ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 339 ไม่มีวันสงบสุข

โม่จิ่วเยี่ยเอ่ยถาม “จัดการศพเรียบร้อยแล้วหรือไม่”
พี่แปดตอบกลับด้วยน ้าเสียงเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด “บุรุษผู้
นั้นช่าง…ข้าเพียงตัดแขนเขาไปข้างเดียว เขาก็ตกใจตายเสียแล้ว”
“การล้างแค้นนี้ยังใช้เวลาไม่นานเท่ากับการจัดการศพเสียอีก…”
โม่จิ่วเยี่ยอดหัวเราะไม่ได้ “บุรุษผู้นั้นดูก็รู้ว่าเป็นประเภทกลัวตาย
ถึงตายไปก็ช่างเถอะ”
พี่ห้ารู้ว่าโม่จิ่วเยี่ยต้องการถามอะไร “สองศพนั่นพวกข้าโยนไป
ไว้หลังเขาแล้ว”
พูดถึงหลังเขา โม่จิ่วเยี่ยยังไม่เคยไปสักครั้งเดียว
ได้ยินชาวบ้านร ่าลือกันว่า ชนเผ่าหมานอี๋ยามขาดแคลนเสื้อผ้า
อาหารก็จะผ่านมาทางนั้น แล้วข้ามเขาด้านหน้าเข้ามาในหมู่บ้านซี
หลิ่ง
เมื่อพวกพี่ชายได้ไปที่นั่นแล้ว โม่จิ่วเยี่ยคิดว่าจ าเป็นต้องถามไถ่
สักหน่อย
“พี่ห้า ตอนที่พวกท่านไปหลังเขา พบเห็นสิ่งใดน่าสงสัยหรือ
ร่องรอยสัญลักษณ์พิเศษอะไรบ้างหรือไม่”

จากประสบการณ์ท าศึกสงครามมาหลายปีของโม่จิ่วเยี่ย การน า
ทัพบุกไปยังกองก าลังของศัตรูล่วงหน้า จะต้องส่งคนสอดแนมไปหา
เส้นทางและท าเครื่องหมายเอาไว้ก่อน
จากค าบอกเล่าของคนหมู่บ้านซีหลิ่ง พวกเขากล่าวว่าชนเผ่า
หมานอี๋มักจะยกก าลังคนมารุกรานทุก ๆ หนึ่งหรือสองปี ในภูเขาที่
ลึกเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ท าสัญลักษณ์อะไรไว้
เรื่องที่ชนเผ่าหมานอี๋มารุกราน พวกเขาพี่น้องก็เคยได้ยินมาบ้าง
ด้วยเหตุนี้ ตอนพี่ห้าเดินทางไปถึงภูเขาด้านหลัง จึงสังเกตอย่าง
ถี่ถ้วนแล้ว
นี่เป็นเรื่องที่เขาอยากบอกกับน้องเก้าโดยเร็วที่สุด
“น้องเก้า ข้าพบร่องรอยกองไฟ นอกจากนั้นยังมีหนังสัตว์และ
เศษกระดูกด้วย ข้าคิดว่าไม่นานมานี้น่าจะมีคนมาล่าสัตว์ ส่วน
ร่องรอยอื่น ๆ ข้าไม่พบเห็น และพวกเราก็เกรงว่าจะกลับบ้านมืดค ่า
เกินไปจนพวกท่านแม่เป็นห่วง จึงไม่ได้อยู่นานนัก”
พี่หกเอ่ยขึ้น “พวกข้าคิดว่าชนเผ่าหมานอี๋คงคิดจะมาปล้นสะดม
ที่ต้าชุ่น แต่ระหว่างทางพบว่าที่นั่นมีสัตว์ป่าชุกชุมจึงเปลี่ยนใจ”
โม่จิ่วเยี่ยพยักหน้า “เรื่องนี้เป็นไปได้ เพราะที่ผ่านมาพวกที่เข้า
มาปล้นล้วนเป็นชาวบ้านจากชนเผ่าหมานอี๋ ทั้งหมดที่พวกเขา
ต้องการก็เพียงเพราะอาหารประทังชีวิต หากมีอะไรกิน พวกเขาก็คง
ไม่อยากเสี่ยง”

ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยต่อ “แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ต้องเตรียมตัวไว้
ก่อน ปีนี้ฝนตกน้อย ข้าเกรงว่าจะต้องแห้งแล้งแน่ ๆ ถ้าหมู่บ้านของ
พวกเราไม่มีแม่น ้า และทุกคนไม่ขยันล าเลียงน ้าไปรดพืชผัก พวกมัน
คงไม่พ้นจะแห้งตายเป็นแน่ ที่นี่ห่างจากชนเผ่าหมานอี๋แค่ภูเขาลูก
เดียว ถ้าพวกเขาไม่มีอะไรกินก็คงจะมารวมตัวกันก่อกวน”
ตอนนี้บ้านใหม่ของครอบครัวเพิ่งเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง และทุกอย่าง
ก็อยู่ระหว่างการเตรียมการ
โดยเฉพาะพืชผลหลายชนิดที่ปลูกไว้และกระต่ายอีกนับพันตัว
อีกไม่นานไก่ เป็ด วัว แกะ และสัตว์อื่น ๆ ก็จะถูกเลี้ยงเป็นจ านวน
มาก ถ้าดูแลไม่ดีและถูกขโมยไปก็น่าเสียดาย
“วางใจเถอะน้องเก้า จากนี้ไป พวกข้าจะผลัดกันไปดูที่เขา
ด้านหลัง หากมีอะไรผิดปกติ พวกเราก็จะรู้ได้ทันท่วงที”
หากให้พวกพี่ชายผลัดกันไปเฝ้าสอดส่อง โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คิด
เช่นนั้น
ในความคิดของเขา ไยต้องใช้มีดฆ่าไก่ด้วยเล่า?
ในพื้นที่มิติของภรรยา มีข้าวปั้นน้อยคอยฝึกฝนเหล่าสุนัขเอาไว้
มากมาย ซึ่งสามารถท าหน้าที่นี้ให้ได้เป็นอย่างดี
แน่นอนว่าช่วงแรกนั้น ข้าวปั้นน้อยต้องเป็นคนออกค าสั่ง เมื่อ
พวกมันคุ้นเคยแล้ว ก็จะออกไปเฝ้าดูแลเองได้ตามธรรมชาติ

โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านคิดตรงกัน ระหว่างที่พวกเขาพี่น้อง
ก าลังสนทนากัน จิตส านึกของเฮ่อจือหร่านก็เข้าสู่พื้นที่มิติไปแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนพวกเขาให้ข้าวปั้นน้อยฝึกสุนัข นางไม่ได้
สังเกตเห็นเลยว่าสุนัขเหล่านั้นหายไปไหน คิดว่าคงถูกเจ้าตัวน้อยพา
ไปฝึกที่อื่น
เมื่อนางส ารวจพื้นที่มิติก็พบว่าพวกมันนั่งนิ่งอยู่ตรงเชิงเขา ไม่
ขยับเขยื้อน
ถ้าไม่มีพวกพี่ชายอยู่ตรงนี้ด้วย นางคงหัวเราะออกมาแล้ว
ข้าวปั้นน้อยคงไม่เบื่อที่จะอยู่ในพื้นที่มิตินี้แน่ ๆ
ครั้นเหลียวมองพวกสุนัข ตอนนี้พวกมันก็โตขึ้นมากแล้ว คาดว่า
อีกเพียงสองสามวันก็สามารถออกมาจากพื้นที่มิติ เพื่อปฏิบัติหน้าที่
ได้อย่างเป็นทางการแล้ว
……
เดิมทีวันนี้ โม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านวางแผนจะใช้ช่วงเช้า
ออกไปเตรียมไม้ให้เรียบร้อย แล้วจึงค่อยจัดการขนกลับมา
ไม่คิดว่าระหว่างอยู่ในเมืองอวิ่น จะบังเอิญพบกับชาวหนานเจียง
สองคน จึงท าให้แผนการของพวกเขาล่าช้าออกไป
กระทั่งถึงเวลาทานอาหารเย็น ฮูหยินผู้เฒ่าจึงนึกเรื่องนี้ขึ้นได้
“จิ่วเยี่ย พวกเจ้าเข้าเมืองไปซื้อไม้เป็นอย่างไรบ้าง”

ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากยุ่งเรื่องในบ้านมานานแล้ว ตอนนี้แค่
ต้องการช่วยงานเหมือนสะใภ้คนอื่น ๆ
เพียงแต่นางรู้สึกว่าบรรยากาศวันนี้แปลกไป ปกติโม่ชูหานจะเล่า
เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างท างานให้ที่บ้านฟังอย่างตื่นเต้น แต่วันนี้กลับ
เขาเงียบผิดปกติ
ฮูหยินผู้เฒ่าคิดว่าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ จึงถามเรื่องที่
พวกเขาไปซื้อไม้
ความจริงแล้ว พวกเขาพี่น้องไม่อยากเล่าเรื่องที่จับคนหนาน
เจียงได้สองคนให้ที่บ้านฟัง เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอะไร
แต่พวกเขาก็รู้จักนิสัยของมารดาดี หากนางไม่ได้พบสิ่งผิดปกติ
นางคงไม่เอ่ยบนโต๊ะอาหารเช่นนี้
เดิมทีโม่จิ่วเยี่ยคิดจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสรรพก่อน แล้ว
ค่อยบอกเรื่องที่เขาจะไปเมืองหลวง
แต่อย่างไรก็ต้องบอกอยู่แล้ว ในเมื่อมารดาเอ่ยถาม เขาจึงเล่า
ออกมา
“ท่านแม่ ไม้ที่ต้องการพวกเราเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เดิมทีจะหา
คนขนกลับมาที่บ้านช่วงบ่าย ไม่คิดว่าจะไปพบชาวหนานเจียงสอง
คนในเมืองอวิ่น พวกเขาก าลังสืบหาหมู่บ้านซีหลิ่งอยู่…”

โม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มารดาฟังอย่างนี้แล้ว การเดินทาง
ไปเมืองหลวงของเขาก็ไม่จ าเป็นต้องอธิบายอะไรอีก
แน่นอนว่าคนทั้งสองนั้นตายอย่างไรเขาไม่ได้พูดละเอียด แต่
บอกเพียงว่าพวกพี่ชายจัดการเรียบร้อยแล้ว
ฟังเขาพูดจบ ไม่ใช่แค่พี่สะใภ้เท่านั้น แม้แต่มารดาที่สุขุมเยือก
เย็นเสมอก็ยังอดร้อนใจไม่ได้
“ปรมาจารย์ซือเหมิง ผู้นี้ช่างน่ารังเกียจนัก มีเขาอยู่ สกุลโม่ย่อม
ไม่มีวันสงบสุข”
เห็นท่าทางของมารดา โม่จิ่วเยี่ยก็รู้ว่านางก าลังคิดถึงบุตรชายที่
จะไปเมืองหลวงเช่นกัน
เขาฉวยโอกาสเอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ ข้าตั้งใจว่าอีกไม่กี่วันจะไป
เมืองหลวง แม้มีเพียงหนึ่งในล้านเบาะแส ข้าก็ไม่คิดจะปล่อยผ่านไป”
เห็นน้องเก้าบอกจะไปเมืองหลวงเพื่อตามหาปรมาจารย์ซือเหมิง
เหล่าพี่ชายก็ต่างขยับตัวลุกขึ้นยืน
“ถ้าจะไป พวกเราพี่น้องก็ต้องไปด้วยกัน” พี่แปดเอ่ย
กระทั่งพี่เจ็ดที่ร่างกายยังไม่หายดีก็ร้อนใจ
“ใช่แล้ว การไปเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย น้องเก้าไปคนเดียว
ไม่ได้ ถ้าจะไป พวกเราก็ต้องไปด้วยกัน”

“ไม่ หากไปกันมากมายจะกลายเป็นจุดสนใจ ข้าตั้งใจจะไปสืบดู
คนเดียวก่อน” โม่จิ่วเยี่ยคัดค้านอย่างถึงที่สุด
เรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่เห็นด้วย ไม่รอให้บรรดาบุตรชายโต้แย้ง
นางพลันเอ่ยว่า
“จิ่วเยี่ย ปรมาจารย์ซือเหมิงผู้นั้นเชี่ยวชาญการซ่อนเร้นตัวตนยิ่ง
นัก เห็นได้ชัดว่าคนผู้นี้เจ้าเล่ห์เพทุบาย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีฝีมือ
ร้ายกาจมาก หากข้างกายเจ้าไม่มีผู้ใดคอยช่วย คงจะไม่เหมาะสม”
พี่ห้าก็เห็นด้วย “ท่านแม่พูดถูก คนอื่นอยู่ที่บ้าน ส่วนข้าจะไปเป็น
เพื่อนเจ้า”
……………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
……………………………………………………………………………………………
…………….
“**JEAGEIJ8**
เจอโค๊ดแล้วอย่าเพิ่งเมินเฉย โค๊ดนี้สามารถน ามากรอกเพื่อรับ
เหรียญได้ที่เว็บไซต์ Enjoybook
ไปที่โปรไฟล์ >> รหัสแลกรับ >> ใส่โค๊ดที่ได้ (ตัวพิมพ์ใหญ่)
ลุ้นรับเหรียญสูงสุด 100 เหรียญ ตั้งแต่วันนี้ – 30 ตุลาคม
ด่วน! ใครใช้โค๊ดก่อน ได้เหรียญก่อนนะ”