ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 47 สะกดจิต

เผิงวั่งขมวดคิ้วทันที่ ก่อนจะตะโกนใส่สตรีสกุลโม่ “พวกเจ้ำ
ออกไปให้หมด อย่ำมาวุ่นวายตรงนี้”
ในเวลานี้ สิ่งที่เขำกำลังคิดมากที่สุดคือ โจวเหล่ำปำเจออันตราย
จริงตำมที่เฮ่อจือหร่านเตือนหรือไม่
โจวเหล่ำปำอยู่กับเขำมาหลายปี จึงรู้จักนิสัยของอีกฝ่ำยดี
โจวเหล่ำปำเป็นคนตรงต่อเวลา พวกเขำเพียงออกไปซื้อเสบียง
เท่านั้น คงไม่ออกไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก
เมื่อมองหลี่หู่ สายตำของเขำเหมือนหลบเลี่ยงอะไรบำงอย่ำง
เผิงวั่งกังวลใจขึ้นมาทันที่
เขำจ้องมองหลี่หู่อย่ำงเย็นชำ
“หลี่หู่ เจ้ำพูดมา โจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”
“หัวหน้ำ เฮ่อจือหร่านหนีไป พี่ปำจึงอาสาไปตำมหานาง ส่วนข้า
กลับมารายงำนท่าน” หลี่หู่พูดสิ่งที่เตรียมไว้ก่อน
เขำรู้ดีว่าคนที่ทำอาชีพนี้ ข้อห้ำมที่สุดคือการปล่อยให้นักโทษ
หลบหนี
หลี่หู่ไม่เชื่อว่าหากเขำบอกว่าเฮ่อจือหร่านหลบหนี เผิงวั่งจะไม่
สืบสวนเรื่องนี้

เผิงวั่งเกลียดชังการปล่อยให้นักโทษหลบหนีไป ถึงแม้จะไม่ได้
เชื่อคำพูดของหลี่หู่ทั้งหมด แต่ก็หันไปมองเฮ่อจือหร่าน พร้อมจะสืบ
หาความจริงจากนาง
เฮ่อจือหร่านยักไหล่ รู้สึกว่าเรื่องนี้ตนไม่จำเป็นต้องอธิบำยให้
มากความ
นางกลับมาแล้ว นั่นคือหลักฐำนที่ดีที่สุดว่านางไม่ได้หนี
“เจ้ำหน้ำที่เผิง ข้ากลับมาแล้ว นี่นับว่าหลบหนีไปหรือไม่ หาก
ท่านเชื่อคำพูดของข้า ก็รีบไปตำมหาเจ้ำหน้ำที่โจวเถอะ! เพียงตำม
หาเขำที่ยังมีชีวิตอยู่เจอ ทุกอย่ำงก็จะกระจ่ำงไม่ใช่หรือ”
หลังฟังคำพูดของเฮ่อจือหร่านแล้ว เผิงวั่งก็รู้สึกว่าการตำมหา
โจวเหล่ำปำเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด
เขำมองหลี่หู่แล้วถำมเสียงเข้ม “หลี่หู่ โจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”
แววตำของหลี่หู่วูบไหวเพียงชั่วครู่ หากไม่ได้สังเกตให้ดีก็คงไม่
สังเกตเห็น
แต่ท่ำทำงอันผิดสังเกตนี้กลับไม่รอดพ้นสายตำเฮ่อจือหร่านไป
หลี่หู่รวบรวมสติได้อย่ำงรวดเร็ว ตราบใดที่เขำยังยืนยันว่าโจว
เหล่ำปำไปตำมหาเฮ่อจือหร่าน ก็ไม่มีทำงแสดงพิรุธออกมาได้
อีกอย่ำงตอนนี้โจวเหล่ำปำคงจะตำยไปแล้ว
“หัวหน้ำ พี่ปำไปตำมหานางจริง ๆ ข้าไม่ได้โกหก”

