ท่านแม่ทัพ ท่านต้องการภรรยาอย่างข้าถึงจะรุ่งเรือง - บทที่ 64 การตายแบบนี้ช่างง่ายดายส าหรับนาง

ทว่าค าพูดที่ออกมาจากปากของโม่จิ่วเยี่ย กลับท าเอาหลี่โหรว
เอ๋อร์ยากจะรับได้
นี่ยังใช่บุรุษที่นางเคยชอบพอไม่ใช่หรือ เขาพูดเช่นนี้ได้อย่างไร
“โม่จิ่วเยี่ย ท่านรู้หรือไม่ว่าหญิงนางนี้เคยรังเกียจที่จะแต่งเข้า
สกุลโม่มากเพียงใด นางกลัวว่าเมื่อแต่งเข้าสกุลโม่แล้วจะต้อง
กลายเป็นม่ายเหมือนกับพี่สะใภ้ทั้งแปดคนของท่าน นางจึงมาหารือ
กับข้าหลายครั้งเพื่อหาทางถอนหมั้นกับท่าน ยิ่งไปกว่านั้น นางยัง
เป็นคนเห็นแก่ตัวมาตั้งแต่เด็กและไร้ความสามารถ สตรีเช่นนี้ไม่
คู่ควรกับการให้ท่านทะนุถนอมหรอก”
เฮ่อจือหร่านมีนิสัยอย่างไรและปฏิบัติต่อคนในสกุลโม่อย่างไร
ถึงแม้โม่จิ่วเยี่ยจะเคยพบกับนางได้ไม่นาน แต่เขาก็พอจะรู้จักนางดี
“นางคือผู้หญิงของข้า โม่จิ่วเยี่ยคนนี้ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต
ข้าก็จะดูแลนาง นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมายุ่งเกี่ยวได้”
หลี่โหรวเอ๋อร์ถูกค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยกระตุ้นโทสะจนถึงขีดสุด
นางใช้ปลายหินแหลมคมจ่อที่ล าคอของเซี่ยหลินอย่างช้า ๆ
ก่อนลุกขึ้นยืน
ใบหน้าที่ยังคงบวมช ้าของหลี่โหรวเอ๋อร์ดูบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม
ขึ้นทันที่

“ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่อยากพูดมากความให้เสียเวลา พวกแกมี
สองทางเลือก”
“หนึ่ง ปล่อยข้าไป เมื่อข้าไปถึงที่ปลอดภัย ข้าจะปล่อยเด็กนี่ไป
เอง ส่วนทางเลือกที่สอง…”
“ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเราไม่มีทางปล่อยแกไปแน่” เฮ่อจือหร่าน
ตัดบทหลี่โหรวเอ๋อร์ด้วยน ้าเสียงเย็นชา
ทันใดนั้น ก็มีเจ้าหน้าที่หลายนายตามมาถึงที่นี่
เมื่อเห็นหลี่โหรวเอ๋อร์จับตัวเซี่ยหลินเป็นตัวประกัน พวกเขาก็
ร้องตะโกนออกมาทันที่
“หลี่โหรวเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้หลบหนีจะมีจุดจบเช่นไร!”
ในเวลานี้ หลี่โหรวเอ๋อร์ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในใจ
อีกแล้ว นางรู้ดีว่าวันนี้หากหนีไปไม่ได้ ก็มีเพียงโทษตายสถานเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… ไม่ว่าจะลงเอยแบบไหน ข้าก็ไม่ได้ท าความผิด ข้า
ยังจะต้องมารับกรรมเช่นนี้ท าไม”
ระหว่างที่พูด นางก็กดปลายหินแหลมคมลงบนล าคอของเซี่ย
หลินแรงขึ้น
เลือดไหลรินลงมาตามคอเสื้อของเซี่ยหลิน
เซี่ยหลินยังเด็กอยู่ ร่างกายเขาบอบบาง พอรู้สึกเจ็บปวดก็ต้อง
พยายามดิ้นรนเป็นธรรมดา

