ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 61 บริษัทขนส่งข้ามมิติ

วันนี้พวกเจ้าหน้าที่ใจดีเป็นพิเศษ แจกจ่ายหมั่นโถวหยาบให้คน
ละชิ้น
มือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของหลี่โหรวเอ๋อร์ก าแน่น จนไม่รู้ด้วยซ ้าว่า
ปลายเล็บคมจิกเข้าเนื้อตนเอง
อนุจูเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ ของบุตรสาวได้ เมื่อ
นึกถึงเหตุการณ์ที่พวกนางถูกคนสกุลโม่รุมท าร้าย จนตอนนี้อนุจูก็
ยังรู้สึกหลาดกลัวอยู่
นางรีบเตือนหลี่โหรวเอ๋อร์เสียงเบา “โหรวเอ๋อร์ พวกเราไม่ใช่
คู่มือของผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้น ต่อไปนี้เจ้าก็อย่าไปหาเรื่องพวกนาง
เลย”
หลี่โหรวเอ๋อร์จ้องมองอนุจูอย่างเคียดแค้น
ส าหรับมารดาที่ทั้งชีวิตเอาแต่ก้มหัวให้ผู้อื่นเช่นนี้ นางไม่
อยากจะพูดคุยอะไรด้วยทั้งนั้น
นางหันหน้าหนีแล้วหลับตาลง แสร้งท าเป็นพักผ่อน แต่ในหัว
กลับเต็มไปด้วยภาพของโม่จิ่วเยี่ยที่นั่งยอง ๆ ช่วยเฮ่อจือหรานก่อไฟ
นางเฝ้าดูจากที่ไกล ๆ แม้ทั้งสองคนจะไม่ได้พูดคุยกัน แต่ภาพ
ของสามีภรรยาที่ช่วยเหลือกันเช่นนั้น มันกลับท าให้นางรู้สึกเจ็บปวด
เป็นอย่างมาก

ตั้งแต่โม่จิ่วเยี่ยช่วยหยุดม้าที่ตื่นตกใจให้นางในครั้งนั้น นับตั้งแต่
แรกพบกัน นางก็ถูกกลิ่นอายที่แตกต่างจากบุรุษทั่วไปของเขาดึงดูด
เข้า
แน่นอนว่าสิ่งที่ดึงดูดนาง ยังมีฐานะท่านแม่ทัพของโม่จิ่วเยี่ยอีก
ด้วย
ความคิดที่อยากแต่งงานกับโม่จิ่วเยี่ยยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ตาม
กาลเวลา
จนกระทั่ง เมื่อรู้ว่าเฮ่อจือหรานได้แต่งงานกับโม่จิ่วเยี่ย นางก็
แทบอยากจะท าลายความสัมพันธ์ของพวกเขาด้วยมือของตัวเอง
ตอนนี้ โม่จิ่วเยี่ยไม่ใช่ท่านแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดของแคว้น
ต้าซุ่นแล้ว ความคิดของนางบอกว่า ต่อให้ชายคนนั้นจะหน้าตาหล่อ
เหลาเพียงใด ก็ไม่ใช่คนที่เหมาะสมกับนาง
หลังใช้ชีวิตที่ต้องเร่ร่อนมาหลายวัน ยิ่งท าให้หลี่โหรวเอ๋อร์กลัว
วันเวลาที่แสนล าบากเช่นนี้
ทางเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ตรงหน้าได้ก็คือ การ
ออกไปจากที่นี่…
………

คนสกุลโม่ทานอาหารกันจนอิ่มหน าส าราญ ก่อนฟ้าจะมืดสนิท
เฮ่อจือหรานก็พาทุกคนช่วยกันหมักปลาที่เหลือทั้งหมด จัดการมัด
ด้วยเชือกและแขวนไว้รอบ ๆ เกวียนไม้
หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว สกุลโม่
ตระกูลฟาง และตระกูลเซี่ยจึงช่วยกันกางกระโจม
ขนาดของกระโจมที่เฮ่อจือหรานคิดสามารถรองรับคนได้สองคน
พวกพี่สะใภ้ต่างก็หาเพื่อนร่วมกระโจมอย่างรู้ใจ
ส่วนฮูหยินผู้เฒ่านั้นก็นอนกับโม่หานเยี่ย
แน่นอนว่าเฮ่อจือหรานต้องนอนกระโจมเดียวกับโม่จิ่วเยี่ย
พวกเจ้าหน้าที่ยกเว้นคนที่ต้องอยู่ยาม ก็พากันท าตามคนสกุล
โม่ ก่อนจะพากันเข้าไปอยู่ในกระโจม
คนตระกูลเหอกับตระกูลหลี่มองภาพทั้งหมดนี้ด้วยความขุ่นเคือง
ไฟโทสะในใจยิ่งโหมกระหน ่า
พวกเขาล้วนถูกเนรเทศมาเหมือนกัน แต่เหตุใดชีวิตความ
เป็นอยู่ถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้?
หลี่อวี่เอ๋อร์กับหลี่หรูเอ๋อร์เกาะแขนหลี่เหลียงคนละข้างพลาง
ร้องไห้ไม่หยุด
“ท่านพ่อ ข้าไม่อยากนอนกลางแจ้ง ตอนเช้ามาเสื้อผ้าข้ามัก
เปียกน ้าค้างตลอด”