เผิงวั่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ก็ยังอดทนถำมต่อ
“พวกเจ้ำแยกทำงกันตรงไหน”
เฮ่อจือหร่านเห็นเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จึงเริ่มเป็นห่วงว่าโจวเหล่ำ
ปำอาจจะเป็นอันตราย
ถ้ำเผิงวั่งยังคงถำมเช่นนี้ต่อไป ไม่เพียงไม่ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์
แต่ยังจะเสียเวลาช่วยเหลือคนไปด้วย
ก่อนหลี่หู่จะคิดคำพูดออกมา เผิงวั่งก็ถูกเฮ่อจือหร่านเชิญไปยัง
จุดที่ห่ำงจากกลุ่มคนแล้ว
หลี่หู่เห็นหัวหน้ำออกไปกับเฮ่อจือหร่าน ในใจเขำรู้สึกถึงความ
อันตรายทันที่
เห็นได้ชัดว่าหัวหน้ำไม่เชื่อคำพูดของเขำ ไม่เช่นนั้นจะตำมเฮ่อจื
อหร่านไปได้อย่ำงไร
“หัวหน้ำ ท่านอย่ำไปเชื่อคำพูดของนางผู้นี้”
เผิงวั่งจ้องหลี่หู่ด้วยสายตำเย็นชำ ก่อนจะหันมองเฮ่อจือหร่าน
“เจ้ำรู้หรือไม่ว่าโจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”
“ข้าไม่รู้ แต่ข้ามีวิธีที่จะทำให้หลี่หู่พูดความจริง”
“วิธีอะไร” เผิงวั่งเร่งให้นางรีบบอก

“ข้าเคยเรียนวิชำลับอย่ำงหนึ่งที่สามารถสะกดจิตผู้คนได้ ไม่ว่า
ถำมอะไรก็ต้องตอบทั้งหมด เพียงแต่ข้ายังไม่ชำนาญนัก คงต้องให้
ท่านช่วย”
ในชำติภพก่อน เฮ่อจือหร่านมีสหายสนิทที่เชี่ยวชำญการสะกด
จิตมาก นางจึงได้เรียนรู้มาเพียงเล็กน้อย หากเป็นถำมเรื่องง่ำย ๆ
นางมั่นใจว่ามันสาเร็จถึงเจ็ดส่วน
แต่เพื่อเพิ่มโอกำสสาเร็จมากขึ้น จึงจำเป็นต้องให้เผิงวั่ง
ช่วยเหลือ
“ข้าต้องทำอะไร เจ้ำรีบพูดมาเร็วเข้า” เผิงวั่งไม่สงสัย
ความสามารถของเฮ่อจือหร่านแล้ว
สองวันนี้ เขำเห็นฝีมือของนางมามาก จึงเชื่อว่านางต้องมีทักษะ
อีกมากที่ยังไม่ได้เปิดเผยออกมา
“เจ้ำหน้ำที่เผิง ข้าบอกไปแล้วว่ายังไม่ชำนาญ เพื่อความมั่นใจ
ข้าหวังให้ท่านสั่งคนไปทำให้หลี่หู่เมาเสีย แต่ไม่ใช่เมาจนปลุกไม่ขึ้น
ดีที่สุดคือให้เขำอยู่ในสภำพกึ่งเมากึ่งตื่น”
เผิงวั่งมองเฮ่อจือหร่านอย่ำงสงสัย เขำไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงนาง
นี้ถึงต้องทำให้คนเมาก่อนแล้วจึงสอบถำม
อย่ำงไรก็ตำม เขำกลับเชื่อใจเฮ่อจือหร่านอย่ำงน่ำประหลาด
“ได้ เจ้ำรอก่อน ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

เผิงวั่งสั่งให้ลูกน้องไปซื้อสุราหนึ่งไหจากเถ้ำแก่โรงเตี๊ยม จากนั้น
ให้เจ้ำหน้ำที่ควบคุมตัวหลี่หู่ไปและบังคับเขำดื่ม
ตอนแรกหลี่หู่ยังต่อต้ำน
หัวหน้ำเขำถูกเฮ่อจือหร่านพูดคุยสองสามประโยค พออีกฝ่ำย
กลับมา ทุกคนก็เริ่มบังคับให้เขำดื่มสุรา
หากเรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ ต่อให้สังหารเขำให้ตำย เขำก็ไม่
เชื่อ
ดังนั้น ตอนที่หลี่หู่ถูกทุกคนจับดื่มสุรา เขำจึงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด
เพื่อหลบเลี่ยง
แต่น่ำเสียดำย จำนวนเจ้ำหน้ำที่มีมากเกินไป ทุกคนออกแรง
เพียงน้อยนิด หลี่หู่ก็ไม่รอดพ้นไปอยู่ดี
เผิงวั่งพอจะรู้ปริมาณสุราที่หลี่หู่ดื่มได้ เมื่อเห็นว่าบังคับให้เขำดื่ม
พอสมควรแล้ว จึงสั่งให้ทุกคนหยุดมือ
จากนั้นคนก็ลากหลี่หู่ไปยังห้องพักเดี่ยว จำงชิงกับเจ้ำหน้ำที่อีก
คนคอยเฝ้ำ และเรียกเฮ่อจือหร่านเข้ามา
เฮ่อจือหร่านมองสภำพของหลี่หู่ เหมือนอีกฝ่ำยกำลังเริ่มเมามาย
แล้ว
ในช่วงเวลานี้ สติของคนเราจะอ่อนแอกว่าปกติมาก เมื่อเทียบ
กับยามปกติแล้วจะกระทำการได้ง่ำยกว่า