แต่ยิ่งเขาขัดขืนมากเท่าไหร่ มือของหลี่โหรวเอ๋อก็ยิ่งควบคุม
ยากขึ้นเท่านั้น บาลแผลของเขาจึงยิ่งกดลึกมาก
ในขณะเดียวกัน หลี่โหรวเอ๋อก็ลากเซี่ยหลินถอยหลังไปทีละก้าว
เฮ่อจือหร่านกับโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้น ก็ไม่สนใจว่ายังมีเจ้าหน้าที่
อยู่ตรงนั้นหรือไม่ พวกเขายกแขนขึ้นพร้อมกัน เกาทัณฑ์แขนเสื้อทั้ง
สองข้างพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของหลี่โหรวเอ๋อร์
ชั่วพริบตานั้น หว่างคิ้วของหลี่โหรวเอ๋อร์ก็ถูกลูกดอกสองดอก
พุ่งเข้าใส่ ร่างของนางล้มลงทันที่
เท้าของเซี่ยหลินถูกมัดด้วยเชือก เขาจึงเสียหลักล้มไปข้างหน้า
โม่จิ่วเยี่ยใช้ความเร็วอันน่าตกใจ คว้าตัวเด็กน้อยไว้ได้ทัน แล้ว
รีบหันหลังกลับก่อนอุ้มเขาถอยออกมาให้ห่าง
เมื่อกลับมาถึงต าแหน่งเดิม จางชิงก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อดึงสิ่งที่
อุดปากของเซี่ยหลินออกมา
แต่เมื่อหยิบมาดู เขาก็ถึงกับหน้าแดงก ่า
“หลี่โหรวเอ๋อร์ไปเอาผ้าเน่า ๆ นี่มาจากไหนกัน กลิ่นของมันจะ
ฆ่าข้าได้อยู่แล้ว…”
โจวเหล่าปารู้สึกคุ้นกับกลิ่นนี้ ขณะเดียวกันก็ก้มลงมองเท้าข้าง
ที่ไม่ได้ใส่ถุงเท้าของตัวเอง
“เหมือนจะเป็นถุงเท้าของข้า”

“อ้วก…” จางชิงอดอ้วกไม่ได้
“แค่ก ๆ ๆ …โจวเหล่าปา ถุงเท้าเจ้านี่มันมีพิษร้ายแรงจริง ๆ …”
จางชิงไอค่อกแค่ก พร้อมกับระบายความอัดอั้นออกมา
การถูกเปิดโปงเรื่องถุงเท้าของตัวเองต่อหน้าเฮ่อจือหร่าน ท าให้
โจวเหล่าปารู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุด
โชคดีที่ตอนนี้ทุกคนไม่ได้สนใจเขา
แต่เมื่อเห็นใบหน้าเล็กที่แดงก ่าของเซี่ยหลิน เฮ่อจือหร่านก็แยก
ไม่ออกว่าเขาหายใจไม่ออก หรือเพราะถุงเท้านั้นกันแน่
ทว่าไม่ว่าจะด้วยวิธีใด เด็กคนนี้ต้องรู้สึกแย่มากแน่นอน
อีกทั้งที่ล าคอของเด็กชายยังมีบาดแผลที่โดนหินแหลมบาด แม้
ดูไม่ร้ายแรงมากนัก แต่ก็ควรได้รับการรักษาโดยเร็ว
นางรีบแก้มัดเชือกที่มือและเท้าของเด็กชายออก แล้วหยิบถุงน ้า
ออกมาป้อนให้เขาเล็กน้อย
“ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งหลาย พวกเราพบตัวเด็กแล้ว พวกเรารีบ
กลับกันเถอะ!”
นางไม่สามารถหยิบอุปกรณ์ทางการแพทย์จากพื้นที่มิติของ
ออกมารักษาบาดแผลให้เซี่ยหลินต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ได้
อีกอย่าง พวกเขาสัญญากับเผิงวั่งไว้ว่า ไม่ว่าจะพบคนหรือไม่ก็
ตาม ก่อนฟ้าสางก็ต้องรีบกลับไป

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฮ่อจือหรานจึงไม่รอช้า นางอุ้มเซี่ยหลินขึ้นแล้ว
เดินกลับไปทันที่
ทั้งโม่จิ่วเยี่ยและโจวเหล่าปาต่างก็วิ่งตามไป โดยหวังว่าจะได้
อุ้มเซี่ยหลินแทนนาง
ทว่าโจวเหล่าปากลับช้ากว่าโม่จิ่วเยี่ยไปเพียงก้าวเดียว เซี่ยหลิน
ก็ถูกโม่จิ่วเยี่ยอุ้มไปเสียแล้ว
จากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย เดินเคียงข้าง
กับเฮ่อจือหร่านต่อไป
เมื่อเห็นภาพคู่รักหนุ่มสาวเบื้องหน้าเดินเคียงคู่กันอย่างมี
ความสุข โจวเหล่าปาจึงจงใจชะลอฝีเท้าลง ไม่ให้เข้าไปรบกวนพวก
เขา
เพียงแต่ความรู้สึกสูญเสียที่อธิบายไม่ได้ในใจนี้ มีเพียงเขา
เท่านั้นที่รู้
ส่วนด้านหลังยังเหลือเจ้าหน้าที่สองนายคอยจัดการศพของหลี่
โหรวเอ๋อร์ ส่วนคนที่เหลือล้วนรีบกลับจุดพักทั้งหมด
ระหว่างทางเฮ่อจือหรานเอาแต่คิดว่า หญิงใจร้ายอย่างหลี่โหรว
เอ๋อร์ตายไปเช่นนี้
ช่างน่าง่ายดายนัก

