ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 43 ชมเรื่องสนุก

เฮ่อจือหร่านได้ยินโม่จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นางก็รู้ว่า
เขำไม่มีทำงเลือกเช่นกัน จึงไม่คิดจะซักไซ้เขำต่อ
“เมื่อครู่ตอนที่ข้าไปห้องครัว ข้าเห็นหลี่โหรวเอ๋อร์อยู่กับ
เจ้ำหน้ำที่คนหนึ่งและกำลังทำตัวไม่เหมาะสมอยู่”
โม่จิ่วเยี่ยไม่ถนัดเรื่องการซุบซิบนินทำเช่นนี้ เขำจึงไม่ได้โต้ตอบ
ใด ๆ
เฮ่อจือหร่านเห็นเขำไม่พูดอะไร จึงหลับตำลงแล้วนอนต่อ
บำงทีอาจเป็นเพราะมีโม่จิ่วเยี่ยอยู่ข้าง ๆ เฮ่อจือหร่านจึงคลาย
ความระมัดระวังลง
คืนนั้นนางหลับสนิทเป็นพิเศษ แต่ยังคงตื่นเช้ำเช่นเคย
เพียงก้ำวออกจากประตูห้อง ก็เห็นฮูหยินฟำงอยู่ตรงนั้น
ฮูหยินฟำงมองซ้ำยขวาครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงเฮ่อจือหร่านไปมุม
กำแพง
“ฮูหยินฟำง เกิดอะไรขึ้นหรือ” เฮ่อจือหร่านรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ำยจะพูด
กับนางต้องเป็นเรื่องที่ไม่อาจให้คนอื่นรู้ได้ จึงถำมเสียงเบำ
ฮูหยินฟำงมองไปรอบ ๆ อีกครั้งอย่ำงระแวดระวัง เมื่อแน่ใจว่าไม่
มีใครอีกแล้วจึงกระซิบตอบ

“เมื่อคืนข้าตื่นมากลางดึก เห็นบุตรสาวนอกสมรสของตระกูลหลี่
กำลังทำตัวไม่เหมาะสมอยู่กับเจ้ำหน้ำที่คนหนึ่ง”
เฮ่อจือหร่านก็เห็นเรื่องนี้กับตำเช่นกัน จึงไม่ได้มีท่ำทีประหลาด
ใจมากนัก
“ฮูหยินฟำง มันเป็นเรื่องของพวกเขำ พวกเราควรทำเป็นไม่เห็น
จะดีกว่า”
“ข้าก็อยากจะทำเช่นนั้น แต่ข้าได้ยินสิ่งที่พวกเขำพูดกัน จึงคิด
ว่าจำเป็นต้องเตือนเจ้ำสักหน่อย”
ตำมคำพูดของฮูหยินฟำง หลี่โหรวเอ๋อร์กับหลี่หู่คงจะพูดถึงนาง
ตอนที่พวกเขำกำลังมีความสัมพันธ์กันแน่ ไม่อย่ำงนั้นฮูหยินฟำงคง
ไม่มาหานางแต่เช้ำแบบนี้
“ฮูหยินฟำง พวกเขำพูดถึงข้าเหรอ”
“ตอนนั้นข้าอยู่ไกลพอสมควร จึงได้ยินอย่ำงคลุมเครือว่า
เจ้ำหน้ำที่คนนั้นเหมือนตกลงกับหลี่โหรวเอ๋อร์ว่าจะหาเรื่องเจ้ำ”
สีหน้ำของเฮ่อจือหร่านเริ่มไม่ค่อยดีนัก
หลี่โหรวเอ๋อร์ช่ำงรนหาที่จริง ๆ นางเห็นอีกฝ่ำยเหมือนตัวตลกที่
กระโดดโลดเต้นไปมาทั้งวัน จึงขี้คร้ำนจะสนใจนางด้วยซ้ำ แต่กลับยัง
ไม่ยอมเลิกราไปง่ำย ๆ อีก
“ขอบคุณฮูหยินฟำงมากที่มาเตือน ข้าจะระวังตัวไว้”

