ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 62 เซี่ยหลินหายตัวไป

แม้ว่าภายในห้องพยาบาลของนางจะมีอาวุธร้อน*[1]อยู่หลาย
ชนิด แต่ก็รู้ดีว่าอาวุธเหล่านี้ไม่ควรน ามาใช้งานจนกว่าจะถึงเวลา
จ าเป็น เพราะมันเป็นสิ่งที่ผู้คนไม่เคยพบเห็นมาก่อน หากน าออกมา
ใช้ คงคิดหาค าอธิบายที่มาที่ไปของมันได้ล าบาก
หลังจากท่องอยู่ในแอปเถาเป่าสักพัก เฮ่อจือหร่านก็ตัดสินใจซื้อ
เกาทัณฑ์แขนเสื้อ*[2]มาสองอันด้วยราคาหนึ่งพันหยวน
แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่มีพลังท าลายล้างที่รุนแรงเท่ากับปืน แต่ก็มีข้อดี
คือสามารถปกปิดได้ง่าย
แม้จะใช้ต่อหน้าคนอื่นก็จะไม่ก่อให้เกิดความสงสัย แค่อาจท าให้
พวกเขารู้สึกประหลาดใจเท่านั้น
หลังจากซื้อเกาทัณฑ์แขนเสื้อเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกง่วง จึงคิด
ว่าจะพักผ่อน เพราะยังมีสินค้าอีกมากมายในพื้นที่มิติที่รอให้ขายไป
อยู่ นางไม่ได้รีบร้อนที่จะเติมสินค้าเพิ่มในตอนนี้
เมื่อดึงจิตส านึกกลับมา นางก็เริ่มข่มตานอน
เดิมทีคิดว่าจะเป็นค ่าคืนอันเงียบสงบ แต่ในขณะที่ทุกคนก าลัง
หลับใหล โม่จิ่วเยี่ยก็ลุกขึ้นนั่งทันที่
ในเวลาเดียวกัน เฮ่อจือหร่านก็รู้สึกถึงความผิดปกติเช่นกัน นาง
จึงรีบลุกขึ้นตามแต่ก็ช้ากว่าโม่จิ่วเยี่ยไปเพียงครึ่งก้าว

“เหมือนข้าจะได้ยินเสียงหมาป่าร้อง”
ราวกับเพื่อยืนยันการตัดสินใจของเขา เฮ่อจือหร่านเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ใช่แล้ว มันเป็นเสียงหมาป่าจริง ๆ”
ขณะที่พูด โม่จิ่วเยี่ยก็เปิดม่านเดินออกไปข้างนอก เฮ่อจือหร่าน
รีบเดินตามเขาไปติด ๆ
ตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่ที่คอยดูแลความปลอดภัยก็พบความ
ผิดปกติเช่นกัน จึงตะโกนขึ้นว่า “หัวหน้า ท่าไม่ดีแล้ว มีฝูงหมาป่า
มา!”
จากประสบการณ์การต่อสู้ในป่าของชาติที่แล้ว เฮ่อจือหร่าน
ย่อมรู้ดีว่าหมาป่าพวกนั้นกลัวไฟ
ดังนั้น นางจึงอาศัยความมืด รีบน าแอลกอฮอล์ทั้งสามขวดออก
จากพื้นที่มิติอย่างรวดเร็ว
เฮ่อจือหร่านวิ่งไปรอบๆ บริเวณที่นักโทษเนรเทศกับเจ้าหน้าที่
ก าลังพักผ่อนอยู่
เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างออกมาจากกระโจมแล้ว พวกจับกระบี่ด้วย
ท่าทางระแวดระวัง
นอกจากเฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยแล้ว นักโทษคนอื่น ๆ ต่างพา
กันกอดคอกันกลมด้วยความหวาดกลัว

โม่จิ่วเยี่ยได้กลิ่นอันคุ้นเคย เมื่อเห็นว่าเฮ่อจือหร่านหยุด
เคลื่อนไหวแล้ว ชายหนุ่มก็จุดไฟให้สว่างขึ้นทันทีตรงจุดที่เฮ่อจือห
ร่านเทแอลกอฮอล์
ขณะแสงไฟสว่างวาบขึ้น ฝูงหมาป่าก็วิ่งมาถึงรอบ ๆ กลุ่มพวก
เขาแล้ว
แต่เพราะมีแสงไฟคอยขวางกั้น พวกมันจึงไม่กล้าเข้าใกล้ แต่ยัง
ยืนอยู่ไม่ไกลและส่งเสียงเห่าหอนอย่างต่อเนื่อง
สิ่งที่เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยค านึงถึงความปลอดภัยของคนใน
ครอบครัวเป็นอันดับแรก
หลังจากจุดไฟล้อมรอบด้วยแอลกอฮอล์แล้ว พวกเขาก็รีบ
กลับไปยังที่พักของสกุลโม่ทันที่
ฮูหยินผู้เฒ่าก าลังกอดโม่หานเยี่ยเอาไว้แน่นด้วยความกลัว
พร้อมกับมองไปยังทิศทางของฝูงหมาป่า
พี่สะใภ้ทุกคนก็ขดตัวกลมด้วยความหวาดกลัว มองเห็นได้ชัดว่า
ร่างกายของพวกนางก าลังสั่นเทา
“ท่านแม่ พี่สะใภ้ หานเยี่ย พวกท่านไม่ต้องกลัว พวกเราอยู่ที่นี่
แล้ว ทั้งข้ากับภรรยาจะไม่มีวันปล่อยให้พวกท่านตกอยู่ในอันตราย
อย่างแน่นอน”
โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าไฟย่อมต้องมอดดับลงในที่สุด