แต่ก็เอาเถอะ อย่างไรนางก็เป็นคนหาเรื่องใส่ตัวอยู่แล้ว คิดเสีย
ว่าช่วยเจ้าของร่างเดิมแก้แค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แล้วกัน
ไม่นาน คนทั้งหมดก็กลับถึงจุดพัก
พอเห็นโม่จิ่วเยี่ยอุ้มเซี่ยหลินกลับมา คนตระกูลเซี่ยก็กรูเข้ามา
หา
เมื่อเห็นคนในครอบครัว เซี่ยหลินก็ร้องไห้น ้าตาคลอเบ้า ยื่นมือ
เล็ก ๆ ออกมาหามารดาเพื่อโอบกอดทันที่
สะใภ้ลู่ร้องไห้พลางก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือไปรับตัวเซี่ยหลินมา
นางก าลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น กลับหันไปเห็นรอยแผลที่คอของ
บุตรชายพอดี
“หลินเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้น บอกแม่มาสิว่าผู้ใดท ากับเจ้าแบบนี้ ฮือ ๆ
ๆ ลูกแม่”
เสียงร้องไห้ตกใจของสะใภ้ลู่ ท าให้ทุกคนในตระกูลเซี่ยพากันวิ่ง
มาดูอาการของเซี่ยหลิน
เฮ่อจือหร่านฝ่าวงล้อมคนเข้าไป “ทุกคนใจเย็น ๆ ก่อน ข้ามี
สมุนไพรอยู่บ้าง พาเด็กมาให้ข้าเถอะ ข้าจะช่วยท าแผลให้เอง”
ได้ยินดังนั้น สะใภ้ลู่ก็ไม่รอช้า รีบคว้าแขนของเฮ่อจือหร่าน และ
อุ้มบุตรชายเดินตามไปทันที่
“สะใภ้เฮ่อ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

เฮ่อจือหร่านตั้งใจจะน าอุปกรณ์ท าแผลจากพื้นที่มิติออกมาช่วย
รักษาเขา จะปล่อยให้คนนอกเห็นได้อย่างไร
นางกล่าวด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน “ในกระโจมค่อนข้างคับแคบ
พวกเราสามคนเข้าไปคงจะอึดอัด อีกอย่างบาดแผลภายนอกเช่นนี้
ใช้เวลาไม่นาน ข้ารักษาแผลให้เขาเสร็จแล้ว จะรีบพาเซี่ยหลินมาคืน
ให้ท่าน”
เมื่อได้ยินเฮ่อจือหร่านพูดเช่นนั้น สะใภ้ลู่จึงรู้สึกว่าค าพูดนี้มี
เหตุผล
นางจึงค่อย ๆ ส่งตัวเซี่ยหลินให้หญิงสาว
“เช่นนั้นก็ล าบากเจ้าแล้ว”
“ไม่ล าบากหรอก” เฮ่อจือหร่านพาเซี่ยหลินกลับไปที่กระโจมของ
ตน
เซี่ยหลินเป็นเด็กที่ว่าง่ายและรู้ความ ถึงแม้จะถูกหลี่โหรวเอ๋อร์ท า
ให้ตกใจไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้ร้องไห้งอแงต่อหน้าครอบครัว และเขา
ก็รู้ว่าอะสะใภ้เฮ่อต้องการรักษาแผลให้เขา ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง
แต่เขาก็ไม่ได้ร้องไห้ออกมา กลับกัดฟันอดทนเอาไว้
เฮ่อจือหร่านหันหลังให้เซี่ยหลินขณะรักษาบาดแผลอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนักนางก็ท าแผลและพันผ้าเสร็จ

เมื่อนางพาเซี่ยหลินออกมาจากกระโจม จางชิงก็เล่าเรื่องราวที่
เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง
หลี่เหลียงซึ่งได้ยินว่าหลี่โหรวเอ๋อร์เป็นคนลักพาตัวเซี่ยหลินไป
ก็โกรธจนเกือบจะเป็นลม เขาตบหน้าอนุจูอย่างแรงแล้วต่อว่า
“ทั้งหมดมันเป็นเพราะเจ้า! ดูแลคนอื่นก็ท าไม่ได้ ยังปล่อยให้นาง
หลบหนีไปได้อย่างไร”
หลังจากได้ยินว่าหลี่โหรวเอ๋อร์ถูกฆ่าโดยโม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือห
ร่าน อนุจูก็ร้องไห้ไม่หยุด นางถึงขั้นคิดจะตายตามหลี่โหรวเอ๋อร์ไป
ถึงแม้ว่าจะถูกหลี่เหลียงตบหน้า นางก็ยังคงนั่งร้องไห้อย่างไม่ไหวติง