“ท่านพ่อ ท่านไปขอพวกเจ้าหน้าที่ดูสิ ให้พวกเขาแบ่งกระโจม
เช่นนั้นมาให้พวกเราสักหลังได้หรือไม่”
หลี่เหลียงเห็นแบบนี้ ในใจก็รู้สึกไม่พอใจอยู่แล้ว
ยิ่งตอนนี้เขาก าลังบุตรสาวทั้งสองเขย่าจนหัวหมุน จึงดุออกไป
อย่างไม่พอใจ “ถ้าพวกเจ้าอยากนอนกระโจม ก็ไปขอเองเสียสิ ข้าไม่
มีปัญญาขนาดนั้นหรอก”
หากนางทั้งคู่ใจกล้าขนาดนั้น ก็คงไม่ต้องมาอ้อนวอนบิดาเช่นนี้
เมื่อถูกบอกปัด พวกนางก็ได้แต่ร้องไห้แสดงความไม่พอใจ แต่ก็
ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก
ฮูหยินหลี่สงสารบุตรสาวทั้งสอง แต่ในใจก็รู้ดีว่า ต่อให้คุกเข่าต่อ
หน้าเหล่าเจ้าหน้าที่ พวกเขาก็คงไม่ยอมแบ่งกระโจมมาให้
นางจึงรีบดึงบุตรสาวทั้งสองไปปลอบอยู่ข้าง ๆ
ทางฝั่งตระกูลเหอก็เช่นเดียวกัน ทุกคนต่างก็รุมล้อมเหอจื่อ
หยวน บอกให้เขาหาวิธีไปขอกระโจมจากพวกเจ้าหน้าที่กลับมา
ตอนนี้เหอจื่อหยวนกลับมีสติมากขึ้น เขารู้ดีแก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้
จึงกล่าวตัดความหวังนั้นใส่หน้าทุกคน
“ของพวกนั้นนะ เป็นคนสกุลโม่ซื้อผ้าน ้ามันมาท าเอง หากพวก
เจ้าอยากได้ ก็เอาเงินไปซื้อกับพวกเขาเสียสิ หรือไม่ก็ท ากระโจม
เหมือนอย่างพวกเขา”

ค าพูดประโยคเดียว แต่กลับท าเอาคนของตระกูลเหอพูดไม่ออก
ถ้าพวกเขามีเงินก็คงไม่ต้องทนกินหมั่นโถวหยาบทุกวันหรอก
ไม่ใช่เพียงไม่มีเงินหรือกระโจม กระทั่งฝีมือจับปลาก็ยังไม่มีอีก…
คืนแรกที่ได้ใช้กระโจม คนอีกด้านหนึ่งต่างก็พอใจ
รวมถึงพวกเจ้าหน้าที่ด้วย พวกเขาเพิ่งเคยรู้สึกว่า การควบคุม
ตัวนักโทษเป็นงานที่ดีก็คราวนี้
ส่วนเฮ่อจือหรานอยู่กับโม่จิ่วเยี่ย นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาอยู่
กันตามล าพัง ส าหรับหญิงสาวแล้วก็ไม่รู้สึกอึดอัดใจอะไรอีก
ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม ่าเสมอจากคนข้าง ๆ
จิตส านึกของเฮ่อจือหรานก็เข้าไปในพื้นที่มิติทันที่
ร้านค้าในเถาเป่าของนางเปิดมาทั้งวันแล้ว ทั้งยังวางขายสินค้า
ไว้มากมายขนาดนั้น นางจึงต้องตรวจสอบยอดขายสักหน่อย
แต่เพียงกดเข้าแอปเถาเป่า ก็มีกล่องข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
[มีบันทึกการท าธุรกรรมที่ส าเร็จในร้านค้า เงินได้ถูกโอนเข้า
บัญชีอาลีเพย์โดยอัตโนมัติแล้ว]
เฮ่อจือหรานรีบเปิดดูยอดเงินในบัญชี
ปรากฏว่ามียอดเงินเพิ่มขึ้นถึงเจ็ดพันห้าร้อยหยวน
พอเห็นตัวเลขนี้ เฮ่อนางก็ถึงกับมึนงง

