ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 216 ท าหน้าที่เป็นภรรยาครั้งแรก

ครั้งนี้เฮ่อจือหร่านไม่ได้รีบร้อนท าตุ๊กตา
นางคอยสังเกตผู้คนในเมืองอวิ่นมาหลายวัน ใช่ว่าที่นี่จะไม่มีคน
รวย แต่ก็ไม่ได้มีมากเหมือนเมืองอื่น
แม้ว่าตุ๊กตาจะมีต้นทุนต ่า แต่ถังหมิงรุ่ยเคยขายได้ในราคาที่สูง
ลิ่วถึงตัวละสิบต าลึง
และผ้าเหล่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะหาโอกาสน าออกมาได้ตลอด หากใช้
ไปหมดแล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสามารถน าออกเพิ่มเติมได้อีก
ยังมีถังหมิงรุ่ยอีกคน นับตั้งแต่เข้าเมืองอวิ่นมา อีกฝ่ายก็ไม่มีข่าว
คราวอะไรเลย
นางตั้งใจว่าจะติดต่อหาถังหมิงรุ่ยให้ได้ก่อน แล้วค่อยวางแผน
ต่อไป
ดังนั้น เรื่องท าตุ๊กตาจึงไม่ได้รีบร้อน แต่ก็ใช่ว่าจะลงมือท าไม่ได้
เลย
หลายวันมานี้พวกพี่สะใภ้ต่างเหนื่อยกับเรื่องในบ้าน จึงไม่
จ าเป็นต้องมาอดหลับอดนอนเพื่อท ามาหากินกับเรื่องที่ไม่เร่งด่วน
“พี่สะใภ้ทั้งหลาย การท าตุ๊กตาไม่ได้รีบร้อนหรอกเจ้าค่ะ คราวนี้
มีผ้าที่มีสีสันมากมาย ข้าอยากจะศึกษารูปแบบเพิ่มเติมอีกสักหน่อย
ก่อน”

เมื่อบรรดาพี่สะใภ้ได้ยินว่าน้องสะใภ้เก้าต้องการศึกษารูปแบบ
ตุ๊กตาเพิ่มเติม ก็รู้ว่าเรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ จึงล้มเลิกความคิดที่จะลงมือ
ท ามันทันที่
ฮูหยินผู้เฒ่ายืนอยู่หลังกลุ่มคน เห็นทุกคนพูดคุยกันเกือบเสร็จ
แล้ว จึงเอ่ยปากเร่งเร้าว่า
“ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ทุกคนกินข้าวเสร็จก็รีบกลับไปพักผ่อน
เถอะ พรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องท าอีกมาก”
พี่สะใภ้ทั้งหลายมักจะเชื่อฟังค าพูดของแม่สามีเสมอ จึงพากัน
แยกย้ายออกจากเพิงหญ้าไปเตรียมอาหารเย็น
ในบ้านยังมีวัตถุดิบสดใหม่อีกมากที่ยังไม่ได้ท าให้ทุกคนลิ้มลอง
แต่เฮ่อจือหร่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้วจึงหยุดคิดเรื่องนี้ไป
นางกินอาหารเย็นกับโม่จิ่วเยี่ยเสร็จ ก็พาข้าวปั้นน้อยเข้าไปใน
พื้นที่มิติด้วยกัน
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าภรรยาเหนื่อยมาทั้งวัน หลังจากอาบน ้าเรียบร้อยจึง
อาสาช่วยนวดให้นาง
นานมากแล้วที่เฮ่อจือหร่านไม่ได้รับการดูแลเช่นนี้
เมื่อฝ่ามือใหญ่ของโม่จิ่วเยี่ยกดลงบนไหล่ที่ปวดเมื่อยของนาง
เฮ่อจือหร่านก็เปล่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความสบายตัว
“อืม…ตรงนั้นแหละ…”

