ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 292 ระหว่างทางสามีดูแลข้าเป็นอย่างดี

ฮูหยินผู้เฒ่าจัดระเบียบความคิดแล้วมองไปทางโม่จิ่วเยี่ย “จิ่วเยี่ย
เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”
นางมองออกมานานแล้ว ผิวเผินอาจดูเหมือนเป็นพวกเขาสอง
สามีภรรยาที่ไปตามหาลูกชายคนอื่น ๆ ของนางกลับมาได้ แต่คนที่มี
ความสามารถจริง ๆ คือลูกสะใภ้เก้า การที่นางถามโม่จิ่วเยี่ยก็เท่ากับ
ถามเฮ่อจือหร่านโดยอ้อม
แม้ว่าตอนนี้ในห้องจะมีเพียงแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ค าพูดของโม่จิ่ว
เยี่ยก็สามารถเป็นตัวแทนของเฮ่อจือหร่านได้อย่างสมบูรณ์
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกล าบากใจอยู่บ้าง เขารู้ว่าการเผชิญหน้ากับ
ปรมาจารย์ซือเหมิงจ าเป็นต้องมีหร่านหร่านอยู่ด้วยจึงจะดี การพบ
บิดาและพี่ชายจะช่วยถอนพิษให้พวกเขาได้ทันที่ แต่ตอนนี้หร่านห
ร่านก าลังตั้งครรภ์ เขาไม่สามารถให้นางไปเสี่ยงอันตรายด้วย
เด็ดขาด
“ท่านแม่ ตอนนี้หร่านหร่านตั้งครรภ์แล้ว ข้าตั้งใจจะไปชายแดน
ตะวันตกเพียงคนเดียว”
“นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินข่าวว่าลูกสะใภ้เก้า
ตั้งครรภ์ ก็ไม่สามารถบรรยายความตื่นเต้นในใจได้เลย

คงเป็นความรู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์กับลงนรกในเวลาเดียวกัน
เพิ่งได้ยินข่าวว่าสามีและบุตรชายสองคนยังมีชีวิตอยู่ นางก็รู้สึกดีใจ
มาก แต่ไม่นานก็ถูกแทนด้วยความวิตกกังวลที่บอกไม่ถูก
ตอนนี้ได้ยินข่าวว่าลูกสะใภ้ก าลังตั้งครรภ์ นางดีใจจนน ้าตาไหล
พราก
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่ามารดาจะดีใจเมื่อได้รู้ข่าวนี้ เขากลับมานานขนาด
นี้ ในที่สุดก็ท าให้มารดามีความสุขได้บ้างแล้ว
“ท่านแม่ เรื่องนี้เป็นความจริง ตอนนี้หร่านหร่านตั้งครรภ์ได้สอง
เดือนแล้ว”
เมื่อได้รับการยืนยัน ฮูหยินผู้เฒ่าก็นั่งไม่ติดเก้าอี้เลยทีเดียว
“การเดินทางยาวนานคงท าให้นางล าบากมาก แม่จะไปดูอาการ
นางเดี๋ยวนี้”
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดพลางลุกขึ้นยืน ทิ้งให้ลูกชายหลายคนที่มีสีหน้า
ยินดีเช่นกันไว้ด้านหลัง
เฮ่อจือหร่านต้องทนล าบากมาตลอดทาง โดยเฉพาะตอนที่เริ่มมี
อาการแพ้ท้องเมื่อไม่นานมานี้ นางไม่อยากกินอะไรจนท าให้ดู
อ่อนแอลงไปมาก
หลานเอ๋อร์และอวี่เอ๋อร์รู้แล้วว่านางตั้งครรภ์ ทั้งสองเคยดูแลองค์
หญิงสี่ตอนตั้งครรภ์มาก่อน จึงไม่รู้สึกแปลกใจนัก