ฮูหยินฟำงเห็นเฮ่อจือหร่านตอบเบำ ๆ ก็อดเตือนต่อไม่ได้
“เจ้ำหน้ำที่ต้องการหาเรื่องเจ้ำ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เจ้ำควร
ปรึกษำกับจิ่วเยี่ยเรื่องนี้ว่าจะรับมืออย่ำงไร”
“เข้าใจแล้ว ไว้ข้าจะไปปรึกษำกับสามีเอง”
เฮ่อจือหร่านตอบรับไปอย่ำงนั้น และแกล้งทำเป็นพูดคุยเรื่องใน
บ้ำนกับฮูหยินฟำงเพื่อไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติ
หลังจากส่งฮูหยินฟำงกลับไปแล้ว เฮ่อจือหร่านก็มายังห้องครัว
ของโรงเตี๊ยม ตั้งใจจะหาอ่ำงไม้มาล้ำงหน้ำล้ำงตำสักหน่อย
ยามนี้เผิงวั่งและเจ้ำหน้ำที่อีกสองสามคนออกจากห้องพักของ
ตัวเองแล้ว
พวกเขำกำลังจัดการแจกอาหารเช้ำให้กับนักโทษเนรเทศ และ
มันยังคงเป็นหมั่นโถวหยาบเช่นเคย
แน่นอนว่าครั้งนี้พวกเขำแจกให้เฉพำะคนตระกูลเหอและ
ตระกูลหลี่เท่านั้น
ส่วนตระกูลฟำงกับตระกูลเซี่ย ตั้งแต่เมื่อวานเผิงวั่งก็เห็นแล้วว่า
โม่จิ่วเยี่ยตั้งใจจะผูกมิตรกับพวกเขำ เผิงวั่งไม่อาจปล่อยให้พวกเขำ
กินหมั่นโถวหยาบอีกต่อไป จึงไม่ได้ไปเรียกให้มารับ
ส่วนคนสกุลโม่นั้น เมื่อมีหญิงสาวที่ความสามารถมากล้นขนาด
นั้นอยู่ด้วย พวกเขำจะยังมารับหมั่นโถวหยาบไปกินได้อย่ำงไร

ยิ่งไปกว่านั้น การที่นางมีเงินติดตัวและเช่ำห้องครัวของโรงเตี๊ยม
ได้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะซื้อวัตถุดิบอาหารเพิ่มจากเถ้ำแก่โรงเตี๊ยม
ทว่าครั้งนี้นางมอบเงินให้เถ้ำแก่เพียงหนึ่งตำลึงเท่านั้น
อาหารเช้ำไม่จำเป็นต้องหรูหรามาก โจ๊กข้าวและผักอีกเล็กน้อย
ก็เพียงพอแล้ว
เมื่อสะใภ้ใหญ่และสะใภ้ห้ำเห็นเฮ่อจือหร่านเข้าครัวไป พวกนางก็
รู้ว่าอีกฝ่ำยคงกำลังเตรียมทำอาหารเช้ำ จึงรีบตำมเข้าไป
อาหารเช้ำเตรียมอย่ำงง่ำย ๆ สะใภ้ใหญ่และสะใภ้ห้ำแทบไม่ต้อง
ให้เฮ่อจือหร่านได้ลงมือเลย
เฮ่อจือหร่านเห็นเช่นนี้แล้วก็ดีใจที่จะได้ไปพักผ่อนสักหน่อย
นางออกมาจากห้องครัว กลับถูกเผิงวั่งเรียกตัวไป
“วันนี้ข้าจะส่งเจ้ำหน้ำที่สองคนไปซื้อข้าวของที่จำเป็นต้องใช้
ระหว่างเดินทำงในอาเภอ เจ้ำสามารถไปกับพวกเขำได้”
การได้ออกไปจับจ่ำย ส่งผลให้เฮ่อจือหร่านยิ้มร่ำ
นางมาที่นี่หลายวันแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปเดินตลาดสักครั้ง!
ในที่สุดก็มีโอกำส นางไม่เพียงจะสารวจราคำสิ่งของ แต่ยังต้อง
ซื้อหาของที่จำเป็นในอนาคตด้วย

“ขอบคุณเจ้ำหน้ำที่เผิง” เฮ่อจือหร่านกล่าวอย่ำงจริงใจ
“ตอนบ่ำยพวกเราต้องเดินทำงต่อ ใช้เวลาในเช้ำนี้ให้คุ้มค่ำเสีย”
เผิงวั่งเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
“เพียงครึ่งเช้ำก็พอแล้ว” เฮ่อจือหร่านพูดจบก็ตั้งใจจะกลับไป
เตรียมตัว
แต่เดินออกมาได้ไม่กี่ก้ำว ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องแหลมแสบหูดัง
มาจากทำงเพิงหญ้ำ
“กรี้ด…ลูกของข้า เจ้ำเป็นอะไรไป…”
เมื่อครู่ขณะเจ้ำหน้ำที่กำลังแจกหมั่นโถวหยาบ พวกเขำรังเกียจ
กลิ่นของเพิงพัก จึงโยนห่อหมั่นโถวหยาบไปให้และไม่ได้ตรวจดูคน
เมื่อได้ยินเสียงร้องนี้ พวกเจ้ำหน้ำที่ต่ำงวิ่งไปทำงเพิงหญ้ำพร้อม
กัน
เฮ่อจือหร่านคิดในใจว่าเรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของโม่จิ่วเยี่ยแน่ แต่
ไม่รู้ว่าสองพี่น้องนั่นถูกเขำทำร้ำยถึงขนาดไหน จนทำให้ญำติร้องไห้
โหยหวนเพียงนี้
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เฮ่อจือหร่านจึงตำมเหล่ำเจ้ำหน้ำที่
ไปยังเพิงหญ้ำ
มองผ่านกลุ่มฝูงชน และเห็นว่ามีสองสิ่งที่ดูเหมือนเนื้อและเลือด
นอนอยู่ในมุมอับ

