ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 215 ข้าวปั้นน้อยอาจมีความสามารถพิเศษหรือไม่

เฮ่อจือหรานไม่รู้ถึงความคิดของพวกชาวบ้าน หลังจากขนส่ง
สินค้าเที่ยวสุดท้ายกลับมาแล้ว นางก็จ่ายเงินให้กับคนขับเกวียน
เหล่านั้น
คลังสินค้าที่ท่าเรือ พี่แปดก็คืนกุญแจให้กับเจ้าของตามที่โม่จิ่ว
เยี่ยสั่งไว้
การซื้อสินค้ามากมายเช่นนี้ ท าให้ทุกคนในบ้านไม่อาจละ
สายตาจากมันได้
โดยเฉพาะกระต่ายขนปุยตัวยักษ์และกระต่ายหูตกไม่กี่ตัวนั้น พา
ให้บรรดาหญิงสาวต่างหลงรักจนไม่อยากปล่อยมือ แม้แต่ข้าวปั้น
น้อยที่ท าให้พวกนางเอ็นดูมาหลายวัน เมื่อเทียบกับกระต่ายพวกนี้
แล้ว ก็ดูเหมือนจะไม่น่าสนใจเท่าไหร่
ข้าวปั้นน้อยไม่รู้ตัวว่าตนเองเสียความนิยมไปเพราะกระต่ายไม่กี่
ตัว
มันวิ่งไปที่เพิงหญ้าโดยไม่สนใจผู้ใด เพื่อไปตั้งกฎกับกระต่าย
สองร้อยตัว
เมื่อทุกคนตั้งใจจะไปดูสภาพของพวกกระต่าย พอเดินเข้าไปใน
เพิงหญ้า ก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ข้าวปั้นน้อยยังคงนั่งอยู่บนพื้นเหมือนเมื่อคืน ส่งเสียงร้องที่คน
ทั่วไปไม่อาจเข้าใจได้ มือสั้นอวบของมันยังคงตบพื้นเป็นระยะ
กระต่ายเหล่านั้นราวกับได้รับค าสั่งบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตัวใหญ่
หรือตัวเล็ก ต่างก็เอนตัวพิงลูกกรง ขาทั้งสองข้างแตะพื้น เท้าหน้าทั้ง
สองวางไว้ที่หน้าอก จ้องมองข้าวปั้นน้อยไม่วางตา…
ทุกคนตะลึงงันไปชั่วครู่ ก่อนที่จะระเบิดเสียงหัวเราะลั่น
พี่สะใภ้รองดึงตัวเฮ่อจือหร่านมา ก่อนพูดหยอกล้อว่า
“น้องสะใภ้เก้า ข้าวปั้นน้อยไม่ได้มีความสามารถพิเศษอะไรใช่
หรือไม่? มันถึงสามารถตั้งกฎให้กระต่ายมากมายขนาดนี้ได้”
เฮ่อจือหร่านก็อดล าบากใจแทนข้าวปั้นน้อยไม่ได้
แค่ความสามารถเพียงเล็กน้อยแค่นี้ กลับต้องท าให้ทุกคนรู้เห็น
ไปหมด…
เมื่อคืนในห้องว่าง พวกกระต่ายป่าก็เรียงแถวชิดผนังอย่างเป็น
ระเบียบ ซ ้ามันยังคุมกระต่ายในพื้นที่มิติให้เข้าไปในกรงได้อีก
การแสดงออกในวันนี้ยิ่งเหนือกว่านั้น ท่าทางของพวกกระต่าย
ต่างเหมือนกันหมด
อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังของข้าวปั้นน้อย คงท าได้แค่ให้สัตว์ที่
อ่อนแอกว่ามันเชื่อฟังเท่านั้น

ส่วนความสามารถพิเศษของข้าวปั้นน้อย เฮ่อจือหร่านไม่กล้า
ประมาทจริง ๆ แม้พี่สะใภ้รองจะล้อเล่น แต่ก็เพียงพอจะบอกได้ว่า
ความผิดปกติของข้าวปั้นน้อยถูกมองออกได้ง่ายมาก
การที่เจ้าตัวน้อยมีความสามารถเหนือธรรมดาเป็นเรื่องที่ดี แต่
เรื่องแบบนี้ไม่เหมาะจะเอามาโอ้อวดมากเกินไป
ท้ายที่สุดแล้วจิตใจของคนเรานั้นยากจะคาดเดา ไม่มีใครรู้ว่า
อนาคตจะเกิดอะไรขึ้นหรือพวกเขาอาจจะได้เจอกับใคร
ความสามารถของข้าวปั้นน้อยไม่ควรให้คนอื่นรู้มาก มิฉะนั้นจะน า
ปัญหาที่ไม่จ าเป็นมาสู่ครอบครัวอย่างแน่นอน
“พี่สะใภ้รอง ข้าคิดว่าคงเป็นเพราะกระต่ายพวกนี้เห็นสัตว์ที่
แข็งแกร่งกว่าตนเองแล้วกลัว มันคงเป็นเพียงปฏิกิริยาตาม
สัญชาตญาณ”
หลังจากโม่จิ่วเยี่ยเข้าไปในเพิงหญ้าแล้ว ก็สังเกตเห็นความ
ผิดปกติของข้าวปั้นน้อย
เขาคิดเหมือนกับภรรยา ไม่ว่าข้าวปั้นน้อยจะมีพลังพิเศษจริง
หรือไม่ ก็ไม่ควรแพร่งพรายออกไป
ดังนั้นหลังเฮ่อจือหร่านพูดจบ เขาจึงอธิบายตาม “ข้าวปั้นน้อยโง่
งมมาทั้งวัน นอกจากกินกับนอนแล้วมันก็ไม่ท าอะไร จะยังมี
ความสามารถพิเศษอะไรได้อีกหรือ”