เสียงนี้…
สัมผัสอันนุ่มนวลนี้…
ส าหรับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว มันเป็นการทรมานอย่างแสนสาหัส
ร่างกายของเขาเริ่มกระสับกระส่ายอย่างควบคุมไม่ได้
อย่างไรก็ตาม หญิงสาวที่ก าลังเพลิดเพลินกับการบริการสุด
พิเศษจากสามียังไม่รู้ตัวว่านางก าลังเล่นอยู่กับไฟ!
ร่างกายของโม่จิ่วเยี่ยร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว มือใหญ่ของเขาเริ่ม
สูญเสียการควบคุม
เฮ่อจือหร่านรู้สึกถึงแรงบีบนวดที่ผิดปกติ จึงหันมาถาม
“ท่านมีเรื่องกังวลอะไรหรือ เหตุใดถึงไม่มีสมาธิเช่นนี้”
เสียงของนางเพิ่งจะขาดค า ร่างกายก็ถูกชายหนุ่มกอดรัดเข้าสู่
อ้อมอกอย่างแรง
ตามมาด้วยจุมพิตอันเร่าร้อนและเก้อเขินเล็กน้อย
เฮ่อจือหร่านที่เพิ่งจมดิ่งอยู่ในความสุขจากการบีบนวด กลับถูก
โม่จิ่วเยี่ยจู่โจมอย่างกะทันหัน นางจึงพยายามผลักเขาออกตาม
สัญชาตญาณ
แม้นางจะมีชีวิตมาสองชาติแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้
ใกล้ชิดกับบุรุษคนหนึ่งมากขนาดนี้ พาลให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่า
ตัวเองรับมือไม่ไหว

แต่นางไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากเท่าโม่จิ่วเยี่ย หลังพยายามผลักไส
สองสามครั้ง อีกฝ่ายก็ยังคงแข็งแกร่งดั่งขุนเขา จูบอันเร่าร้อนนั้นก็ยิ่ง
ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
เฮ่อจือหร่านค่อย ๆ สูญเสียตัวตนไปพร้อมกับจุมพิตที่ลึกซึ้งขึ้น
นี้
นางท าตามสัญชาตญาณ ยื่นแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของโม่
จิ่วเยี่ย ตอบสนองความร้อนแรงของเขา
ตอนนี้ทั้งสองคนหลงลืมตัวตนไปแล้ว มือใหญ่ของโม่จิ่วเยี่ยก็เริ่ม
ซุกซนมากขึ้น ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของนางไม่หยุด และสัมผัสถึง
ความนุ่มนวลที่แตกต่าง
ไม่รู้ว่าทั้งคู่จูบกันนานแค่ไหน โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกว่าร่างกายของเขา
ใกล้จะระเบิดเต็มทนแล้ว ตอนที่ก าลังจะอุ้มเฮ่อจือหร่านไปที่เตียงอยู่
นั้น ข้าวปั้นน้อยที่ไปขุดหน่อไม้ในป่าไผ่ก็วิ่งกลับมาด้วยขาสั้นป้อม
ของมัน
เจ้าตัวน้อยเห็นเจ้าของเหมือนจะถูกรังแก จึงวิ่งเร็ว ๆ ไปหาโม่จิ่ว
เยี่ย มันกอดขาของเขาแน่น แล้วกัดเต็มแรง
เจ้าคนเลว กล้าดีมารังแกเจ้าของของข้า ข้าจะกัดเจ้าให้ตาย
เลย…
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกเจ็บที่ขา แขนที่กอดเฮ่อจือหร่านไว้ก็ผ่อนลงทันใด

จังหวะเดียวกันนั้น สติของเขาก็กลับคืนมาเกือบทั้งหมด
เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าแรงที่กอดนางเบาลงเล็กน้อย นางหอบ
หายใจเบา ๆ มองไปยังต าแหน่งใต้เท้า
ข้าวปั้นน้อยกอดขาของโม่จิ่วเยี่ยแน่น ส่งเสียงคล้ายสุนัขเห่า
พร้อมกับพยายามกัดต่อไป
โดยไม่สนใจจูบที่ท าให้ร่างกายของนางอ่อนระทวยเมื่อครู่ เฮ่อจื
อหร่านดุเบา ๆ ว่า “ข้าวปั้นน้อย ห้ามกัดคน”
ข้าวปั้นน้อยไม่เข้าใจ มันก าลังช่วยเจ้าของอยู่ชัด ๆ ท าไม
เจ้าของถึงมีท่าทีเช่นนี้กับมัน
เจ้าตัวน้อยปล่อยขาของโม่จิ่วเยี่ยอย่างน้อยใจ มองเฮ่อจือหร่าน
ด้วยท่าทางน่าสงสาร
เฮ่อจือหร่านฉวยโอกาสอุ้มข้าวปั้นน้อยขึ้นมา พลางถอยหลังไป
สองสามก้าวเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายบนใบหน้า
จูบแรกในชีวิตของนาง และจูบนี้มากะทันหันจนนางไม่ทันได้
เตรียมใจ
เหมือนว่ามันจะเกิดจากการบีบนวด…
โม่จิ่วเยี่ยหน้าแดงจนถึงใบหู ไม่กล้ามองเฮ่อจือหร่านตรง ๆ
ตอนที่เขาอยู่ในค่ายทหาร ได้ยินพวกทหารผ่านศึกเล่าว่า ครั้ง
แรกที่พวกเขาสนิทสนมกับภรรยา ต่างก็งุ่มง่ามเงอะงะกันทั้งนั้น