พูดให้ถูกก็คือ เป็นเหอหมิงและเหอเลี่ยง
ตอนนี้ใบหน้ำของทั้งสองแทบแยกแยะไม่ได้ ทั้งยังเต็มไปด้วย
เลือด ผมเผ้ำยุ่งเหยิง
ส่วนบนของร่างกายไม่มีบาดแผลอะไร แต่เมื่อมองให้ดี บาดแผล
ของพวกเขำกลับอยู่ที่ข้อมือและข้อเท้ำ
ภำพนี้ทำให้สตรีและเด็กทั้งหลายลุกหนีออกมา ยังมีบำงคนนั่ง
สะอื้นเบำ ๆ แต่ไม่กล้ำเข้าใกล้
หญิงนางหนึ่งซึ่งอายุราวห้ำสิบปี คุกเข่ำอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคน
ร้องไห้จนใจแทบขำด
“ใครช่ำงอามหิตเช่นนี้…ฮือ ๆ ๆ …ถึงได้ลงมือโหดร้ำยกับลูกของ
ข้า… ฮือ …ตระกูลเหอของพวกเราโชคร้ำยอยู่แล้ว ทั้งถูกยึดทรัพย์
และเนรเทศมาอย่ำงไร้เหตุผล ลูกชายข้ายังถูกทำร้ำยจนเป็นแบบนี้…
ฮือ ๆ ๆ …”
เหอจื่อหยวนมองสภำพอันน่ำสังเวชของลูกชายทั้งสองแล้ว ก็
เดินมือไพล่หลังวนไปมา ท่ำทำงเหมือนคนกำลังปวดหัวหนัก
เมื่อเห็นเจ้ำหน้ำที่มา เหอจื่อหยวนก็เหมือนเห็นดำวนาโชค
เขำคว้ำแขนเสื้อของเผิงวั่งไว้ทันที่

“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ท่ำต้องช่วยตัดสินให้ลูกชายข้า เมื่อวานพวก
เขำยังแข็งแรงดีช่วยท่านลากเกวียน แต่เช้ำมากลับกลายเป็นแบบนี้
แล้ว”
เผิงวั่งเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ก็นึกปวดหัวไม่น้อย
เขำทำหน้ำที่เป็นเจ้ำหน้ำที่ควบคุมนักโทษมานาน แต่เป็นครั้ง
แรกที่เจอเรื่องนี้
พี่น้องตระกูลเหอจะมีความแค้นกับใครเล่ำ
มีก็แต่คนสกุลโม่เท่านั้น
แต่นอกจากโม่จิ่วเยี่ยที่บาดเจ็บสาหัสจนลุกจากเตียงไม่ได้แล้ว
คนที่เหลือก็เป็นเพียงสตรีเท่านั้น
ถึงแม้เฮ่อจือหร่านจะมีทักษะอยู่บ้ำง แต่นางก็เป็นผู้หญิงอ่อนแอ
อย่ำงมากก็แค่ใช้อุบำยรังแกคนอื่นเท่านั้น
หากจะบอกว่าเฮ่อจือหร่านทำให้พวกเขำเป็นแบบนี้ เผิงวั่งไม่เชื่อ
เลยสักนิด
ขณะที่เขำกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นั้น เหอจื่อหยวนก็เห็นเฮ่อจื
อหร่านที่ยืนชมเรื่องวุ่นวายอยู่ด้านหลังกลุ่มคนเข้า
เขำชี้ใส่นางแล้วพูดว่า “ท่านเจ้ำหน้ำที่ ต้องเป็นนางแน่ ๆ ผู้หญิง
โหดเหี้ยมคนนั้นทำให้ลูกชายของข้าเป็นแบบนี้ นอกจากสกุลโม่แล้ว
พวกเราไม่เคยไปรบกวนผู้ใดเลย เมื่อคืนนางยังทุบตีลูกชายข้า ท่าน

เจ้ำหน้ำที่ ต้องเป็นนางแน่นอน ได้โปรดช่วยตัดสินให้ลูกชายข้า
ด้วย…”
เผิงวั่งผลักเหอจื่อหยวนออกไปอย่ำงราคำญใจ
“เจ้ำคิดได้อย่ำงไรกัน ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งอย่ำงนาง จะทำให้
ผู้ใดบาดเจ็บได้ขนาดนี้?”