ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 203 บุรุษผู้นี้ตอบสนองรวดเร็วจริง ๆ

เมื่อครู่น้องสะใภ้เก้าเพิ่งบอกว่า อาหารที่พวกเขาน ากลับมาวันนี้
ส่วนใหญ่ซื้อมาจากชาวต่างชาติ จึงล้วนเป็นสิ่งที่พวกนางไม่เคยเห็น
มาก่อน
พอเห็นวัตถุดิบดี ๆ มากมายเช่นนี้ พี่สะใภ้แปดผู้ชื่นชอบการกิน
ก็แสดงท่าทีกระตือรือร้น
“น้องสะใภ้เก้า เจ้าว่าคืนนี้พวกเราจะกินอะไรดี พวกเราลงมือท า
กันตอนนี้เลยเถอะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าก็เห็นด้วยกับค าพูดของสะใภ้แปด “อืม ให้น้องสะใภ้
เก้าของพวกเจ้าเป็นคนจัดการเถอะ ส่วนพวกเจ้าก็รับหน้าที่เป็น
ลูกมือแทน”
นางมองออกนานแล้วว่า ไม่ว่าสะใภ้คนที่เก้าของตนจะท าอะไรก็
ล้วนเป็นมือฉมัง
หากให้ลูกสะใภ้คนอื่นท า วัตถุดิบดี ๆ เหล่านี้อาจจะถูกท าให้เสีย
ของเปล่า
ตามสิ่งที่เฮ่อจือหร่านเข้าใจ ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีใครกินหม้อไฟ
การท าอาหารที่ทุกคนไม่เคยเห็นมาก่อนแบบนี้ นางย่อมไม่ปล่อยให้
คนอื่นเป็นคนท าแน่นอน

เฮ่อจือหร่านเข้าไปในห้องเก็บของ เลือกเนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อหมู
และเนื้อไก่ที่เหมาะสมมาสองสามชิ้นรวมถึงเครื่องในบางส่วน
เครื่องในถูกท าความสะอาดในพื้นที่มิติเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้สิ่งที่
พวกนางต้องท าก็คือการหั่นวัตถุดิบต่าง ๆ
เรื่องนี้เฮ่อจือหร่านไม่จ าเป็นต้องลงมือท าเอง แค่มอบหมายให้
พี่สะใภ้ทั้งหลายช่วยกันจัดการก็พอ
แม้ว่าวัตถุดิบจะมีมาก แต่พี่สะใภ้ก็มีหลายคน หากทุกคนช่วยกัน
ท าก็จะจัดการได้อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ผักที่เหมาะส าหรับทานหม้อไฟมีเพียงผักกาดขาวเท่านั้น
ซึ่งเป็นผักที่เฮ่อจือหร่านชอบ
โดยเฉพาะผักกาดขาวที่ต้มสุกแล้วดูดซับน ้ามันสีแดง เมื่อจิ้มกับ
น ้าจิ้มรสเลิศ ก็ถือเป็นอาหารเลอเลิศของโลกมนุษย์เลยทีเดียว
นอกจากนี้ยังมีมันฝรั่งและมันเทศที่น ากลับมาวันนี้ ซึ่งสามารถ
ใช้เป็นวัตถุดิบส าหรับหม้อไฟได้ และถือโอกาสให้คนในครอบครัวได้
ลิ้มลองรสชาติของวัตถุดิบทั้งสองชนิดนี้ด้วย
หลังจากมอบหมายงานให้พวกพี่สะใภ้แล้ว เฮ่อจือหร่านก็น า
อาหารทะเลที่ซื้อมาจากชาวประมงในวันนี้มาจัดเตรียม
กุ้งมังกรไม่เหมาะส าหรับหม้อไฟ แต่กั้งไม่มีปัญหา นอกจากจะ
เหมาะเอามาท าแล้วยังอร่อยมากอีกด้วย

