ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 340 เฝ้าบ้านดูแลเรือนล้วนไม่มีปัญหา

พี่น้องคนอื่นเห็นพี่ห้ารับปากกับน้องเก้าก็ร้อนใจขึ้นมาทันที่
“ไม่ได้! จะไปก็ต้องไปด้วยกันทั้งหมด” พี่แปดพูดอย่างร้อนรน
“เผื่อว่ามีข่าวของท่านพ่อกับพี่ใหญ่พี่รอง พวกเรามีกันเยอะ ก็จะ
ได้แยกกันไปได้สะดวก” พี่หกกล่าว
พี่เจ็ดก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยปากขึ้นมา
อีกครั้ง
“เอาล่ะ พวกเจ้าไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว เรื่องนี้ข้าตัดสินใจเอง ให้
จิ่วเยี่ย จงหยวน และจิ่นเหนียนไปกันสามคน ส่วนชูหานอยู่ที่บ้าน อีก
อย่างหยวนเช่อ ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีก็อยู่ดูแลบ้านนี่แหละ”
ฮูหยินผู้เฒ่าประกาศค าตัดสิน โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่อาจทัดทานได้อีก
ส่วนพี่เจ็ดกับพี่แปดที่ต้องอยู่บ้านต่างก็กลัดกลุ้ม แต่ในใจก็รู้ดีว่า
มารดาพูดค าไหนค านั้น เรื่องที่นางตัดสินใจไปแล้ว ย่อมไม่มีทาง
เปลี่ยนแปลง
แต่พอคิดไปคิดมาก็มีเหตุผล ในบ้านมีสตรีอยู่มากมาย ถ้าบุรุษ
ออกไปกันหมด และเกิดเรื่องอันตรายขึ้นมาจะไม่คุ้มค่า
เฮ่อจือหรานไม่ได้เอ่ยปากแสดงความเห็น เพราะนางรู้สึกว่าการ
จัดการของแม่สามีนั้นเหมาะสมยิ่งนัก เรียกได้ว่าตรงใจนางทีเดียว

บรรดาพี่สะใภ้คนอื่นกับโม่หานเยี่ยต่างพากันกังวล แต่พวกนาง
ล้วนรู้ดีว่าเรื่องเช่นนี้ตนเองไม่มีสิทธิ์เอ่ยวาจาอะไร จึงได้แต่ภาวนาให้
พี่น้องชายสกุลโม่ปลอดภัยกลับมา
เรื่องการเดินทางไปเมืองหลวงถูกก าหนดไว้แล้ว เฮ่อจือหร่านจึง
ต้องเร่งมือในการเตรียมข้าวของ
หลังอาหารเย็น นางเข้าไปยังพื้นที่มิติ ช่วยเตรียมอุปกรณ์
ป้องกันตัวมากมายให้พวกเขาพี่น้องโดยไม่หยุดพักแม้แต่น้อย
เสื้อเกราะกันกระสุนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เดิมทีในเมืองหลวงก็มี
ปรมาจารย์ซือเหมิงที่ยากจะหยั่งถึงอยู่แล้ว แต่ยังมีจักรพรรดิซุ่นอู่อีก
เวลาประสบพบเจอกับคมดาบคมอาวุธ สิ่งนี้สามารถช่วยชีวิต
พวกเขาได้
ยังมีอาวุธพิเศษอีกจ านวนหนึ่ง อาทิเช่น ปืนพกขนาดจิ๋ว ปืน
ยาสลบ มีดสั้น หน้าไม้ยิงต่อเนื่องขนาดเล็ก ระเบิดมือ
เวลาพบเจอกับอันตราย อาวุธเหล่านี้ไม่เพียงปกป้องชีวิตได้
เท่านั้น หากจ าเป็นก็ยังสามารถก่อเรื่องใหญ่ได้ อย่างเช่นระเบิดมือที่
สามารถท าให้สถานที่แห่งหนึ่งราบเป็นหน้ากลอง…
นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว ส าคัญที่สุดคือก ามะถันส าหรับป้องกันกู่
และยาแก้พิษอีกจ านวนหนึ่ง