เฮ่อจือหร่านส่งจิตสานึกเข้าไปในพื้นที่มิติ หยิบสร้อยคอที่มี
จี้อัญมณีเส้นหนึ่งออกมาโดยใช้แขนเสื้อบังเอาไว้
นางให้หลี่หู่มองสร้อยเส้นนั้นต่อหน้ำทุกคน
หลี่หู่มีนิสัยโลภมากและชื่นชอบสาวงำม เมื่อเห็นสร้อยที่ดีขนาด
นี้ ดวงตาของเขำก็เปล่งประกำยในทันที่ ฤทธิ์สุราทำให้เขำลืมไปแล้ว
ว่าควรจะปกปิดเรื่องการหายตัวไปของโจวเหล่ำปำอย่ำงไร
เขำยื่นมือออกไป ตั้งใจจะหยิบสร้อยในมือของเฮ่อจือหร่าน
นางยกมือหลบอย่ำงคล่องแคล่ว พูดด้วยน้ำเสียงยั่วเย้ำเล็กน้อย
ว่า “ท่านอยากได้สร้อยเส้นนี้หรือ”
หลี่หู่ไม่ปิดบังความคิดในใจ เขำพยักหน้ำขั้นลงเร็ว ๆ
“อยากได้”
“ดี ถ้ำท่านทำตำมสิ่งที่ข้าบอก ข้าจะให้สร้อยเส้นนี้”
“ได้ ข้าจะทำตำมที่เจ้ำบอก”
เฮ่อจือหร่านคลี่สายสร้อย แกว่งไปมาตำมจังหวะอยู่หน้ำหลี่หู่
ไม่นานดวงตาของหลี่หู่ก็เริ่มเหม่อลอย แม้กระทั่งแววตำที่ควรมีก็
หายไป
เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่าถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว จึงเริ่มถำม
“โจวเหล่ำปำอยู่ที่ใด”

เมื่อถูกถำมถึงที่อยู่ของโจวเหล่ำปำ สีหน้ำแข็งที่อของหลี่หู่พลัน
มีรอยยิ้มเล็กน้อย
“เขำถูกคนที่ข้าหามาทำร้ำยจนสลบและพำตัวไป เวลานี้คง
กลายเป็นอาหารของฝูงปลาไปแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หู่ เหล่ำเจ้ำหน้ำที่ซึ่งอยู่ที่นี้ต่ำง
เคร่งเครียดขึ้นมา
“หัวหน้ำ ข้าจะพำคนไปตำมหาโจวเหล่ำปำที่ริมแม่น้ำ”
เมื่อเห็นว่าจำงชิงพูดเสียงดัง เฮ่อจือหร่านรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา
ทันที่ รีบทำท่ำทำงให้เขำเงียบพร้อมกับเอ่ยเตือน
“เจ้ำหน้ำที่จำง ท่านอย่ำพูดเสียงดัง จะปลุกคนให้ตื่นได้ ยังมีอีก
หลายเรื่องที่ยังไม่ได้ถำมให้ชัดเจน”
เผิงวั่งกลัวว่าจำงชิงจะไม่ฟังคำพูดของเฮ่อจือหร่าน จึงจ้องเขำ
อย่ำงดุดัน
จำงชิงรีบปิดปำกแน่นมองหลี่หู่ต่อ
เฮ่อจือหร่านเห็นว่าหลี่หู่ไม่ได้ถูกปลุกตื่นเพราะเสียงของจำงชิง
จึงถอนหายใจโล่งอก
นางแกว่งสร้อยต่อไปพร้อมถำมว่า
“ตอนนี้พวกเราจะไปหาโจวเหล่ำปำได้ที่ใดบ้ำง”