พวกนางรู้ว่าเฮ่อจือหร่านเดินทางมาไกล คงรู้สึกไม่สบายตัวไป
ทั้งร่าง จึงคอยอยู่ข้าง ๆ เพื่อดูแลนางตลอด
ตอนนี้ทั้งสองช่วยกันปูที่นอนให้เฮ่อจือหร่านเรียบร้อยแล้ว และ
ให้นางนอนพักผ่อน
หลานเอ๋อร์ยังอาสาไปต้มน ้าร้อนในครัวเพื่อมาเช็ดหน้าให้นาง
ด้วย
เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าหลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ท างานได้ละเอียด
หลังจากเช็ดหน้าด้วยผ้าชุบน ้าอุ่นแล้ว นางรู้สึกสบายตัวขึ้นมาก
ขณะนางก าลังจะเคลิ้มหลับก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
อวี่เอ๋อร์เปิดประตู เห็นว่าเป็นฮูหยินผู้เฒ่ามาเยี่ยม จึงรีบท าความ
เคารพอย่างเรียบร้อย
เมื่อครู่โม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่ององค์หญิงสี่อย่างคร่าว ๆ แล้วท าให้นาง
พอจะเข้าใจเกี่ยวกับคนแปลกหน้าสองคนบ้างแล้ว นางรู้ว่าพวกนาง
เป็นคนใกล้ชิดขององค์หญิงสี่จึงพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตรงไปหา
เฮ่อจือหร่าน
เฮ่อจือหร่านเห็นแม่สามีมาจึงตั้งใจจะลุกขึ้น แต่ถูกฮูหยินผู้เฒ่า
กดตัวไว้
“เจ้านอนลงเถอะ แค่การตั้งครรภ์ก็เหนื่อยอยู่แล้ว ยังต้องเดิน
ทางไกลมาอีก”

“ท่านแม่รู้เรื่องแล้วหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มพลางนั่งลงข้าง ๆ นาง “เพิ่งได้ยินจิ่วเยี่ยเล่าให้ฟัง
เด็กคนนี้ก็จริง ๆ เลย เรื่องใหญ่อย่างเจ้าก าลังตั้งครรภ์ก็ยังไม่รีบบอก
ข้า”
นี่เป็นครั้งแรกที่เฮ่อจือหร่านเห็นแม่สามียิ้มเบิกบานเช่นนี้ เห็นได้
ชัดว่าอีกฝ่ายคงรอคอยหลานใจจดใจจ่อ
“ท่านแม่ ข้าสบายดี ระหว่างทางสามีดูแลข้าเป็นอย่างดีเจ้าค่ะ”
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยก็เดินตามมาด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นมารดา
ของตนเองตื่นเต้นเช่นนี้
“ท่านแม่ ต่อไปข้าจะดูแลหร่านหร่านให้ดี ท่านรอก่อนเถอะขอรับ
อีกไม่นานท่านจะได้อุ้มหลานชายตัวอ้วนแล้ว!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นลูกชายท าสีหน้าโง่ ๆ ก็อดข าไม่ได้ พูดว่า “ดี
แล้ว แม่จะรอดูพวกเจ้าเลี้ยงลูกเอง”
บุรุษสกุลโม่ได้ยินว่าน้องสะใภ้เก้าตั้งครรภ์ต่างก็ดีใจเช่นกัน
แต่เรื่องแบบนี้พวกเขาซึ่งเป็นบุรุษตัวโตไม่เหมาะจะมาเยี่ยม จึง
ต่างกลับไปเรียกภรรยาของตนให้มาแทน
พี่สะใภ้ทั้งหลายได้ยินข่าวก็ทยอยมากันทั้งหมด บนใบหน้ามีแต่
ความยินดีและอิจฉา แต่ไม่มีใครริษยาเลย แสดงให้เห็นถึงจิตใจอัน
บริสุทธิ์ของพวกนาง

โดยเฉพาะพวกพี่สะใภ้ที่เพิ่งได้สามีกลับคืนมา ทุกคนต่างก้มลง
มองหน้าท้องแบนราบของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
เพราะตอนนั้นเฮ่อจือหร่านพบว่าพวกนางถูกวางยาพิษท าให้ไม่
สามารถมีลูกได้ แต่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด
พี่สะใภ้หลายคนยังสงสัยว่า หากตอนอยู่ที่เมืองหลวงสามีของ
พวกนางออกรบบ่อย ๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่ช่วงหลายเดือนนั้นตนอยู่กับ
สามีทั้งวันทั้งคืน ท าไมถึงไม่มีวี่แววว่าจะท้องเลย
ตอนนี้หาต้านผีที่จะช่วยถอนพิษให้พวกพี่สะใภ้ได้แล้ว เฮ่อจือห
ร่านจึงไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป นางถามความเห็นฮูหยินผู้เฒ่าก่อน
แล้วจึงเล่าความจริงให้ฟัง
พี่สะใภ้ทั้งหลายได้ยินว่าตนเองแต่งงานมาหลายปีไม่ตั้งครรภ์
เป็นเพราะจักรพรรดินีแห่งต้าซุ่นท าร้าย พวกนางต่างไม่อาจยอมรับ
ความจริงนี้ได้ไปชั่วขณะ
พี่สะใภ้รองแต่งเข้าบ้านสกุลโม่และเป็นคนที่อยู่กับสามีนานที่สุด
นางไปหาหมอมามากมาย กินยาขมจนเต็มท้องแล้ว แต่ก็ยังไม่
สามารถตั้งครรภ์ได้ ที่แท้ก็เป็นเพราะถูกจักรพรรดินีท าร้ายนี่เอง
“มันจะเกินไปแล้ว! พวกเราสกุลโม่ท าอะไรผิดต่อนางกันแน่
ท าไมถึงต้องท ากับพวกเราเช่นนี้ ถึงกับท าให้พวกเราเป็นแม่คน
ไม่ได้”