พูดถึงยาแก้พิษจากครั้งก่อน สารสกัดจากกู่ลูกที่ฆ่าตัวตายยัง
เหลืออยู่อีกเล็กน้อย เฮ่อจือหร่านจึงเพิ่มสมุนไพรล ้าค่าลงไปอีก
จ านวนหนึ่ง และปรุงเป็นยาเม็ดแก้พิษร้อยชนิดตามที่บันทึกไว้ใน
ต ารา
เมื่อมียาแก้พิษแล้วก็ต้องมียาพิษด้วย แม้สิ่งนี้จะไม่ใช่สิ่งของที่ดี
แต่ในเวลาคับขันก็ใช้ประโยชน์ได้มาก
นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้วยังมีตั๋วเงินมากพอ นางยังเลี้ยงม้าเร็วไว้
ในพื้นที่มิติอีกหลายตัว ใช้เป็นพาหนะเดินทางได้
ส่วนจะอธิบายเรื่องที่มาของสิ่งของเหล่านี้กับพี่ชายทั้งสอง
อย่างไร นั่นไม่ใช่เรื่องที่เฮ่อจือหร่านต้องกังวล โม่จิ่วเยี่ยย่อมมีวิธี
อธิบายให้พวกเขาเข้าใจได้เอง
ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้แล้ว ปกติพอตกค ่า เฮ่อจือหร่านก็มักจะ
ง่วง แต่วันนี้กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด
นางซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของโม่จิ่วเยี่ย เอ่ยปากก าชับสามีเบา ๆ
“พอไปถึงเมืองหลวง ไม่ว่าจะพบตัวปรมาจารย์ซือเหมิงหรือไม่
ท่านก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี ข้ากับลูกจะรอท่านกลับมาอย่างปลอดภัย
อยู่ที่นี่ ตอนนี้ท่านไม่ได้ตัวคนเดียว ข้าไม่อยากเป็นอย่างพวกพี่สะใภ้
ที่ต้องคอยกังวลเรื่องท่านอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ไม่เช่นนั้นข้าอาจจะล้ม
ป่วยได้”

โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกสงสาร จึงสวมกอดภรรยาแสนรักแน่นขึ้น พลาง
จุมพิตหน้าผากนางอย่างอ่อนโยน “เจ้าจงวางใจเถอะ วันเวลาที่ดี
เช่นนี้ข้ายังไม่ทันได้สัมผัสมันเต็มที่ ย่อมปลอดภัยกลับมาเเละอยู่
เคียงข้างเจ้ากับลูกของเราไปชั่วชีวิต”
……
ถึงแม้ว่าทุกสิ่งจะถูกจัดเตรียมพร้อมแล้ว แต่โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่คิดจะ
ออกเดินทางทันที่
เมื่อลองค านวณดูแล้ว ชาวหนานเจียงสองคนนั้นน่าจะเพิ่ง
เดินทางมาถึงซีเป่ย การตามหาเหยี่ยวปีกทองของพวกเขาจะส าเร็จ
หรือไม่ ล้วนต้องใช้เวลา
คาดว่าปรมาจารย์ซือเหมิงผู้มากเล่ห์ จะต้องคาดการณ์เวลาที่
พวกเขากลับเมืองหลวง เพื่อไปตรวจสอบผลลัพธ์แน่
ดังนั้นเขาจึงตั้งใจว่าจะออกเดินทางช้ากว่าก าหนดสักสองสาม
วัน
บังเอิญว่าช่วงนี้มีเวลาว่าง เขาจึงจะขนไม้จากในเมืองกลับมา
ผ่านไปสามวัน สุนัขในพื้นที่มิติของเฮ่อจือหร่านก็โตจนมีขนาด
เท่าสุนัขโตเต็มวัยแล้ว ยิ่งกว่านั้น พวกมันยังถูกข้าวปั้นน้อยฝึกจน
เชื่อฟังยิ่งกว่าสุนัขทหารเสียอีก หากปล่อยออกมาเมื่อไหร่ก็สามารถ
เฝ้าบ้านดูแลเรือนได้ทันที่

แน่นอนว่าเมื่อสุนัขมากมายปรากฏตัวขึ้นเช่นนี้ ก็ต้องมีเหตุผลที่
สมควรจะเปิดเผยต่อผู้คนด้วย
เรื่องนี้ล้วนไม่ต้องให้นางเป็นกังวล โม่จิ่วเยี่ยได้คิดหาข้ออ้างไว้
เรียบร้อยแล้ว
นั่นคือการใช้ช่องทางบางอย่าง ไปซื้อพวกมันมาจากมือของ
ชาวบ้านที่เลี้ยงสัตว์ในเมืองอื่น
แท้จริงแล้วเขากับเฮ่อจือหร่านต่างก็คิดผิด พวกเขายังไม่รู้ว่า
ตอนนี้คนในบ้านต่างเห็นเรื่องแปลกประหลาดเช่นนี้จนเป็นเรื่องปกติ
ไปเสียแล้ว
โดยเฉพาะพวกพี่สะใภ้ที่ใสซื่อ พวกนางไม่เพียงไม่รู้สึกแปลกใจ
ในใจยังแอบชื่นชมสามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยว่าเป็นคนมีความสามารถ
ส่วนสุนัขพวกนั้นเมื่อพากลับมาถึงบ้านแล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็จัดให้
พวกมันบางส่วนไปลาดตระเวนบนภูเขา
การป้องกันไม่ให้ชนเผ่าหมานอี๋บุกรุกเข้ามาเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่
สิ่งส าคัญที่สุดคือต้นผลไม้มากมายที่ปลูกไว้บนเขาออกดอกออกผล
แล้ว ยากจะรับประกันได้ว่าจะไม่ถูกคนคิดไม่ซื่อหมายปอง
เมื่อมีสุนัขคอยเฝ้าดูแล แม้พวกมันจะไม่สามารถขับไล่คนร้าย
ออกไป แต่อย่างน้อยที่สุดก็สามารถส่งสัญญาณเตือนภัยให้คนใน
บ้านได้

