ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 287 ข้าจะปกป้องเจ้ากับลูกของเราแน่นอน

“ทุกสิ่งที่พวกท่านพูดมา ข้าเข้าใจทั้งหมด ข้าแค่รู้สึกไม่พอใจ
เท่านั้น”
เมื่อเห็นว่าพี่หกไม่ได้อารมณ์เสียมากเท่าเดิมแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึง
รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
เขาเพิ่งจะเร่งความเร็วของรถม้าขึ้นมาเล็กน้อย ประตูด้านหลัง
ของรถม้าก็ถูกเปิดออกจากด้านใน
“น้องเก้า ข้าจะไปขับรถม้าแทนน้องสะใภ้เก้า นางจะได้พักผ่อน
บ้าง”
โม่จิ่นเหนียนพูดจบก็ท าท่าจะกระโดดลงจากรถม้า
เฮ่อจือหร่านเห็นท่าทางของเขา จึงรีบพูดว่า “พี่หก ข้าไหวเจ้าค่ะ
ท่านเพิ่งจะถอนพิษออกจากร่างกายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ช่วงนี้พักผ่อน
อยู่ในรถม้าเถอะ จะได้ช่วยดูแลพี่สี่กับพี่เจ็ดด้วย”
ไม่ใช่ว่านางดื้อดึงอยากจะขับรถม้าเอง นางกับโม่จิ่วเยี่ยตกลง
กันไว้แล้วว่า ถ้าเจอเหตุฉุกเฉินระหว่างทาง ก็จะลงกลอนประตูรถแล้ว
ส่งรถม้าทั้งคันเข้าไปในพื้นที่มิติ
ถ้าพี่หกมาขับรถม้าแทน นางก็จะไม่สามารถท าแบบนั้นได้
เพื่อให้ทุกคนสามารถออกจากหนานเจียงได้อย่างปลอดภัย
เฮ่อจือหร่านจ าเป็นต้องกัดฟันอดทนไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

ความจริงแล้วโม่จิ่วเยี่ยเห็นว่าร่างกายของพี่หกไม่มีอะไรผิดปกติ
มากนัก ในใจก็ยินดีที่เขาจะมาขับรถม้าแทนภรรยา
แต่เมื่อนึกถึงอันตรายที่พวกเขาอาจพบเจอระหว่างทาง ถ้ามีแค่
เขาคนเดียวก็ยังดี แต่เพราะยังมีรถม้าสองคันกับคนอีกเจ็ดคน หาก
ไม่มีพื้นที่มิติของภรรยา ก็ไม่มีทางจะรับมือกับอันตรายได้เลย
โม่จิ่วเยี่ยมองภรรยาของตนด้วยความเป็นห่วงแล้วฝืนใจพูด “พี่
หก หร่านหร่านรู้เรื่องการแพทย์ ท่านเชื่อที่นางพูดเถอะ”
เมื่อทั้งสองพูดถึงสภาพร่างกายของตน โม่จิ่นเหนียนจึงลอง
ส ารวจตนเองอย่างละเอียด
ตอนนี้เขารู้สึกเพียงเวียนหัวและใจสั่นเล็กน้อยเท่านั้น
นอกเหนือจากนั้นก็ยังปกติดีอยู่
อีกอย่าง เขาไม่รู้เรื่องที่น้องสะใภ้เก้าตั้งครรภ์ พอเห็นพวกเขา
สามีภรรยายืนกรานเช่นนี้ ตัวเขาเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะดื้อดึงต่อไป
“เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะไปพักในรถม้าก่อน ถ้าน้องสะใภ้เก้าเหนื่อยก็
เรียกข้ามาเปลี่ยนได้”
“ได้ ถ้าข้าเหนื่อยแล้วจะเรียกพี่หกเอง” เฮ่อจือหร่านตอบรับแล้ว
ขับรถม้าต่อไป
ระหว่างทางราบรื่นดีมาก พวกเขามาถึงประตูเมืองตามเวลาที่
คาดไว้