ดังนั้นเฮ่อจือหร่านจึงแบ่งกั้งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งใช้
ส าหรับหม้อไฟ อีกส่วนใช้ท ากั้งผัดพริกเกลือ
ส่วนกุ้งมังกรเก็บไว้สองสามตัวส าหรับทานคืนนี้ และที่เหลือ
ทั้งหมดนางเก็บเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อรักษาความสดใหม่
อาหารที่จะทานคู่กับหม้อไฟ เฮ่อจือหร่านคิดว่าไม่จ าเป็นต้องท า
ให้ยุ่งยากมากนัก นางจึงตั้งใจจะท ากุ้งมังกรนึ่งกระเทียม
เมื่อเลือกวัตถุดิบทั้งหมดเสร็จแล้ว นางจงใจเข้าไปในเกวียนลา
ในจังหวะที่ทุกคนเห็นนางอยู่
นางแกล้งท าเป็นค้นหาช่องเก็บของภายในเกวียน แต่จริง ๆ แล้ว
จิตส านึกของนางได้เข้าไปในพื้นที่มิติ
นางเปิดเถาเป่าและซื้อน ้ามันงาขวดใหญ่ รวมถึงเต้าเจี้ยวดอก
กระเทียมและเต้าหู้ยี้
จากนั้นนางก็เลือกน ้าแกงหม้อไฟรสเผ็ดที่เคยกินบ่อย ๆ ในชาติ
ก่อน แล้วรีบเปลี่ยนบรรจุภัณฑ์ของเครื่องปรุงเหล่านั้นให้เข้ากับยุค
สมัยอย่างรวดเร็ว
จริง ๆ แล้ว น ้าจิ้มของหม้อไฟมีหลายชนิด เช่น น ้าจิ้มอาหาร
ทะเลที่นางมักจะกินบ่อย ๆ ซอสน ้ามันงา และซอสหอยนางรม
เหตุผลที่เฮ่อจือหร่านเลือกเครื่องปรุงรสที่มีรสชาติเผ็ดร้อน เป็น
เพราะคิดว่าสิ่งเหล่านี้สามารถท าขึ้นได้

อย่างซอสน ้ามันงา ขอแค่มีงากับเครื่องบดเล็ก ๆ นางก็สามารถ
ท าได้อย่างง่ายดาย
เต้าเจี้ยวดอกกระเทียมก็หาค าอธิบายได้ง่าย ในยุคนี้มีกระเทียม
อยู่แล้ว และชาวบ้านก็คุ้นเคยกับดอกกระเทียมเป็นอย่างดี
การที่พวกเขาไม่ได้ท าเต้าเจี้ยวดอกกระเทียม คงเป็นเพราะราคา
ของเกลือแพงเกินไป พวกเขาจึงเสียดายที่จะน าเกลือไปใช้ท าของ
อย่างนั้น
ส่วนเต้าหู้ยี้แม้จะท ายุ่งยากกว่า แต่ถ้าสามารถท าเต้าหู้ได้ การท า
เต้าหู้ยี้ก็ไม่ไกลเกินฝันแล้ว
นอกจากนี้เฮ่อจือหร่านยังมีจุดประสงค์อื่นอีกด้วย
นางต้องการดูว่าเครื่องปรุงเหล่านี้จะเหมาะกับรสนิยมของผู้คน
ในยุคสมัยนี้หรือไม่
หากได้รับการยอมรับจากทุกคน มันก็สามารถใช้เป็นอาชีพหา
เงินให้กับครอบครัวได้อย่างแน่นอน
แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องของอนาคต นางแค่เตรียมการไว้
ล่วงหน้าเท่านั้น
โม่จิ่วเยี่ยก าลังแบกฟืนมาจากสวนหลังบ้านพร้อมกับพี่แปด เขา
เห็นเฮ่อจือหร่านออกมาจากเกวียน ในมือของนางยังอุ้มขวดโหล
ใหญ่เล็กอยู่หลายใบ

โม่จิ่วเยี่ยจึงรีบวางฟืนลง แล้วก้าวเข้าไปหา
เขารู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นกลอุบายของภรรยา
เขาจงใจพูดเสียงดังต่อหน้าพี่แปดว่า “ดูข้าสิ ถึงกับลืมไปว่ายังมี
ของอยู่ในช่องเก็บของ”
เขาพูดพลางรับของที่เฮ่อจือหร่านอุ้มอยู่มา
เฮ่อจือหร่านหัวเราะในใจ บุรุษผู้นี้ตอบสนองรวดเร็วจริง ๆ
นางให้ความร่วมมือกับโม่จิ่วเยี่ยด้วย “ข้าไม่เจอของพวกนี้ใน
ห้องเก็บของ จึงเดาว่าท่านคงลืมไว้บนเกวียนแน่”
บทสนทนาของสองสามีภรรยาขจัดความสงสัยของโม่ชูหานไป
จนหมดสิ้นจริง ๆ
ตอนที่เห็นน้องสะใภ้เก้าถือของพวกนี้ออกมาจากเกวียน โม่ชู
หานยังคิดอยู่เลยว่าทั้ง ๆ ที่ของในเกวียนถูกเขาขนออกมาหมดแล้ว
เหตุใดถึงยังมีอีก
ที่แท้ก็เป็นของที่เก็บไว้ในช่องเก็บของนี่เอง
มันคงเป็นของแปลก ๆ ที่ซื้อมาจากชาวต่างชาติอีกแล้วแน่นอน
พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง จึงมีความคิดก็ไม่
ต่างจากโม่ชูหาน ทุกคนคิดว่านี่คงเป็นของที่ทั้งคู่ซื้อกลับมาจาก
ชาวต่างชาติอีกแล้ว

