฮ่อจือหร่านไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร นางส่งกล่องอัญมณี
ให้โม่จิ่วเยี่ย แล้วเรียกเฮนรี่ไปสอบถามราคากระจกและสิ่งของอื่น ๆ
ในที่สุดนางก็ซื้อกระจกจ านวนหนึ่ง ผ้าพลาสติก มันฝรั่ง มันเทศ
และเมล็ดพืชบางชนิดจากเฮนรี่ โดยจ่ายเงินไปอีกหนึ่งร้อยห้าสิบ
ต าลึง

ถึงจะบอกว่าซื้อมาเพียงเล็กน้อย แต่ดูแล้วก็เหมือนเป็นของกอง
ใหญ่
ถ้าขนไปด้วยเกวียนวัวคงต้องบรรทุกจนเต็มห้าเล่มเลยทีเดียว
เฮนรี่ถามด้วยความห่วงใย “แม่นางเฮ่อจือหร่าน ท่านคิดจะขน
ของพวกนี้ไปอย่างไร”
“ข้าคิดไว้แล้ว ข้าตั้งใจจะไปเช่าคลังสินค้าแถวท่าเรือไว้ พอเรือ
ของท่านซ่อมเสร็จและเทียบท่า ก็ค่อยขนของพวกนี้ไปที่คลัง”
พอเฮ่อจือหร่านพูดจบ ทุกคนก็รู้สึกว่าเรือสินค้าเหมือนจะขยับ
จังหวะเดียวกันนั้นสหายของเฮนรี่ก็วิ่งมาด้วยความตื่นเต้น “เฮน
รี่! อาจารย์ท่านนั้นยอกเยี่ยมมาก เขาซ่อมเรือเสร็จได้เร็วสุด ๆ”
“เยี่ยมมาก ไปแจ้งให้เรือสินค้าเทียบท่าทันที” เฮนรี่พูดจบก็เรียก
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ
หูชงยืนรออยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว เพื่อให้เฮนรี่จ่ายค่าแรง
เฮนรี่รู้สึกตื่นเต้นมาก เมื่อเห็นหูชงก็อยากจะกอดเขาอย่างอบอุ่น
ใครจะรู้ว่าเมื่อเขาเข้าไปใกล้หูชงและกางแขนออก หูชงจะหลบ
ไปเสียก่อน
“เรือซ่อมเสร็จแล้ว ค่าแรงข้าสิบต าลึง” หูชงพูดด้วยสีหน้าเคร่ง
ขรึม

เฮนรี่รู้สึกล าบากใจ หันไปมองเฮ่อจือหร่าน ขอให้นางช่วยบอก
ว่าหูชงพูดอะไร
เฮ่อจือหร่านบอกเขาว่าหูชงก าลังต้องการค่าแรงสิบต าลึง
คราวนี้เฮนรี่ยิ่งรู้สึกล าบากใจมากขึ้น
เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ ยังไม่ได้ขายสินค้าอะไรเลยสักอย่าง เฮ่อจือห
ร่านก็ยังไม่ได้จ่ายค่าสินค้า ให้ เขาจึงไม่มีเงินจ่ายค่าแรงให้หูชงเลย
เฮ่อจือหร่านเห็นความล าบากใจนี้ของเขาจึงเอ่ยว่า “ท่านตามข้า
ลงเรือไปเอาเงินก่อน”
นางอธิบายกับหูชงอีกครู่หนึ่ง ตอนนี้เรือสินค้าจอดเทียบท่าได้
อย่างมั่นคงแล้ว
พวกเขาไม่จ าเป็นต้องนั่งเรือเล็กอีก สามารถก้าวขึ้นฝั่งได้ทันที่
เฮ่อจือหร่านเข้าไปในเกวียนลา เมื่อเปิดม่านอีกครั้ง เงินหนึ่งพัน
สองร้อยต าลึงก็ปรากฏตรงหน้าทุกคน
นางยังอธิบายให้เฮนรี่ฟังอย่างใส่ใจว่า แท่งเงินเหล่านี้มีน ้าหนัก
สิบต าลึง เงินที่อยู่ตรงหน้ามีทั้งหมดหนึ่งร้อยแท่ง
เฮนรี่หยิบแท่งเงินสองแท่งส่งให้หูชง
หูชงรับไปเพียงแท่งเดียว
“ข้ารับเพียงค่าตอบแทนที่ควรได้รับเท่านั้น” เห็นได้ชัดว่าเขา
เป็นคนที่ท าอะไรอย่างเคร่งครัด