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ดูเหมือนว่าหนานเจียงจะตกใจกับเรื่องที่พวกเขา
สองคนบุกเข้ามาจากชายแดน ขามาประตูเมืองเหล่านี้ยังไม่ด่าน
ตรวจ แต่ขากลับมีด่านตรวจมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งคู่ยังคงท าตามแผนเดิม มองหาตรอกเปลี่ยวสักแห่ง
โม่จิ่วเยี่ยได้ยินเสียงสนทนาของเหล่าพี่ชายในรถม้า เพื่อป้องกัน
ไม่ให้พวกเขาสงสัย จึงคิดว่าจ าเป็นต้องอธิบายสักหน่อย
“พี่สี่ พี่หก พี่เจ็ด ข้างหน้าอีกไม่ไกลคือประตูเมืองแล้ว ที่นั่นมี
ทหารยามเฝ้าอยู่ ข้ากับหร่านหร่านปลอมตัวมาแล้วจะไม่มีใครจ าได้
พวกเราจึงคิดจะจอดรถม้าไว้ตรงนี้ชั่วคราวแล้วไปดูลาดเลาสัก
หน่อย”
“พวกท่านอยู่ในม้ารถ พยายามอย่าส่งเสียง หลีกเลี่ยงปัญหาที่
ไม่จ าเป็น”
“เจ้ากับน้องสะใภ้คนเล็กไปเถอะ แต่ต้องระวังตัวให้มาก” พี่สี่ตอบ
รับหนึ่งประโยค จากนั้นในรถม้าก็เงียบเสียงไปทันที่
เฮ่อจือหร่านเห็นดังนั้น จึงโบกมือน้อย ๆ เก็บรถม้าทั้งสองคันเข้า
ไปในพื้นที่มิติ
นางกับโม่จิ่วเยี่ยเดินตรงไปยังประตูเมืองอย่างเปิดเผย

ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ถ้าไม่มีธุระส าคัญอะไร ชาวบ้านทั่วไปคงไม่
ออกนอกเมือง ดังนั้นคนที่อยู่ตรงประตูเมืองนอกจากกลุ่มทหารยาม
แล้ว ก็แทบจะไม่เห็นเงาของชาวบ้านคนอื่นเลย
การมาถึงของคนทั้งสองย่อมถูกคนซักถามบ้าง
แต่โม่จิ่วเยี่ยรับมือฉับไว ท าให้ออกไปจากเมืองได้อย่างราบรื่น
สิ่งแรกที่ท าหลังออกจากเมืองมา ก็คือการน ารถม้าออกมาอีก
ครั้งทันที่
โชคดีที่พี่น้องสกุลโม่เชื่อใจน้องเก้ากับภรรยามากพอ ถึงแม้จะ
รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ได้สงสัยอะไร
เนื่องจากยังอยู่ในเขตหนานเจียง ตอนกลางคืนจึงไม่สามารถไป
พักที่โรงเตี๊ยมได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาอยู่บนถนนหลวงแล้ว การ
เดินทางไปยังเมืองถัดไปต้องใช้เวลานานมาก การนอนกลางแจ้งจึง
เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
โชคดีที่แม้พี่หกจะเวียนหัวเป็นครั้งคราว แต่ก็ยังสามารถดูแลพี่สี่
และพี่เจ็ดได้โดยไม่มีปัญหา
โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านหาที่พักผ่อนตรงเชิงเขาอันเงียบสงบ
เฮ่อจือหร่านช่วยฝังเข็มให้พี่หกเพื่อบรรเทาอาการวิงเวียน
จริง ๆ แล้วปัญหาวิงเวียนของพี่หกแก้ไขได้ไม่ยาก เขาเพียงถูก
ปิดกั้นสติสัมปชัญญะนานเกินไป หลังสมองถูกกระตุ้นให้ท างานอีก

ครั้งกะทันหันจึงปรับตัวไม่ทัน แม้ไม่ต้องฝังเข็มบรรเทาอาการ แค่พัก
ฟื้นสักพักก็สามารถฟื้นตัวได้แล้ว
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ รุ่งเช้าก่อนฟ้าสาง ทุกคนออก
เดินทางต่อ
เฮ่อจือหร่านและโม่จิ่วเยี่ยเตรียมพร้อมส าหรับปัญหาที่อาจ
เกิดขึ้นระหว่างทาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจักรพรรดิหนานเจียงหายตัวไป
ท าให้ไม่มีใครออกค าสั่งหรือเพราะเหตุผลอย่างอื่น การเดินทางครั้งนี้
ถึงได้ราบรื่นกว่าที่คิดไว้หลายเท่า
หลังจากเดินทางมาสี่วัน ทุกคนก็มาถึงชายแดนของหนานเจียง
ในที่สุด
เวลาล่วงเข้าสู่ยามค ่าแล้ว ตามความเห็นของโม่จิ่วเยี่ย การออก
จากด่านชายแดนในเวลานี้ง่ายกว่าตอนกลางวันมาก ยิ่งไปกว่านั้น
เขายังมีเรื่องส าคัญที่ต้องท า ซึ่งเหมาะกับยามค ่าคืนที่ทัศนวิสัยไม่ดี
เช่นนี้
การออกจากด่านชายแดนครั้งนี้อาจใช้เวลานานกว่าเดิม โม่จิ่ว
เยี่ยกับเฮ่อจือหร่านไม่กล้าประมาท กระทั่งทุกคนในรถม้าหลับ
หมดแล้ว พวกเขาจึงส่งคนเหล่านั้นเข้าไปในพื้นที่มิติ
โม่จิ่วเยี่ยมองภรรยาของตนด้วยความรู้สึกผิด แล้วพูดเสียง
จริงจังว่า “หร่านหร่าน พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”
“ได้”

