ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 46 ทำร้ำยหลี่หู่

โชคดีที่ยังมีร้ำนขำยผ้ำแห่งหนึ่งตั้งอยู่ทำงเข้าตลาด
เฮ่อจือหร่านซื้อผ้ำห่มฝ้ำยสามสิบกว่าผืนและเข็มด้ำยอีกมาก
และขอให้คนจากร้ำนขำยผ้ำส่งไปโรงเตี๊ยม
นางใช้ความคิดมองนาฬิกำแขวนในพื้นที่มิติ เหลือเวลาอีกสอง
เค่อก็จะถึงเวลานัดหมายกับโจวเหล่ำปำ
เฮ่อจือหร่านออกแรงผลักรถเข็นไม้อย่ำงยากลาบำก ตั้งใจจะหา
ที่ร่มพักสักครู่
รถเข็นไม้หยุดอยู่ด้านนอกกำแพงสูง นางเลือกนั่งพักบนหินก้อน
ใหญ่
ในช่วงเวลานั้น นางส่งจิตสานึกเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อดูว่าร้ำนค้ำ
ของนางผ่านการตรวจสอบหรือไม่
ผลลัพธ์กลับทำให้นางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หน้ำจอโทรศัพท์
แสดงข้อความ [โปรดรอด้วยความอดทน]
เฮ่อจือหร่านดึงความคิดกลับมาอย่ำงเบื่อหน่ำย ก่อนมองไปรอบ
ๆ
ไม่รู้ทำไม นางจึงมีลางสังหรณ์ไม่ดีในใจอย่ำงประหลาด
เหมือนกับจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
มีความเป็นไปได้สูงมากว่าหลี่หู่อาจกำลังวางแผนบำงอย่ำง

แม้จะมีความรู้สึกเช่นนั้น แต่เฮ่อจือหร่านก็คำดเดำไม่ออกจริง ๆ
ว่าหลี่หู่จะหาเรื่องนางอย่ำงไร
เวลาผ่านไปไม่นาน เมื่อเห็นว่าเที่ยงวันล่วงเลยไปแล้ว เฮ่อจือห
ร่านยิ่งรู้สึกว่ามีบำงอย่ำงผิดปกติ
ด้วยนิสัยของโจวเหล่ำปำ เขำไม่น่ำเป็นคนไม่รักษำสัญญำ
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขำมาเพียงซื้อเสบียงแห้งเท่านั้น ไม่
จำเป็นต้องใช้เวลานานขนาดนี้
เฮ่อจือหร่านตัดสินใจไม่รอต่อทันที่ นางจะกลับโรงเตี๊ยม
ไม่ว่าหลี่หู่จะวางแผนอะไรไว้ การที่นางกลับไปตรงเวลาคงไม่มีมี
ความผิดอะไร
ดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงผลักรถเข็นไม้ไปทำงฝั่งตะวันตกของ
อาเภอ
อาเภออวิ๋นหลายไม่ใหญ่มากนัก หลังเดินทำงมาราว ๆ สองชั่ว
ยามก็เห็นประตูใหญ่ของโรงเตี๊ยมแล้ว
เฮ่อจือหร่านกำลังจะเตรียมเข็นรถเข็นไม้เข้าประตู เงำของแส้ก็
พุ่งเข้ามายังใบหน้ำนาง
โชคดีที่นางตื่นตัว จึงหลบหลีกได้ทันเวลา
ผลคือฝ่ำยตรงข้ามกลับไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจแม้แต่น้อย
แส้เส้นที่สองก็ฟำดใส่ใบหน้ำของนางอีกครั้ง

“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำกล้ำคิดหนีหรือ มาดูว่าข้าจะตีเจ้ำให้ตำยได้
หรือไม่”
หลี่หู่ควงแส้หนังในมือ สีหน้ำดุร้ำยยิ่งนัก
ราวกับว่าเขำมีความแค้นฝังหุ่นกับนาง
เฮ่อจือหร่านถูกโจมตีอย่ำงกะทันหัน ในใจจึงรู้สึกโมโหอยู่แล้ว
เมื่อเห็นสีหน้ำของหลี่หู่อีก ความกรุุ่นโกรธก็เดือดพล่านขึ้นมา
อย่ำงรวดเร็ว
นางยกมือขึ้น จับแส้ที่ฟำดเข้าใส่ตัวโดยไร้ปราณี
ด้วยการเคลื่อนไหวว่องไว นางกระชำกหลี่หู่พร้อมกับแส้ให้
ออกมานอกประตูใหญ่
ขณะที่หลี่หูไม่ทันได้ยืนให้มั่นคง เฮ่อจือหร่านก็เตะเข้าที่เอวของ
เขำทันที่
หลี่หู่ร้องด้วยเจ็บ แส้หลุดมือไป
เขำกุมเอวที่โดนเตะ ชี้ใส่เฮ่อจือหร่านแล้วด่ำทอเสียงดัง
“เจ้ำมันนังผู้หญิงชั่ว กล้ำลงมือกับเจ้ำหน้ำที่ คงไม่อยากมีชีวิต
รอดไปจนถึงซีเป่ยแล้วสินะ”
เสียงเอะอะโวยวายที่หน้ำประตูไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เจ้ำหน้ำที่คน
อื่น ๆ และนักโทษต่ำงก็ได้ยินเสียงจึงรีบมาดูกัน

พวกเขำเห็นเฮ่อจือหร่านกำลังจ้องมองหลี่หู่ด้วยความโมโห สอง
มือยกกอดอก
ส่วนหลี่หู่ก็เหมือนเหมือนคนปำกร้ำย เขำไม่กล้ำทำอะไร
นอกจากสาปแช่งคนเท่านั้น
เมื่อเห็นสหายร่วมงำนของตนมา หลี่หู่ก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที่
“หัวหน้ำ พวกท่านมาแล้ว รีบจับตัวนังผู้หญิงชั่วคนนี้ไป นางไร้
กฎไร้ระเบียบ ไม่เพียงแต่จะหาโอกำสหนี แต่ยังกล้ำลงมือทำร้ำยข้า
ด้วย”
เฮ่อจือหร่านตอนนี้โกรธเขำจนหน้ำมืด ยิ่งเห็นเขำยังใส่ร้ำยป้ำย
สีนางอยู่อีก จึงไม่รอช้ำ ใช้เท้ำเตะเข้าปำกอันสกปรกของเขำ
หลี่หู่ร้องครางในลาคอ ยกมือขึ้นปิดปำกตน
เมื่อเขำปล่อยมือลง บนฝ่ำมือกลับปรากฏฟันสองซี่ที่มีเลือดติด
อยู่ด้วย
เฮ่อจือหร่านใช้แรงไปมากแค่ไหนจึงรับรู้ได้แล้ว
แต่มันยังไม่พอให้นางได้ระบำยอารมณ์ ขณะกำลังจะเข้าไปทุบ
ตีหลี่หู่ซ้ำ ในที่สุดเผิงวั่งก็เอ่ยขึ้น
“เฮ่อจือหร่าน เจ้ำหยุดมือก่อน”
แม้เฮ่อจือหร่านจะโกรธมาก แต่นางก็ยังมีสติอยู่

ในใจนางรู้ดีว่าในบรรดำเจ้ำหน้ำที่เหล่านี้ ไม่ว่าจะทำให้ใคร
โมโหก็ไม่ควรทำให้เผิงวั่งโมโห
เขำเป็นหัวหน้ำของคนเหล่านี้ หากทำให้เขำอารมณ์ไม่ดี ต่อไป
สกุลโม่อาจต้องเจอเรื่องยุ่งยาก
“เจ้ำหน้ำที่เผิง ตอนนี้ข้าจะยกโทษให้เขำชั่วคราวเพื่อรักษำหน้ำ
ท่าน แต่เรื่องในวันนี้ต้องให้คำตอบกับข้าได้”
หากเป็นเมื่อก่อน เวลาที่ลูกน้องถูกทำร้ำย เผิงวั่งจะต้องเลือกไม่
ฟังคำอธิบำยใด ๆ และปกป้องคนของตนเอง
แต่วันนี้ คู่กรณีของพวกเขำแตกต่ำงออกไป
หลี่หู่เข้ามาในหน่วยของเขำอย่ำงลึกลับเมื่อครึ่งปีก่อน
ครั้งแรกเผิงวั่งคิดว่าการมีสมาชิกใหม่ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่
เขำพบว่าหลี่หู่เป็นคนโลภมากและชื่นชอบสาวงำม และมักจะชอบ
เล่นแง่กับพี่น้องในหน่วยอยู่บ่อย ๆ
เมื่อเวลาผ่านไป เผิงวั่งจึงเริ่มไม่พอใจกับหลี่หู่
และเพราะคิดว่าอาจมีคนอยู่เบื้องหลังเขำ เผิงวั่งจึงไม่ได้ไล่เขำ
ออกจากหน่วย แต่จะลงโทษเขำเป็นครั้งคราว
ส่วนอีกฝ่ำยหนึ่งคือเฮ่อจือหร่าน ในสายตำของเผิงวั่ง สตรีนางนี้
ไม่เพียงมีฝีมือเก่งกำจ แต่ยังฉลาดหลักแหลมอีกด้วย คงไม่ลงมือ
ต่อสู้กับหลี่หู่โดยไม่มีสาเหตุ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นท่ำทำงโกรธเกรี้ยวของเฮ่อจือหร่านแล้ว
หลี่หู่ต้องทำอะไรที่ไม่อาจให้อภัยได้แน่
ความจริงแล้ว เผิงวั่งคิดผิด เขำคิดว่าหลี่หู่หมายปองความงำม
ของนางจนนิสัยเก่ำ ๆ ของเขำกำเริบ
หากเป็นเรื่องอื่น ด้วยความอดทนของเฮ่อจือหร่านคงไม่ถึงกับ
ต้องโกรธขนาดนี้
ไม่ว่าอย่ำงไร หลี่หู่ก็เป็นลูกน้องของเขำ เขำไม่สามารถปล่อยให้
นางเปิดโปงใบหน้ำที่แท้จริงของหลี่หู่ต่อหน้ำผู้คนมากมายได้
เขำในฐำนะหัวหน้ำก็จะเสียหน้ำไปด้วย
“พวกเจ้ำอย่ำทะเลาะกันอีกเลย ตำมข้ามา”
เมื่อเห็นเหล่ำเจ้ำหน้ำที่ยอมเดินตำมเผิงวั่งไปยังห้องพัก เฮ่อจือห
ร่านกวาดตำมองไปรอบ ๆ อย่ำงรวดเร็ว แต่กลับไม่เห็นเงำร่ำงโจว
เหล่ำปำ
เฮ่อจือหร่านรู้สึกเหมือนตื่นจากฝันในทันใด
บำงทีการที่หลี่หู่รออยู่หน้ำประตูเพื่อทำร้ำยนาง อาจเป็นเพียง
การแก้แค้นแทนหลี่โหรวเอ๋อร์เท่านั้น
สิ่งที่จะทำให้นางพังทลายจริง ๆ คือการหายตัวไปของโจวเหล่ำ
ปำ

คิดได้ดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงไม่สนใจรถเข็นไม้อีก รีบวิ่งตำมไป
ทันที่
“เจ้ำหน้ำที่เผิง เจ้ำหน้ำที่โจวกำลังตกอยู่ในอันตราย”
หลี่หู่ซึ่งเดินอยู่ท้ำยกลุ่มเจ้ำหน้ำที่ หันหลังกลับมาจ้องมองเฮ่อจื
อหร่านด้วยสายตำโกรธเคืองทันที่
พลางเอ่ยอย่ำงคลุมเครือว่า “เป็นความผิดของเจ้ำไม่ใช่หรือ”
เฮ่อจือหร่านไม่อยากฟังคนพูดจำเหลวไหลตรงนั้น
“เจ้ำหน้ำที่เผิง ข้ากับเจ้ำหน้ำที่โจวนัดหมายกันไว้ที่ทำงเข้า
ตลาด ต่ำงคนต่ำงไปซื้อหาเสบียง และจะมาพบกันที่นั่นก่อนเที่ยงวัน
ข้ากลับมาที่นั่นตำมเวลานัด รออยู่นานมากกลับไม่พบเจ้ำหน้ำที่โจว
และคิดว่าเขำคงรีบกลับมาก่อนแล้ว ข้ากลัวทุกคนจะร้อนใจ จึงรีบเร่ง
กลับมา แต่เมื่อมาถึงประตูใหญ่ หลี่หู่ก็เข้ามาทำร้ำยข้า ซ้ำยัง
กล่าวหาว่าข้าคิดหนีไปอีก
ตอนนี้ยังไม่เห็นเจ้ำหน้ำที่โจวว่าเขำกลับมาแล้ว เขำไปซื้อเสบียง
กับหลี่หู่ แต่ทำไมหลี่หู่กลับมาคนเดียว ไม่เห็นเงำของเจ้ำหน้ำที่โจว
อีกฝ่ำยยังใส่ร้ำยข้าโดยไม่แยกแยะดำขำว ข้าคำดว่าเจ้ำหน้ำที่โจ
วคงต้องเจออันตรายอยู่แน่ ๆ”
หลังจากฟังคำบอกเล่ำของเฮ่อจือหร่าน สตรีสกุลโม่ก็ไม่พอใจ
ขึ้นมาทันที่

พี่สะใภ้รองผู้อารมณ์ร้อนวิ่งเข้ามาเป็นคนแรก
“ท่านเจ้ำหน้ำที่ ถึงแม้พวกเราจะถูกตัดสินโทษเนรเทศ แต่ทุกคน
ก็เห็นกันอยู่ว่าในช่วงสองสามวันนี้น้องสะใภ้เก้ำของข้าทำอะไรไป
บ้ำง ต่อให้นางไม่มีคุณงำมความดี แต่ก็ยังสู้ลาบำกทำให้ นางไม่ควร
ถูกรังแกเช่นนี้เด็ดขำด”
“คนที่รังแกพี่สะใภ้เก้ำของข้าล้วนเป็นคนไม่ดีทั้งนั้น” โม่หานเยี่ย
กล่าวเสริมอย่ำงกล้ำหาญ
ในใจพวกนางไม่ว่าโจวเหล่ำปำจะเจออันตรายหรือไม่ ก็ไม่ใช่
เรื่องใหญ่โตเท่ำกับการที่เฮ่อจือหร่านถูกคนรังแก