ครั้งนี้แม้ไม่ต้องให้เฮ่อจือหร่านช่วยแปล เฮนรี่ก็เข้าใจ
ความหมายของหูชงแล้ว
เขาจึงน าแท่งเงินอีกแท่งกลับไปวางที่เดิม
หูชงได้รับค่าจ้างแล้ว แต่ไม่ได้รีบจากไปทันที่
ในที่สุดเขาก็ได้พบคนคุ้นเคยที่สามารถพูดคุยได้ วันนี้เขาได้เงิน
มาจึงเกิดความคิดอยากจะเลี้ยงอาหาร
เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ความตั้งใจของหูชง ต่างคิดว่าอีก
ฝ่ายคงจะไปพร้อมกับพวกเขา
แต่สิ่งที่ทั้งสองคนต้องท าตอนนี้คือเช่าคลังสินค้าที่ท่าเรือ
ส าหรับท่าเรือแห่งนี้หูชงค่อนข้างคุ้นเคยดี
ด้วยความช่วยเหลือของเขา ทั้งคู่จึงเช่าคลังสินค้าขนาดกลางได้
อย่างรวดเร็วในราคาหนึ่งต าลึงต่อสามวัน
จากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็จ้างคนงานที่ท่าเรือมาช่วยขนสินค้าที่เฮ่อจือห
ร่านซื้อมาไปเก็บ
หูชงตั้งใจจะเชิญสองสามีภรรยาไปทานอาหาร แต่เมื่อเห็นว่า
พวกเขาซื้อสินค้าจากชาวต่างชาติมามากมาย ทั้งยังไม่รู้ว่าจะขน
เสร็จเมื่อไหร่ จึงเห็นว่าวันนี้คงท าตามความตั้งใจของตนเองไม่ได้แล้ว
หลังเห็นคนงานขนของเข้าออกคลังสินค้าหลายรอบ หูชงก็ขอ
ตัวกลับ

“คุณชายเก้า ในเมื่อพวกท่านยังมีธุระที่ต้องจัดการ ข้าก็จะไม่ขอ
รบกวนแล้ว วันหลังถ้ามีเวลา พวกเราค่อยนัดแนะกันไปดื่มสุราเถอะ”
โม่จิ่วเยี่ยประสานมือค านับ “ข้าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซีหลิ่ง ทาง
ตะวันตกของเมืองอวิ่น ถ้าพี่หูมีธุระอะไร ก็สามารถไปหาข้าที่นั่นได้”
หูชงรับค าแล้วขอตัวกลับ
แบบนี้ก็ดีแล้ว หูชงเห็นพวกเขาซื้อของเหล่านี้จากชาวต่างชาติ
แต่ก็ยังไม่รู้จ านวนที่แน่นอน
เขาจึงเป็นพยานรู้เห็นที่ดี…
เฮ่อจือหร่านสามารถแอบเพิ่มสิ่งของเข้าไปในคลังสินค้าได้โดย
ไร้ความกังวลใด ๆ แล้ว
เพื่อประหยัดเวลา โม่จิ่วเยี่ยจึงจ้างคนงานประมาณยี่สิบคน
ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม สินค้าที่พวกเขาซื้อมาจากเฮนรี่ก็ถูกขนเข้า
คลังสินค้าทั้งหมด
ก่อนจะลงกลอนประตู เฮ่อจือหร่านน ากระจก กระเบื้อง พลาสติก
จ านวนมากที่เพิ่งซื้อมาจาก เถาเป่า รวมถึงเมล็ดพันธุ์ธัญพืช มันฝรั่ง
มันเทศ ข้าวโพดหวาน และอื่น ๆ ที่ผลิตจากพื้นที่มิติของนางมาเก็บ
ไว้ที่นั่นทั้งหมด
การท าตุ๊กตาหาก าไรได้เพียงเล็กน้อยเพราะมีส่วนแบ่งของถังห
มิงรุ่ย เฮ่อจือหร่านจึงใช้โอกาสนี้ซื้อผ้าขนสัตว์จ านวนมากอีกครั้ง