ส่วนบริเวณเลี้ยงกระต่ายและพื้นที่เพาะปลูก ก็ได้จัดสุนัขจ านวน
หนึ่งให้ไปเฝ้าเช่นกัน
พี่น้องสกุลโม่ล้วนเติบโตมาจากกองทัพ แม้ว่าในกองทัพที่พวก
เขาเคยอยู่จะไม่ได้เลี้ยงสุนัขทหาร แต่หนานเจียงนั้นมีสุนัขทหารที่
เก่งกาจยิ่งนัก
ในความทรงจ าของพวกเขา สุนัขทหารเหล่านั้นดุร้ายยิ่งกว่า
หมาป่าเสียอีก กระทั่งทหารต้าซุ่นจ านวนไม่น้อยก็เคยตกเป็นเหยื่อ
ของสุนัขพวกนั้นมาแล้ว
และด้วยเหตุนี้ พี่น้องสกุลโม่จึงรู้สึกสนใจสุนัขที่ดูเหมือนผ่าน
การฝึกฝนมาอย่างดีเหล่านี้มาก
พี่เจ็ดซึ่งเป็นคนอยู่เฝ้าบ้านจึงอาสาจะดูแลสุนัขเหล่านี้ให้
เพียงแค่วันเดียว พี่เจ็ดก็ไปหาโม่จิ่วเยี่ยด้วยความดีใจ
“น้องเก้า สุนัขเหล่านี้เคยได้รับการฝึกฝนอะไรเป็นพิเศษหรือไม่”
เมื่อโม่จิ่วเยี่ยเห็นพี่เจ็ดถามเช่นนี้ก็อดหัวเราะในใจไม่ได้
พวกมันก็ถูกฝึกมาแล้วไม่ใช่หรือ?
ถูกฝึกฝนโดยเจ้าตัวอ้วนขาวด าตัวนั้น
แม้ในใจจะนึกถึงข้าวปั้นน้อย แต่ค าตอบที่ให้พี่เจ็ดย่อมพูด
เช่นนั้นไม่ได้

“พี่เจ็ด สุนัขพวกนี้ล้วนถูกคนฝึกมาแล้ว ทั้งเฝ้าบ้านดูแลเรือน
ล้วนไม่มีปัญหา”
“ไม่ใช่ไม่มีปัญหา ข้าดูแล้วพวกมันเหมือนจะเก่งกว่าสุนัขทหาร
ที่หนานเจียงเลี้ยงไว้เสียอีก” พี่เจ็ดกล่าวชมอีกครั้ง
โม่จิ่วเยี่ยเลิกคิ้วสนใจ “อ้อ? เก่งอย่างไรหรือ?”
เขาเคยเห็นข้าวปั้นน้อยวางกฎให้กับเหล่าสุนัขในพื้นที่มิติของ
ภรรยา แต่กลับไม่เคยเห็นกับตาตัวเองถึงความสามารถของสุนัข
เหล่านี้ พอได้ยินพี่เจ็ดพูดเช่นนั้น จึงอยากเข้าใจรายละเอียดอีกครั้ง
พี่เจ็ดนึกถึงภาพที่เห็นในวันนี้ก็รู้สึกขบขัน
“วันนี้ตรงเชิงเขา ข้าเห็นฝูงสุนัขที่เหมือนมีผู้น า เพียงแค่ผู้น า
ร้องขึ้น พวกมันที่เหลือก็จะเรียงแถวเป็นระเบียบ จากนั้นก็ขึ้นเขามา
อย่างพร้อมเพรียง”
“ส่วนพวกหมาเฝ้าไร่ พวกมันจะรักษาระยะห่างเท่า ๆ กัน ถ้ามี
คนแปลกหน้าเข้าใกล้ พวกมันจะรุมล้อมทันที”
“ยิ่งพวกที่เฝ้าคอกกระต่าย พวกสุนัขยังช่วยจับกระต่ายที่หนี
ออกมาจากกรงได้ด้วย”
โม่จิ่วเยี่ยฟังแล้วก็รู้สึกตกตะลึง ไม่คิดว่าพวกมันจะถูกฝึกได้ถึง
ขนาดนี้

“ฮ่า ๆ ๆ … คนที่ฝึกสุนัขมีวิธีฝึกที่พิเศษก็ดีแล้ว พวกเราจะได้ไม่
ต้องกังวลมากนัก”
พี่เจ็ดพยักหน้า “อืม ถูกต้อง ถ้าเป็นแบบนี้ ตอนที่พวกเจ้าไป
เมืองหลวง ข้าที่อยู่เฝ้าบ้านคนเดียวก็จะเบาแรงไปเยอะเลย”