ที่จริงแล้วพี่สะใภ้คนรองก็แค่พูดไปอย่างนั้น เพราะรู้สึกว่าภาพ
ตรงหน้านี้ดูสนุก
เมื่อเห็นน้องเก้ากับภรรยาคัดค้านค าพูดของตน นางจึงหัวเราะ
พูดว่า “ข้าก็คิดอย่างนั้น เจ้าตัวโง่งมนี่จะมีความสามารถแบบนั้นได้
อย่างไรกัน”
เห็นว่าพี่สะใภ้รองปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว เฮ่อจือหร่านก็ไม่
อยากให้ข้าวปั้นน้อยอยู่แสดงความสามารถที่นี่ต่อไป จึงเดินเข้าไป
อุ้มเจ้าตัวกลมไว้ในอ้อมแขน
หลังรู้สึกถึงอ้อมกอดอันคุ้นเคย ข้าวปั้นน้อยก็กลายร่างเป็น
สิ่งมีชีวิตตัวน้อยนุ่มนิ่มน่ารักทันที่ มันออดอ้อนและท าตัวน่ารักอยู่ใน
อ้อมกอดของเจ้าของ
พวกกระต่ายเหล่านั้นก็เข้าใจกันเป็นอย่างดี มันไม่ยืนเรียงแถว
ต่ออีก กลับไปอยู่ในท่าทางที่ตัวเองรู้สึกสบายใจเหมือนเดิม
พี่สะใภ้ห้ากับพี่ห้าเดินเข้ามาหาโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่าน
“น้องเก้า น้องสะใภ้เก้า พี่ห้าของพวกเจ้าบอกว่าเขาจะเข้าป่าล่า
สัตว์บ่อย ๆ บางครั้งถ้าล่าสัตว์ได้เยอะก็จะเลี้ยงไว้สักสองสามวัน เขา
คงคุ้นเคยกับการเลี้ยงกระต่าย ต่อไปให้พวกเราดูแลกระต่ายพวกนี้ดี
หรือไม่”
สะใภ้ห้าคาดหวังจริง ๆ ว่าจะได้ช่วยเหลือครอบครัวมากขึ้น
ตลอดการเดินทางที่ถูกเนรเทศมาหลายเดือน นางไม่มีเงินแม้แต่เห

วินเดียว ไม่เพียงต้องใช้เงินของน้องสะใภ้เก้า แต่ทุกเรื่องยังต้องให้
น้องสะใภ้เก้าเป็นคนจัดการ นางจึงรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ
ตอนนี้ในที่สุดก็มีเรื่องที่นางสามารถแบ่งเบาภาระได้แล้ว สะใภ้
ห้าย่อมไม่ปฏิเสธแน่นอน
พี่ห้าก็พูดเสียงเบาว่า “ข้าสามารถดูแลพวกมันได้”
เฮ่อจือหร่านมองดูพวกเขาสองคน แล้วหันไปมองโม่จิ่วเยี่ย ตั้งใจ
จะถามความเห็นจากเขา
การเลี้ยงกระต่ายพวกนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
ตอนนี้มีสองร้อยตัว แต่กระต่ายขยายพันธุ์ได้รวดเร็ว จ านวนคง
จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
แค่พูดถึงเรื่องมูลก็ต้องมีคนจัดการอย่างละเอียด นอกจากนี้เมื่อ
คืนตอนที่นางเอากระต่ายพวกนี้ใส่กรงในพื้นที่มิติ นางไม่ได้แยกตัวผู้
หรือตัวเมีย แค่จัดแบ่งไปตามจ านวนเท่านั้น
ลูกกระต่ายยังไม่เป็นไร แต่กระต่ายเต็มวัยที่ซื้อมาเพื่อขยายพันธุ์
นั้น จ าเป็นต้องแบ่งตัวผู้กับตัวเมียให้ดี
ยังมีกระต่ายตัวผู้เหลืออยู่ หากเลี้ยงต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
เพิ่มเติม จึงควรเชือดทันทีเพื่อน าไปขาย
เรื่องพวกนี้ต้องการคนที่ละเอียดรอบคอบมาจัดการจริง ๆ