พี่สะใภ้คนอื่น ๆ แม้จะไม่ได้แสดงความโกรธแค้นออกมาเหมือน
พี่สะใภ้รอง แต่ก็ต่างก าหมัดแน่นแสดงความกรุ่นโกรธในใจ
เหตุผลที่เฮ่อจือหร่านไม่ได้บอกความจริงหลังจากพบว่าพวกนาง
ถูกวางยาพิษ ก็เพราะไม่อยากให้พี่สะใภ้ทั้งหลายต้องกังวลใจไปโดย
เปล่าประโยชน์
แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไปแล้ว นางพบต้านผีที่
สามารถช่วยปรุงยาแก้พิษให้พวกพี่สะใภ้ได้ หลังจากถอนพิษแล้วก็
ค่อย ๆ ช่วยบ ารุงร่างกายของพวกนาง อีกทั้งพวกพี่ชายสามีก็ทยอย
กลับมาพบกันแล้ว ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาต้องมีลูกกันได้แน่นอน
“พี่สะใภ้ทั้งหลายอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย ข้ากับท่านพี่ไปหนาน
เจียงด้วยกันมา และได้พบสมุนไพรที่จะช่วยถอนพิษให้พวกท่านได้
อีกไม่กี่วันนี้ข้าจะปรุงยาแก้พิษออกมาให้พวกท่านดื่ม ถึงตอนนั้น
พวกท่านก็ต้องพยายามให้มาก ๆ จะได้ให้ก าเนิดหลานชาย
หลานสาวของข้าอีกหลาย ๆ คน”
หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าเฮ่อจือหร่านพูดให้พวกนางพยายามแบบนี้
พี่สะใภ้ทั้งหลายคงจะอายแน่ ๆ
แต่ตอนนี้พวกนางไม่สนใจเรื่องน่าอายแล้ว ทุ่มความสนใจ
ทั้งหมดไปที่ยาแก้พิษนั้น
พี่สะใภ้แปดเป็นคนที่ได้กลับมาอยู่กับสามีเร็วที่สุด นางตื่นเต้น
จนก้าวเข้ามาจับมือเฮ่อจือหร่าน

“น้องสะใภ้เก้า พิษของพวกเราเจ้าจะถอนพิษได้จริง ๆ หรือ?”
เฮ่อจือหร่านยิ้มพลางตบมือพี่สะใภ้แปดเบา ๆ “พี่สะใภ้แปดวางใจ
ได้ พิษนี้ต้องถอนได้แน่นอน”
“ดีจริง ๆ เลยน้องสะใภ้เก้า เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าอยากมีลูกเป็นของ
ตัวเองมากแค่ไหน” พี่สะใภ้แปดถึงกับร้องไห้ด้วยความดีใจ
พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน
นึกย้อนไปเมื่อครั้งที่ได้ยินว่าสามีของตนเสียชีวิตในสนามรบ
พวกนางก็ต่างสิ้นหวังกับอนาคตไปแล้ว
ไม่มีสามี ไม่มีลูก ชะตากรรมสุดท้ายก็คงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
ไปจนแก่เฒ่า
บางคนถึงกับคิดสั้น เพียงได้ยินว่าสามีตนเองเสียชีวิต พวกนางก็
เคยคิดจะฆ่าตัวตายตาม
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว สามีนางฟื้นคืนชีพ ในอนาคต
ยังมีโอกาสที่จะมีลูกเป็นของตัวเอง พี่สะใภ้ทั้งหลายจึงเกิดความหวัง
อันยิ่งใหญ่ทันที่
อีกอย่าง แม้ชีวิตในตอนนี้จะล าบากไปบ้าง แต่ไม่มีการหักหลัง
กันเหมือนในเมืองหลวง พวกนางก็พอใจแล้ว หากในอนาคตสามารถ
มีลูกสักคนสองคนได้ ชีวิตนี้ของพวกนางก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว