ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 471 หลานชายตัวน้อยของพวกเราหน้าตาดีเหลือเกิน

เขารู้ดีว่าทันทีที่พี่น้องสกุลโม่มาถึง หลานชายตัวน้อยก็ไม่ใช่
ของเขาคนเดียวอีกต่อไป
แม้ว่าในใจจะรู้สึกไม่ยินยอม แต่มารยาทที่ควรมีก็ไม่อาจขาดได้
“ข้าขอคารวะพี่ชายทุกท่าน”
พี่น้องสกุลโม่ล้วนอายุมากกว่าเขา เขาจึงเรียกพวกเขาว่าพี่ชาย
เช่นเดียวกับน้องสาวและน้องเขย
“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คุณชายเหอไม่ต้องมากพิธี
หรอก” พี่ใหญ่กล่าวประโยคหนึ่ง แล้วรีบมุ่งหน้าไปหาจู้เอ้อร์ทันที่
เฮ่อซื่อหมิง แม้จะไม่อยากส่งหลานชายตัวน้อยให้คนอื่นอุ้ม แต่
เขาก็รู้ดีว่าผู้มาเยือนล้วนเป็นลุงของหลานชายตัวน้อย การไม่ให้
พวกเขาอุ้มสักหน่อยก็ดูจะไม่เหมาะสม
เขาจ าใจมอบหลานชายให้พี่ชายคนโตของสกุลโม่
“พี่ใหญ่ เบามือหน่อย” เฮ่อซื่อหมิงอดไม่ได้ที่จะเตือนสักหน่อย
บรรดาบุรุษสกุลโม่ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ มือหนัก กลัวว่าจะท าหลานชาย
ของเขาบาดเจ็บ
ไม่จ าเป็นต้องให้เฮ่อซื่อหมิงเอ่ยเตือน
พี่ใหญ่รู้ดีว่าตนเองแรงเยอะ กลัวจะท าร้ายหลานชายตัวน้อย
ตอนอุ้มเด็กจึงระมัดระวังยิ่งกว่าเฮ่อซื่อหมิงเสียอีก

เมื่อพี่น้องหลายคนเห็นพี่ใหญ่อุ้มหลานชายตัวน้อยมา ก็พากัน
รุมล้อมเข้าไปทันที่
แต่จากท่าทางของพวกเขา สามารถบอกได้ว่าทุกคนต่าง
ระมัดระวังเบามือเบาเท้า
“พี่ใหญ่ หลานชายของพวกเราหน้าตาดีจริง ๆ” โม่จงหยวน
กล่าวเบา ๆ น ้าเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู
“อืม เด็กคนนี้หน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ ดูดีกว่าตอนน้องเก้าเกิดมา
เยอะเลย”
พี่ใหญ่มองดูหลานชายตัวน้อยที่หลับอยู่ในอ้อมแขน จากนั้นก็
พูดกับโม่จิ่วเยี่ยว่า “น้องเก้า ท่านพ่อตั้งชื่อเล่นให้เด็กทั้งสองคนแล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจมากนักกับเรื่องนี้ การตั้งชื่อจริงของ
เด็กโดยผู้อาวุโสในครอบครัวเป็นธรรมเนียมมาแต่โบราณ การตั้งชื่อ
เล่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
“พี่ใหญ่ ท่านพ่อตั้งชื่อเล่นอะไรให้พวกเขาหรือ”
พี่ชายคนรองถอนหายใจ
“เฮ้อ… ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าท่านพ่อคิดอะไรอยู่ ชื่อเล่นของหลานสาว
คือหมิงจู ชื่อนี้ฟังดูไพเราะดี ความหมายก็ดี เป็นไข่มุกอันล ้าค่าของ
สกุลโม่”

พูดไปพูดมา เขาก็มองหลานชายในอ้อมกอดของพี่ใหญ่ด้วย
ความสงสาร แล้วอดใจไม่ไหวยื่นมือไปลูบมือน้อย ๆ ที่โผล่ออกมา
ของหลานชาย
“เด็กน้อยที่น่ารักเช่นนี้ ท าไมต้องเรียกว่าจู้เอ้อร์ด้วย ชื่อเล่นนี้
ช่างติดดินเสียจริง เหมือนกับเด็ก ๆ ในหมู่บ้านซีหลิ่งเลย”
อย่างไรก็ตาม พวกเขาเติบโตมาในเมืองหลวงตั้งแต่เด็ก และคบ
หากับบุตรหลานของตระกูลใหญ่ ๆ พวกเขาไม่เคยเห็นครอบครัวใด
ตั้งชื่อเล่นให้ลูกแบบนี้มาก่อน
เกรงว่าน้องเก้าจะไม่พอใจ พี่ใหญ่จึงรีบอธิบายว่า “น้องเก้า ท่าน
พ่อคิดว่าต้าเป่าเป็นหลานชายคนโตของสกุลโม่พวกเรา และใน
อนาคตจะเป็นเสาหลักของสกุลโม่ ดังนั้นจึงตั้งชื่อเล่นเช่นนี้ ชื่อเล่นก็
แค่ใช้เรียกกันในครอบครัวเท่านั้น เมื่อถึงเวลา เจ้ากับน้องสะใภ้เก้าก็
ตั้งชื่อจริงที่ไพเราะให้เด็กน้อยก็ได้”
เรื่องการตั้งชื่อเล่นให้ลูก โม่จิ่วเยี่ยยังไม่เคยคิดถึงปัญหานี้เลย
ในใจของเขา ไม่ส าคัญว่าเด็กจะชื่ออะไร ขอเพียงแค่พวกเขา
ปลอดภัยก็พอ
“หากท่านพ่อคิดว่าดีก็ใช้ได้แล้ว ชื่อเล่นเรียกง่าย ๆ ก็พอ”
พี่ชายหลายคนเห็นโม่จิ่วเยี่ยพูดเช่นนี้ ก็มองหน้ากันไปมา
น้องเก้านี่ช่างตรงไปตรงมาจริง ๆ ถึงกับไม่รู้สึกว่าท่านพ่อก าลัง
ให้ความส าคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชาย

ไม่เป็นไร หลานชายตัวน้อยยังมีพวกเขาที่เป็นลุงคอยรักและ
เอ็นดูอยู่
โม่จิ่วเยี่ยเห็นว่าที่นี่ไม่มีธุระอะไรของตนแล้ว จึงกลับห้องไปเฝ้า
เฮ่อจือหร่านต่อ
เดิมทีเฮ่อจือหร่านนั้นนอนหลับไม่สนิท หากไม่ใช่เพราะการ
คลอดบุตรท าให้ร่างกายอ่อนเพลียเกินไป นางก็คงไม่มีทางหลับไปได้
โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งมาถึงข้างเตียง นางก็ลืมตาขึ้นแล้ว
“หร่านหร่าน เจ้าตื่นแล้วหรือ?” โม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปใกล้ทันที่
เฮ่อจือหร่านใช้สองมือยันตัวเตรียมจะลุกขึ้นนั่ง โม่จิ่วเยี่ยจึงรีบ
เข้าไปประคองนางไว้ “หร่านหร่าน เจ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?
เจ้าหิวหรือไม่ ข้าจะให้อวี่เอ๋อร์จัดหาอาหารมาให้เจ้า?”
เฮ่อจือหร่านส่ายหัว แล้วเอนตัวพิงแขนของโม่จิ่วเยี่ย พลาง
กวาดตามองไปรอบ ๆ
“แล้วลูก ๆ ล่ะ?”
“หมิงจูถูกท่านแม่อุ้มไปให้ท่านพ่อดู ส่วนจู้เอ้อร์กับท่านแม่ยาย
อยู่ที่ห้องด้านข้าง”
“หมิงจู จู้เอ้อร์?”
โม่จิ่วเยี่ยยิ้ม “หมิงจูกับจู้เอ้อร์เป็นชื่อเล่นของลูก ๆ เรา”

เฮ่อจือหร่านก็อดข าไม่ได้ นางเพียงแค่หลับไปครู่เดียว ชื่อเล่น
ของลูกก็ถูกตั้งเรียบร้อยแล้ว
“เจ้าเป็นคนตั้งหรือ?”
นางก็รู้กฎบางอย่างของราชวงศ์ต้าซุ่น ชื่อจริงของเด็กต้องให้ผู้
อาวุโสในครอบครัวเป็นคนตั้ง ชื่อเล่นนี้แน่นอนว่าโม่จิ่วเยี่ยคิดขึ้นมา
เอง
แต่ชื่อก็เรียกง่ายดี นางไม่ได้รู้สึกว่าชื่อจู้เอ้อร์นี้มีอะไรไม่ดี ชื่อ
เล่นแค่เรียกให้คล่องปากก็พอแล้ว
“เป็นชื่อที่ท่านพ่อตั้งให้ ท่านบอกว่าจู้เอ้อร์เป็นหลานชายคนโต
ของตระกูล ต่อไปก็จะเป็นเสาหลักของครอบครัว ดังนั้นจึงตั้งชื่อเล่น
แบบนี้”
โม่จิ่วเยี่ยกังวลว่าภรรยาจะไม่พอใจกับชื่อเล่นของลูกชาย จึงรีบ
อธิบายทันที่
เฮ่อจือหร่านไม่รู้สึกว่าชื่อเล่นของลูกชายมีอะไรไม่ดี ตอนนางยัง
เด็ก นางก็มักได้ยินคนแก่รอบข้างคุยกันว่า การตั้งชื่อที่ฟังดูไม่ดีให้
เด็กจะช่วยให้เลี้ยงง่าย
อีกอย่าง การที่ลูกชายของนางชื่อจู้เอ้อร์ก็ไม่ได้ฟังดูแย่มากนัก
ฟังดูก็เรียกง่ายดี

ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่ได้ตระหนักว่าค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยก าลัง
อธิบายอะไรให้นางฟัง
ในตอนนี้นางเพียงแค่อยากเห็นลูกทั้งสองของตน อีกทั้งเวลา
ผ่านไปหลายชั่วยามแล้วนับตั้งแต่นางคลอด ทารกทั้งสองยังไม่ได้กิน
อะไรเลย
เมื่อพูดถึงเรื่องกิน เฮ่อจือหร่านลองสัมผัสหน้าอกของตนเอง ยัง
ไม่มีความรู้สึกตึงเหมือนอย่างที่คาดคิดไว้
โชคดีที่นางได้ซื้อนมผงส าหรับทารกแรกเกิดจากเถาเป่าไว้
ล่วงหน้า
“ท่านพี่ ข้าคาดว่าตอนนี้พวกเด็ก ๆ คงหิวกันแล้ว”
โม่จิ่วเยี่ยมองดูท้องฟ้า คงจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เด็กน้อยทั้งสอง
เกิดมาสองชั่วยามกว่าแล้ว แต่ยังไม่ได้กินอะไรเลย
“ได้ ข้าจะไปอุ้มพวกเขากลับมาเดี๋ยวนี้”
เมื่อนึกถึงว่าลูกชายและลูกสาวยังหิวอยู่ เขาผู้เป็นพ่อก็รู้สึกร้อน
ใจขึ้นมา
แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้เบา ๆ จากใน
ลานบ้าน
ฮูหยินผู้เฒ่าที่อุ้มหมิงจูกลับมาอย่างรีบร้อน “จิ่วเยี่ย หร่านหร่าน
ตื่นแล้วหรือยัง หมิงจูคงจะหิวแล้ว ร้องไห้งอแงไม่หยุด”

ในเวลาเดียวกัน เฮ่อฮูหยินก็อุ้มจู้เอ้อร์ออกมาจากห้องด้านข้าง
“ข้าเห็นว่าจู้เอ้อร์ก็คงจะหิวแล้วเช่นกัน แม้จะไม่ร้องไห้ แต่ปาก
น้อย ๆ ก็ขยับไม่หยุด”
โม่จิ่วเยี่ยตั้งใจว่าจะอุ้มเด็กทั้งสองคนกลับห้อง แล้วเข้าไปใน
พื้นที่มิติ พร้อมกับภรรยาเพื่อป้อนนมผง
แต่ผลคือเมื่อเขารับจู้เอ้อร์มาจากอ้อมแขนของแม่ยาย เขากลับ
รู้สึกเครียดขึ้นมาทันที่ เด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มเช่นนี้ เขากลัวว่าจะอุ้ม
ผิดพลาดโดยไม่ตั้งใจ
หากต้องอุ้มหมิงจูพร้อมกันด้วย เกรงว่าเขาจะเดินไม่ได้เสียด้วย
ซ ้า
ด้วยความจ าใจ โม่จิ่วเยี่ยจึงต้องให้ท่านแม่อุ้มหมิงจูต่อไป แล้ว
พากันกลับห้อง
พอดีเฮ่อฮูหยินก็อยากไปดูบุตรสาวด้วย จึงเดินตามหลังแม่ลูกคู่
นั้นเข้าไป
ขณะนั้นหมิงจูยังคงร้องไห้ไม่หยุด ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นเฮ่อจือหร่าน
ลุกขึ้นนั่งแล้ว จึงรีบส่งเด็กน้อยไปยังอ้อมอกของนาง “หร่านหร่าน
หมิงจูคงจะหิวแล้ว เจ้ารีบให้นมเร็วเข้า”
ที่จริงแล้ว ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนที่เฮ่อจือหร่านจะคลอด ฮูหยินผู้
เฒ่าก็ได้แนะน าให้จ้างแม่นมมา

แต่ผลลัพธ์กลับถูกเฮ่อจือหร่านปฏิเสธไป
เหตุผลนั้นง่ายมาก นางหวังว่าจะสามารถให้นมลูกทั้งสองด้วย
ตัวเอง หากไม่ไหวจริง ๆ นางก็ยังสามารถซื้อนมผงจากร้านค้า
ออนไลน์เถาเป่าได้