โม่จิ่วเยี่ยโอบเอวนางเบา ๆ แล้วกระโดดขึ้นไปบนที่สูง จากนั้นก็
เริ่มสังเกตความเคลื่อนไหวของด่านชายแดน
ที่นั่นมีทหารสองหน่วยลาดตระเวนสลับกันไปมา
ในช่วงนี้จะมีช่องว่างประมาณชั่วอึดใจ
โม่จิ่วเยี่ยวางแผนจะใช้วิชาตัวเบาพาภรรยาข้ามไปในช่วงเวลา
นั้น
ตอนนี้เฮ่อจือหร่านรู้สึกตื่นเต้นมาก เพราะสถานการณ์ตอนนี้
ต่างจากตอนที่พวกเขาเข้ามา
การแทรกซึมของทั้งสองยังไม่ถูกค้นพบ แต่ค่ายทหารหนานเจียง
คงจะเพิ่มการระวังภัยขึ้นแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของนาง จึงปลอบเบา ๆ ว่า
“เจ้าเชื่อข้า ข้าจะปกป้องเจ้ากับลูกของเราแน่นอน”
แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็ยอม…
ขณะก าลังครุ่นคิด ทั้งสองก็กระโดดขึ้นสูงมุ่งหน้าไปยังด่าน
ชายแดน
พวกเขาร่อนลงตรงต าแหน่งห่างจากด่านชายแดนหนานเจียงไป
ไม่ไกล

เห็นทหารลาดตระเวนก าลังเดินกลับมา หากพวกเขายิงธนูมาก็
คงป้องกันได้ยาก เฮ่อจือหร่านจึงพาโม่จิ่วเยี่ยหลบเข้าไปในพื้นที่มิติ
ทันที่
โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาต้องเตรียมตัวส าหรับงานใหญ่
“หร่านหร่าน เจ้าอย่ามองไปทางอื่น”
เฮ่อจือหร่านรู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยจะท าอะไร พอนึกถึงภาพนั้นแล้วนางก็
รู้สึกคลื่นไส้
“ได้ ข้าจะไปห้องพยาบาล ท่านเสร็จแล้วค่อยเรียกข้านะ”
โม่จิ่วเยี่ยเห็นภรรยาเดินห่างออกไปแล้ว จึงตัดศีรษะจักรพรรดิ
หนานเจียงอย่างฉับไว
ทั้งสองออกจากพื้นที่มิติอีกครั้ง โม่จิ่วเยี่ยพาเฮ่อจือหร่านใช้วิชา
ตัวเบาวิ่งออกไปไกลหลาย แล้วหยุดยืนใต้ต้นไม้ใหญ่
ขณะเดียวกัน เฮ่อจือหร่านก็ใช้จิตส านึกน าร่างและศีรษะของ
จักรพรรดิหนานเจียงออกมา
โม่จิ่วเยี่ยหยิบร่างและศีรษะที่อยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
“หร่านหร่าน เจ้าซ่อนตัวรออยู่ที่นี่นะ หากมีอันตรายอะไรก็รีบ
หลบเข้าไปในพื้นที่มิติ ถ้าข้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะรีบหนีมาพบเจ้าที่นี่
เจ้าแค่ออกมาดูเป็นครั้งคราวก็พอ”

เฮ่อจือหร่านรู้ว่าตัวเองไม่มีวิชาตัวเบา อีกทั้งยังตั้งครรภ์ ถ้าไป
ด้วยกันก็ไม่เพียงไม่ช่วยเขา แต่ยังจะเป็นภาระด้วย
แต่การปล่อยให้โม่จิ่วเยี่ยไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้ นางก็รู้สึกไม่
สบายใจจริง ๆ