เขาจ้องมองเฮ่อจือหร่านอย่างลึกซึ้ง แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า
“ข้าจะออกไปไล่ฝูงหมาป่าพวกนั้น เจ้าอยู่ที่นี่คอยคุ้มครองทุกคนก็
พอ”
ถึงแม้เฮ่อจือหร่านจะรู้ถึงความสามารถของโม่จิ่วเยี่ย แต่เมื่อได้
ยินเสียงหมาป่า ก็พอจะเดาได้ว่าพวกมันต้องมีจ านวนไม่น้อยแน่ ๆ
ต่อให้เขาจะมีฝีมือร้ายกาจ แต่การรับมือกับหมาป่าจ านวนมาก
ขนาดนั้น คงไม่สามารถท าได้ราบรื่นแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่มีอาวุธติดตัวเลยด้วย
“ไม่ได้ พวกเราต้องไปด้วยกัน ท่านเชื่อใจข้าสิ ข้าสามารถช่วย
ท่านได้”
โม่จิ่วเยี่ยมองเห็นว่าแววตาของเฮ่อจือหร่านนั้นแน่วแน่มาก
เพียงใด
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ไม่ปฏิเสธนางต่อ
“เจ้าจะไปกับข้าก็ได้ แต่ห้ามอยู่ห่างจากข้าเกินสามก้าวเด็ดขาด
หากเจออันตราย ข้าจะได้ช่วยเจ้าทันเวลา”
“ตกลง” เฮ่อจือหร่านตอบรับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
พวกเขาสองคนปลอบใจคนสกุลโม่อีกสองสามประโยค ก่อนจะ
วิ่งออกไปนอกวงล้อมไฟพร้อมกัน

ทันทีที่ก้าวผ่านวงล้อมไฟ เฮ่อจือหร่านก็นึกถึงเกาทัณฑ์แขนเสื้อ
จากนั้นในมือนางก็มีเกาทัณฑ์แขนเสื้อเพิ่มขึ้นมาสองอันทันที่
ขณะโม่จิ่วเยี่ยก าลังมองมา เฮ่อจือหร่านก็โยนเกาทัณฑ์แขนเสื้อ
ให้เขา พร้อมกับบอกวิธีใช้อย่างรวดเร็ว
ถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะเพิ่งเคยเห็นสิ่งนี้เป็นครั้งแรก แต่ด้วยความที่เขา
ชื่นชอบอาวุธทุกชนิด จึงท าให้เรียนรู้วิธีใช้งานได้อย่างรวดเร็ว
พวกเขาวิ่งออกไปไกลหลาย จนแน่ใจว่าระยะของเกาทัณฑ์
สามารถยิงโดนหมาป่าเหล่านั้นได้ และหยุดฝีเท้าลง
โม่จิ่วเยี่ยโอบเอวเฮ่อจือหร่านเอาไว้ จากนั้นก็กระโดดเบา ๆ พา
ตัวนางขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
คนทั้งสองรีบหาต าแหน่งที่เหมาะสม แล้วยิงลูกดอกเข้าใส่ฝูงหมา
ป่าพร้อมกัน
ในเวลาเดียวกันนั้น พวกเจ้าหน้าที่ก็กระโดดออกมาจากวงล้อม
ไฟ พร้อมกับถือกระบี่เข้าขัดขวางการโจมตีของหมาป่าที่หลบเลี่ยง
ลูกดอกได้
ส่วนภายในวงล้อมไฟ บรรดาบุรุษที่ใจกล้าก็พากันหาก้อนหิน
ขนาดใหญ่มาถือเอาไว้ในอ้อมแขน หากเจ้าหน้าบังเอิญปล่อยให้
หมาป่าตัวใดตัวหนึ่งหลุดเข้ามา พวกเขาก็พร้อมที่จะใช้ก้อนหินโยน
ทุบมันทันที่