พี่สะใภ้ห้าเป็นคนละเอียด เชื่อว่านางจะสามารถดูแลกระต่ายได้ดี
และในอนาคตเมื่อมีลูกกระต่ายเกิดมาก็จะสามารถดูแลได้ดีแน่นอน
เช่นกัน
พี่ห้าก็เป็นผู้ชายตัวโต เหมาะกับงานที่ต้องใช้แรงอย่างการท า
ความสะอาดกรงกระต่ายและจัดการเรื่องอาหารของพวกมัน
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้าเบา ๆ ให้เฮ่อจือหร่าน
“ถ้าเช่นนั้นก็ให้พี่ห้ากับพี่สะใภ้ห้าดูแลที่นี่ชั่วคราว ถ้าวันหน้ามี
กระต่ายเพิ่มมากขึ้น พวกเราค่อยปรึกษากันอีกที”
พี่สะใภ้ห้าเห็นว่าค าขอของตนได้รับการตกลง จึงถามด้วยความ
ดีใจ “น้องเก้า น้องสะใภ้เก้า พวกเจ้าว่าพี่สะใภ้ห้าควรท าอะไรตอนนี้
ดีเล่า”
เฮ่อจือหร่านมองสภาพอากาศข้างนอก กระต่ายพวกนี้ถูกเก็บไว้
ในคลังสินค้าตั้งแต่เช้า ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน พวกมันคงจะหิวมาก
แล้ว
“พี่สะใภ้ห้า วันนี้มันดึกมากแล้ว แค่ให้อาหารกระต่ายพวกนี้จน
อิ่มก็พอ พรุ่งนี้ค่อยมาแยกเพศกระต่ายที่โตเต็มวัยแล้ว ต่อไปท่านกับ
พี่ห้านอกจากท าความสะอาดกรงกระต่ายแล้ว ก็ต้องสังเกตว่า
กระต่ายตัวเมียพวกนี้ท้องหรือไม่ กระต่ายมีระยะการตั้งท้องค่อนข้าง
สั้นแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ถ้ามีกระต่ายที่ก าลังจะออกลูก ก็แยกไว้ใน
กรงเดี่ยวก็พอ”

พี่สะใภ้ห้าเพิ่งเคยดูแลสัตว์เล็กเป็นครั้งแรกจึงฟังอย่างตั้งใจมาก
“วางใจได้เลยน้องสะใภ้เก้า พี่สะใภ้ห้าจะดูแลพวกเจ้าตัวน้อย
เหล่านี้ให้ดี ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็จะถามเจ้าอีกที”
พี่สะใภ้คนอื่น ๆ เห็นพี่สะใภ้ห้าได้งานท าแล้ว ในใจก็ยิ่งรู้สึก
กระวนกระวายขึ้นมา
“น้องสะใภ้เก้า แล้วพวกเราควรท าอะไรดีเล่า” พี่สะใภ้ใหญ่ถาม
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าพี่สะใภ้ทุกคนอยากจะท าประโยชน์ให้ครอบครัว
จึงยิ้มตอบว่า
“พี่สะใภ้ทั้งหลายอย่าเพิ่งร้อนใจ คราวนี้ข้าซื้อผ้าขนสัตว์มาจาก
ชาวต่างชาติเป็นจ านวนมาก การท าตุ๊กตาถือเป็นความเชี่ยวชาญ
ของพวกท่านนะเจ้าคะ!”
“น้องสะใภ้เก้า ห่อที่อยู่ในห้องว่างนั่นข้าลองสัมผัสดูแล้วรู้สึกนุ่ม
ๆ มันไม่ใช่ผ้าขนสัตว์หรอกหรือ” พี่สะใภ้สามถามเหมือนนึกอะไร
ขึ้นมาได้
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ในห่อพวกนั้นล้วนเป็นผ้าขนสัตว์ และคราวนี้ข้า
ซื้อมาหลากหลายสีสัน”
เสียงของเฮ่อจือหร่านยังไม่ทันขาดค า ทั้งตัวของนางก็ถูกบรรดา
พี่สะใภ้ห้อมล้อมเอาไว้แล้ว ท าเอาข้าวปั้นน้อยในอ้อมแขนของนาง
ตกใจจนต้องหดคอลงทันที่

“น้องสะใภ้เก้า รีบแบ่งผ้าพวกนั้นให้พวกเราเถอะ คืนนี้พวกเราจะ
ได้ท าตุ๊กตากัน”
“ใช่แล้วน้องสะใภ้เก้า พวกเราก็ว่างอยู่เหมือนกัน ถ้าได้ช่วยที่
บ้านหาเงินเพิ่มได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่”