นอกจากนี้ด้วยปัญหาเรื่องฤดูกาล เฮ่อจือหร่านไม่สามารถน า
ผลไม้สดออกมาให้คนเห็นได้ จึงแปรรูปผลไม้เหล่านั้นเป็นผลไม้
อบแห้งชนิดต่าง ๆ และเก็บไว้ที่นี่
ในเวลาเดียวกัน นางก็น าอัญมณีทั้งหมดที่โม่จิ่วเยี่ยถือไว้ส่งเข้า
ไปในพื้นที่มิติ
หลังจัดการสิ่งเหล่านี้เสร็จและเห็นว่าไม่มีอะไรตกหล่น โม่จิ่ว
เยี่ยจึงลงกลอนประตูคลังสินค้า
เฮนรี่รู้ว่าตัวเองก าลังจะไปจากที่นี่ เขาจึงลองถามเฮ่อจือหร่าน
อย่างระมัดระวังว่า “แม่นางเฮ่อจือหร่าน พรุ่งนี้เช้าข้าจะเดินทางไป
เมืองถัดไป ท่านจะช่วยเป็นล่ามให้ข้าต่อได้หรือไม่”
เฮ่อจือหร่านส่ายหน้า “ขอโทษด้วยเฮนรี่ ข้าไปกับท่านไม่ได้ ข้า
ยังมีคนในครอบครัวอีกหลายคนอยู่ที่นี่ พวกเขาต้องการข้า”
แม้เฮนรี่จะรู้ค าตอบอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
“แต่ถ้าไม่มีท่าน ข้าคงไม่อาจสื่อสารกับใครที่นี่ได้”
เฮ่อจือหร่านเข้าใจความรู้สึกไร้ที่พึ่งของเฮนรี่ดี
นางครุ่นคิดสักครู่แล้วเอ่ย “ท่านรอข้าก่อน”
พูดจบนางก็เข้าไปในเกวียนลา
เฮ่อจือหร่านซื้อกระดาษคุณภาพดีและอุปกรณ์เครื่องเขียนจาก
แอปเถาเป่า

นางตัดกระดาษเป็นสี่เหลี่ยม แล้วคิดเขียนประโยคภาษาต่างชาติ
ที่ใช้ในชีวิตประจ าวัน พร้อมระบุตัวอักษรจีนก ากับไว้
เมื่อเฮนรี่ต้องการพูดอะไร เขาก็สามารถแสดงบัตรค าเหล่านี้ให้
คนอื่นดูได้
เฮนรี่รับบัตรค าที่เฮ่อจือหร่านท าด้วยตัวเองมา เขาตื่นเต้นจน
แทบจะร้องไห้
“แม่นางเฮ่อจือหร่าน ขอบคุณท่านมาก หากมีบัตรค านี้ ข้าก็ไม่
ต้องกังวลเรื่องการสื่อสารกับชาวต้าซุ่นอีกแล้ว”
เฮ่อจือหร่านตอบอย่างถ่อมตัว “แค่เรื่องเล็กน้อย”
เฮนรี่ไม่รู้จะขอบคุณเฮ่อจือหร่านอย่างไรดี เขาจึงตั้งใจจะมอบให้
เงินเป็นค่าตอบแทน
แต่เขาเห็นแล้วว่านางไม่ได้ขาดแคลนสิ่งเหล่านี้
เขามองว่าเฮ่อจือหร่านไม่ได้ซื้อผ้าสวย ๆ ที่เขาน ามา จึงสั่งให้
สหายน ามันมาให้นางบางส่วน
เฮ่อจือหร่านก็ไม่ได้เกรงใจ นางเก็บผ้าเหล่านั้นไว้ในเกวียนลา
“เฮนรี่ ยินดีที่ได้รู้จักท่าน พวกเราต้องกลับแล้ว บ้านของข้าอยู่ที่
หมู่บ้านซีหลิ่ง ถ้ามีโอกาสเราคงได้พบกันอีก”
“ได้ ถ้าข้ามีโอกาสมาที่นี่อีก ข้าจะไปเยี่ยมท่านแน่นอน”

เฮนรี่ตั้งใจจะเข้าไปกอดเฮ่อจือหร่านตามความเคยชิน แต่ก็ถูก
สายตาไม่เป็นมิตรของโม่จิ่วเยี่ยท าให้ต้องถอยกลับไป
สิ่งนี้ท าให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจน ว่าชาวต้าซุ่นไม่ชอบการกอด…