โดยเฉพาะตอนจุมพิต ถ้าไม่ระวังอาจท าให้ริมฝีปากของภรรยาปริ
แตกได้
พอคิดถึงเรื่องนี้แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าจูบที่
เขาเพิ่งท ากับนางไปอย่างเก้ ๆ กัง ๆ นั้น จะท าให้ภรรยาเจ็บหรือไม่
อีกอย่าง ตัวก่อเรื่องอย่างข้าวปั้นน้อยคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของ
เขาชัด ๆ
ตามที่ทหารผ่านศึกเล่า หลังจากภรรยาอ่อนระทวยแล้ว นางก็จะ
ยอมให้จัดการ แต่พอพวกเขาถึงจุดนั้นแล้ว หลับมีข้าวปั้นน้อยมา
ท าลายโอกาสเสียได้
แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เขาสัญญากับหร่านหร่านไว้แล้วว่าจะให้
คืนเข้าหอที่สมบูรณ์แบบแก่นาง ถ้าวันนี้รีบร้อนท าเรื่องนี้ไป เขาคงจะ
รู้สึกเสียใจกับนางจริง ๆ
คิดถึงจุดนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็พูดอย่างเก้อเขินว่า “เอ่อ…คือ ข้าควบคุม
ตัวเองไม่ได้ชั่วครู่เท่านั้น”
ความจริงเฮ่อจือหร่านยอมรับโม่จิ่วเยี่ยจากก้นบึ้งของหัวใจแล้ว
และนางก็เตรียมใจพร้อมจะเป็นสามีภรรยาที่แท้จริงกับเขาด้วย
ส่วนเรื่องคืนเข้าหอที่สมบูรณ์แบบนั้น ขอแค่ได้อยู่กับชายที่รัก มี
หรือไม่มีพิธีอะไรก็ไม่ส าคัญ

เรื่องวันนี้ ถ้านางไม่เต็มใจ ก็คงไม่ยอมร่วมมือกับอีกฝ่ายขนาด
นั้น
คิดว่าเรื่องราวก าลังจะด าเนินไปอย่างราบรื่น แต่กลับถูกข้าวปั้น
น้อยมาขัดจังหวะเสียก่อน
พอคิดอย่างนี้แล้วเฮ่อจือหร่านก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย
เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของโม่จิ่ว
เยี่ย นางจึงวางข้าวปั้นน้อยลงบนพื้นแล้วเดินไปหาเขา
เฮ่อจือหร่านเป็นฝ่ายโอบกอดเอวของโม่จิ่วเยี่ย และซบใบหน้า
แนบกับอกของเขา
“ข้าเป็นภรรยาของท่าน ไม่เป็นไรหรอกหากท่านจะควบคุม
ตัวเองไม่ได้”
การสัมผัสร่างกายกันอย่างใกล้ชิดของคนทั้งสอง ท าให้ไฟ
ปรารถนาที่เพิ่งดับลงเล็กน้อยของโม่จิ่วเยี่ยปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
ตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมจิตใจและร่างกายของตัวเองได้อีก
หากยังอดทนต่อไป เขาคงจะเสียสติไปแล้ว
เขาอยากครอบครองนาง ให้นางเป็นหนึ่งเดียวกับเขา…
โม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจคืนเข้าหอที่สมบูรณ์แบบอีกต่อไป เขาก้มหน้า
ลงจูบนางอีกครั้ง

เพื่อไม่ให้ข้าวปั้นน้อยมารบกวน คราวนี้จูบของเขาดุดันยิ่งกว่า
เมื่อครู่ เมื่อรู้สึกว่าภรรยาที่อยู่ในอ้อมกอดอ่อนระทวยลงแล้ว เขาจึง
รีบอุ้มนางเข้าไปในห้องนอน ทิ้งเจ้าตัวป่วนน้อยไว้นอกประตู
เฮ่อจือหร่านเพิ่งท าหน้าที่เป็นภรรยาครั้งแรก ร่างกายย่อมไม่คุ้น
ชิน โม่จิ่วเยี่ยกังวลว่านางจะทนไม่ไหวจึงพยายามควบคุมตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ส าหรับชายหนุ่มที่ก าลังอยู่ในวัยฉกรรจ์และเต็มไป
ด้วยพละก าลังอันล้นเหลือ แม้จะพยายามควบคุมตัวเองอย่างไร ก็ยัง
ท าให้เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าร่างกายของนางรับมือไม่ไหวแล้ว