เกาทัณฑ์แขนเสื้อมีลูกดอกติดมาด้วยสิบดอก ไม่นานนัก
ลูกดอกก็ถูกยิงจนหมด
เฮ่อจือหร่านรีบเข้าไปในพื้นที่มิติ แล้วซื้อลูกดอกมาในปริมาณที่
เพียงพอ หลังจากใส่ลูกดอกเสร็จแล้ว ก็หันไปต่อสู้ต่อ
ในที่สุด ฝูงหมาป่าก็ต้านการโจมตีไม่ไหว ภายใต้ค าสั่งของจ่าฝูง
พวกหมาป่าที่ยังมีชีวิตรอดก็พากันวิ่งหนีไป
เมื่อมองด้วยแสงไฟอันริบหรี่ จึงพบว่ามีหมาป่าตายไปอย่างน้อย
ห้าสิบถึงหกสิบตัว
โม่จิ่วเยี่ยอุ้มเฮ่อจือหร่านกระโดดลงมาที่พื้น
เผิงวั่งรีบวิ่งเข้ามาดู พอเห็นซากหมาป่ามากมายขนาดนี้ เขาก็
ยังรู้สึกหวาดหวั่น
“ข้าเป็นเจ้าหน้าที่คุ้มนักโทษมานานหลายปี เพิ่งเคยเจอฝูงหมา
ป่าขนาดใหญ่เช่นนี้เป็นครั้งแรก คืนนี้โชคดีที่มีพวกเจ้าทั้งสองคนอยู่
ไม่อย่างนั้น พวกเราคงต้องตายด้วยคมเขี้ยวของหมาป่ากันหมดแน่”
ค าพูดของเผิงวั่งไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ด้วยความสามารถ
ของเจ้าหน้าที่อย่างพวกเขา คงไม่อาจขับไล่ฝูงหมาป่าได้อย่าง
แน่นอน
โม่จิ่วเยี่ยไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากมายนัก แค่พยักหน้าให้เผิงวั่ง
เล็กน้อย จากนั้นก็จูงมือเฮ่อจือหร่านเพื่อกลับไปดูคนในครอบครัว

แต่ตอนนั้นเองก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากตระกูลเซี่ย “หลินเอ๋อร์!
หลินเอ๋อร์ของข้าหายไปไหน!”
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยมองหน้ากันอย่างรวดเร็ว แล้วรีบวิ่งไปที่
นั่น
เผิงวั่งก็รีบน าก าลังเจ้าหน้าที่ตามไป
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
สะใภ้ลู่มารดาของเซี่ยหลินร้องไห้น ้าตาไหลพราก พอถูกถาม
นางก็พูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “หลินเอ๋อร์หายไป หลินเอ๋อร์! เจ้า
อยู่ไหน รีบออกมาเร็วเข้า อย่าท าให้แม่ตกใจ…”
แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเสียงตอบรับจากการเอ่ยเรียกของนางเลย
เผิงวั่งมองบุรุษในตระกูลเซี่ยด้วยสายตาเข้มข้น
“ตอนที่พวกเราก าลังขับไล่ฝูงหมาป่า พวกเจ้าท าอะไรกันอยู่!”
เซี่ยหมิงรีบอธิบายว่า “ท่านเจ้าหน้าที่ พวกเรากลัวว่าพวกท่านจะ
ต้านไม่ไหว จึงช่วยกันหาก้อนหินมาถือเอาไว้ คอยระวังไม่ให้พวก
หมาป่าบุกเข้ามา”
สะใภ้ลู่กล่าวเสริมว่า “หลินเอ๋อร์อยู่ข้าง ๆ ข้ามาตลอด แต่
หลังจากที่สามีข้ากับน้องสามีออกไปช่วยคนอื่น พวกเราก็กังวลเรื่อง
ความปลอดภัย จึงเอาแต่สนใจพวกเขา จนลืมไปว่าหลินเอ๋อร์อยู่ที่
ไหน หลินเอ๋อร์ เป็นความผิดของแม่เองที่ดูแลเจ้าไม่ดี ฮือ ๆ ๆ …”

เผิงวั่งตะคอกใส่นางด้วยความร าคาญ “พอได้แล้ว ตอนนี้รีบหา
ตัวคนส าคัญกว่า”
เมื่อเห็นดังนั้น เฮ่อจือหร่านจึงอดไม่ได้ที่จะเตือน “เจ้าหน้าที่เผิง
ท่านลองสอบถามคนอื่น ๆ ดูก่อนเถอะว่ามีผู้ใดหายไปอีกหรือไม่”
เผิงวั่งจึงตะโกนเสียงดังทันที่ “ทุกคนรีบตรวจสอบคนใน
ครอบครัวตัวเอง ว่ามีใครหายไปบ้างหรือไม่ รีบรายงานข้ามา
โดยเร็ว!”
การที่นักโทษหายตัวไปไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เพราะอาจจะมีส่วน
พัวพันกับการหลบหนีได้
[1] อาวุธร้อน : หมายถึงอาวุธที่ใช้ความร้อนในการท างาน เช่น
อาวุธปืน ปืนกล ระเบิด และอาวุธอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
[2] เกาทัณฑ์แขนเสื้อ : เป็นอาวุธลับโบราณชนิดหนึ่ง กระบอก
ยิงและตัวลูกศรขนาดเล็กพอที่จะมัดติดแขน ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อได้
ใช้กลไกในการยิง