โม่จิ่วเยี่ยน าเครื่องปรุงเหล่านั้นไปไว้ที่ห้องครัว เฮ่อจือหร่านมอง
หาภาชนะมาใบหนึ่ง แล้วผสมน ้าจิ้มส าหรับหม้อไฟ
ฝ่ายพี่สะใภ้ก็เตรียมวัตถุดิบเสร็จแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่เข้ามา
สอบถามว่าขั้นตอนต่อไปต้องท าอย่างไรบ้าง
ขั้นตอนต่อไปแน่นอนว่าต้องจัดวางของทุกอย่างบนโต๊ะ จากนั้น
เริ่มกินหม้อไฟกันได้เลย
แต่ค าถามนี้กลับท าให้เฮ่อจือหร่านตกตะลึงอยู่บ้าง
นางคิดแต่เรื่องจะกินอะไร โดยไม่ได้ค านึงถึงสถานการณ์ในบ้าน
ตอนนี้เลย
ทุกคนเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่เมื่อคืนนี้ นอกจากเครื่องครัว
และสัมภาระที่ซื้อมาระหว่างทางแล้ว แม้แต่เก้าอี้สักตัวก็ยังไม่มี ยิ่งไม่
ต้องพูดถึงโต๊ะอาหาร
พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที่
วัตถุดิบเตรียมพร้อมหมดแล้ว แต่ไม่เพียงไม่มีโต๊ะอาหาร แม้แต่
เตาถ่านก็ยังไม่มี
สีหน้ากังวลของเฮ่อจือหร่านไม่อาจหลุดพ้นสายตาของโม่จิ่วเยี่ย
ไปได้
ตามความเข้าใจของเขา หร่านหร่านเป็นหญิงสาวที่ฉลาด เขา
ไม่เคยเห็นนางล าบากใจกับเรื่องอะไรมาก่อน

มันต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแน่ ๆ
โม่จิ่วเยี่ยเข้าไปหานางด้วยสีหน้าเป็นกังวล แล้วจูงมือเฮ่อจือห
ร่านเดินออกมาจากห้องครัว
พอเดินไปจนถึงมุมหนึ่ง เขาจึงถามว่า “หร่านหร่าน เกิดอะไรขึ้น
หรือ?”
เฮ่อจือหร่านถูกโม่จิ่วเยี่ยลากออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นาง
คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงรู้สึกกังวลตลอดทาง
เดิมทีนางคิดว่าเมื่อไปถึงมุมห้องแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจะพูดอะไร
บางอย่าง
แต่ปรากฏว่าเขากลับถามนางว่าเกิดอะไรขึ้น…
จะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้ นางแค่ค านวณผิดพลาดไปครั้งเดียว
เท่านั้น
แต่พอคิดดูอีกที่ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ
ทุกคนท างานกันมาตั้งนาน วัตถุดิบทั้งหมดก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว
แต่นางต้องไปบอกพวกเขาว่าอาหารเย็นวันนี้จะมีการเปลี่ยนแปลง
เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าตัวเองพูดเรื่องนี้ออกมาไม่ได้จริง ๆ
โม่จิ่วเยี่ยเห็นว่านางไม่ตอบเสียที่ ความรู้สึกกังวลก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
“หร่านหร่าน เจ้ารีบพูดสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เห็นท่าทีร้อนใจของเขา เฮ่อจือหร่านจึงยักไหล่แล้วเอ่ยว่า
“เพราะอาหารเย็นวันนี้”
โม่จิ่วเยี่ยงุนงง “อาหารเย็น? อาหารเย็นไม่ได้เตรียมไว้เรียบร้อย
แล้วหรอ?”
“โธ่เอ๊ย ท่านไม่รู้หรอก หม้อไฟน่ะอย่างน้อยก็ต้องมีเตาถ่าน ซ ้า
ยังต้องมีโต๊ะกับเก้าอี้ด้วย แต่พวกเราไม่มีของพวกนี้เลย”
เรื่องนี้เป็นความสะเพร่าของนางจริง ๆ ตอนออกจากบ้านก็ลืมซื้อ
เครื่องเรือนมาให้ที่บ้าน
แม้โม่จิ่วเยี่ยจะไม่ค่อยเข้าใจว่าท าไมอาหารที่หร่านหร่านพูดถึง
จ าเป็นต้องมีโต๊ะกับเก้าอี้และเตาถ่านด้วย แต่สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ได้ท าให้
เขาล าบากใจแต่อย่างใด