สินค้าที่นางขายในร้านถูกที่สุดก็มากถึงหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน
แล้ว แล้วเจ็ดพันห้าร้อยหยวนนี่คืออะไร
เพื่อไขข้อข้องใจ เฮ่อจือหรานจึงกลับไปที่แอปเพื่อดูบันทึกการ
ท าธุรกรรมของร้านค้า
พอเห็นกับตานางก็เกือบจะอาเจียนเป็นเลือด
หน้าบันทึกการท าธุรกรรมแสดงให้เห็นว่า ปิ่นปักผมเงินในร้าน
ขายได้ในราคาหนึ่งหมื่นห้าพันหยวน
ไม่ต้องพูดถึง ค่าธรรมเนียมหนึ่งในสิบส่วนของราคาขายที่แอป
พลิเคชัจะหักไปอัตโนมัติอีก
แต่ค่าขนส่งกลับคิดราคาสี่ส่วนของราคาขาย นั่นก็คือหกพัน
หยวน…
เฮ่อจือหรานอดด่าในใจไม่ได้ บริษัทขนส่งอะไรถึงใจด านัก คิด
ค่าขนส่งแพงขนาดนี้เชียวหรือ?
เพื่อหลอกตัวเองให้เป็นเหยื่อโง่เขลา เฮ่อจือหรานท าได้เพียง
ค้นหาค าตอบต่อไป
หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดนางก็พบชื่อของบริษัทขนส่ง
‘บริษัทขนส่งข้ามมิติ!’

นี่เป็นบริษัทที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แต่ดูจากความหมาย
ของชื่อที่ตั้งก็พอจะเดาได้ว่า บริษัทขนส่งแห่งนี้ น่าจะเป็นบริษัทที่
ให้บริการขนส่งสิ่งของจากยุคโบราณไปยุคปัจจุบันโดยเฉพาะ
นั่นหมายความว่า มีคนที่ทะลุมิติมาและใช้แอปพลิเคชันชอปปิงนี้
เหมือนกับนาง
แต่ผู้ใช้รายอื่นนั้นไม่เกี่ยวข้องกับนาง ตอนนี้เฮ่อจือหรานแค่
อยากรู้ว่า ท าไมค่าขนส่งถึงแพงขนาดนี้กัน
โชคดีที่มีค าอธิบายโดยย่อของบริษัทขนส่งนี้อยู่
‘บริษัทขนส่งข้ามมิติตั้งขึ้นในปี xxxx’
‘กลุ่มเป้าหมายของบริษัท: บุคคลที่ทะลุมิติเข้ามาและเปิดร้านค้า
บนแอปพลิเคชันเถาเป่า’
‘ค่าธรรมเนียมของบริษัท: สี่สิบเปอร์เซ็นตของราคาขายสินค้า’
‘หากมีข้อสงสัยใด ๆ โปรดติดต่อฝ่ายบริการลูกค้า’
เฮ่อจือหรานกดปุ่มติดต่อฝ่ายบริการลูกค้าทันที่
ไม่นานก็มีข้อความแบบฟอร์มปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ
เฮ่อจือหรานขี้เกียจอ่านอย่างละเอียด จึงพิมพ์ถามไปว่า
[ค่าขนส่งสามารถลดหย่อนได้หรือไม่?]

ฝ่ายบริการลูกค้า [เนื่องจากสินค้าของคุณต้องส่งข้ามมิติมาถึง
มือลูกค้า ค่าขนส่งจึงสูง และไม่สามารถลดราคาให้ได้]
เฮ่อจือหราน [ท าไมสินค้าที่ฉันซื้อถึงไม่มีค่าขนส่งสูงแบบนี้?]
ฝ่ายบริการลูกค้า [ช่องทางการจัดส่งของผู้ค้ารายอื่นแตกต่าง
กัน]
เฮ่อจือหราน “…”
นางยอมรับได้แล้ว ใครใช้ให้นางเป็นคนทะลุมิติมาเล่า
นางไม่ได้โลภมาก ดังนั้นจึงปล่อยวางเรื่องนี้ได้อย่างรวดเร็ว
แต่อย่างน้อยนางก็มีรายได้ในแอปเถาเป่าแล้ว นั่นหมายความว่า
นางสามารถซื้อสิ่งของที่จ าเป็นได้ตามก าลังทรัพย์ของตัวเอง
เมื่อมีรายได้ก้อนแรก สิ่งแรกที่เฮ่อจือหรานนึกถึงคือ ปัญหาด้าน
ความปลอดภัย