บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #10 : สายตาใต้ผ้าคลุม

หลัง​เสียงพิณสุดท้าย​เงียบลง
สวนดอก​โบตั๋นทั้งสวนยังคงตกอยู่​ในความ​เงียบ
ราวกับผู้คนยัง​ไม่อาจหลุดพ้นจากมนตร์สะ​กดของ​เสียง​เพลง​เมื่อครู่
ก่อนที่​เสียงปรบมือจะ​ค่อย ๆ​ ดังขึ้น
จาก​เบา…กลาย​เป็นดังกึกก้อง​ไปทั่วทั้งสวน
ฮอง​เฮาทรงยิ้มอย่างพอพระ​ทัย
“งดงามยิ่งนัก”
พระ​นาง​เอ่ย​เสียงนุ่ม
ก่อนจะ​รับสั่งกับขันทีข้างกาย
“​เชิญหญิงผู้นั้น​เข้ามา​ใกล้ ๆ​”
ขันทีรีบประ​กาศ​เสียงดัง
“ฮอง​เฮาทรงมีรับสั่ง ​เรียกหญิงจากหอ​เยว่​เซียง​เข้า​เฝ้า!”
สายตาของผู้คนทั้งสวนหันมามองทันที
หลิน​เซียงหลัวค่อย ๆ​ ลุกขึ้นจาก​โต๊ะ​พิณ
นางก้าว​เดินอย่างสงบ
ชายกระ​​โปรงสีขาว​ไหวตามสายลม
กลีบดอก​โบตั๋นปลิวผ่านร่างของนางช้า ๆ​
ทุกย่างก้าวทำ​​ให้สายตาของผู้คนจับจ้อง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ​ ลอยตามตัวนาง
​ในขณะ​ที่นาง​เดินผ่าน​แถวของขุนนาง
สายตาของนางก็ค่อย ๆ​ หยุดลง
ตรงกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง
ตระ​กูลหลิน
หลิน​เจิ้งกั๋วนั่งอยู่​ในชุดขุนนาง​เต็มยศ
สีหน้าของ​เขา​เคร่งขรึมตามนิสัย
ข้างกายคือฮูหยิน​ใหญ่
สตรีผู้​แต่งกายหรูหรา
​และ​ด้านหลัง
คือหลิน​เหว่ย
หลินซู​เหยา
หลินซู​เม่ย
ครอบครัวที่ครั้งหนึ่ง​เคย​เป็น​โลกทั้ง​ใบของนาง
ดวงตาของหลิน​เซียงหลัวนิ่งลง
​ใต้ผ้าคลุมบาง
​เปลว​ไฟ​แห่งความทรงจำ​ค่อย ๆ​ ลุกขึ้น​ใน​ใจ
​ไฟ​ไหม้​ในคืนนั้น
​เสียงกรีดร้องของมารดา
​และ​รอยยิ้ม​เย็นชาของคน​เหล่านี้
นางมองพวก​เขาอย่าง​เงียบงัน
ก่อนจะ​​เบือนสายตาออกช้า ๆ​
​ใน​ใจของนางมี​เพียงประ​​โยค​เดียว
สักวัน…
ข้าจะ​ทำ​​ให้พวก​เจ้าชด​ใช้ทุกอย่าง
​ในขณะ​​เดียวกัน
หลินซู​เหยาขมวดคิ้ว​เล็กน้อย
กลิ่นหอมที่ลอยผ่าน​เมื่อหญิงผู้นั้น​เดินผ่าน
ทำ​​ให้นางรู้สึกคุ้น​เคยอย่างประ​หลาด
“พี่หญิง…”
หลินซู​เม่ยกระ​ซิบ
“กลิ่นหอมของนาง…​แปลกหรือ​ไม่”
หลินซู​เหยาพยักหน้า​เล็กน้อย
​แต่ก็ส่ายหัว
“คง​เป็น​เพียงน้ำ​หอมราคา​แพงของหอคณิกา”
ถึงอย่างนั้น
ความสงสัย​เล็ก ๆ​ ก็​เริ่มก่อตัวขึ้น​ใน​ใจ
​ในขณะ​ที่หลิน​เซียงหลัว​เดิน​เข้า​ใกล้​แท่นประ​ทับ
นางคุก​เข่าลงอย่างนอบน้อม
ฮอง​เฮาทรงมองนางด้วยความสน​ใจ
“​เจ้า​เล่นพิณ​ได้งดงามยิ่ง”
“​เสียงร้องก็​ไพ​เราะ​”
พระ​นางหยุด​เล็กน้อย
ก่อนจะ​ตรัสต่อ
“​เจ้า​เป็นคนของหอ​เยว่​เซียงจริงหรือ”
หลิน​เซียงหลัวก้มศีรษะ​
“​เพคะ​”
น้ำ​​เสียงของนางนุ่มนวล
​ในขณะ​นั้น​เอง
นาง​เงยหน้าขึ้น​เล็กน้อย
​และ​สายตาของนางก็สบ​เข้ากับ​ใครบางคน
รัชทายาท
​เซียว​เหยียนกำ​ลังมองนางอยู่
ดวงตาของ​เขาสงบนิ่ง
​แต่ลึกลง​ไปมีประ​กายบางอย่าง
ทันทีที่หลิน​เซียงหลัว​เห็น​ใบหน้าของ​เขาชัด​เจน
หัว​ใจของนางก็ชะ​งัก​ไปหนึ่งจังหวะ​
บุรุษผู้นั้น…
คือบัณฑิตที่ช่วยนาง​ในคืน​เทศกาล​โคม​ไฟ
คือชายที่​เคยมอบป้ายหยก​ให้นาง
​แต่ตอนนี้
​เขากลับนั่งอยู่บนที่ประ​ทับของ
รัชทายาท​แห่ง​แผ่นดิน
หลิน​เซียงหลัวรีบก้มหน้าลง
​ไม่​ให้​ใคร​เห็น​แววตาที่สั่น​ไหว​เพียงชั่วครู่
​ในขณะ​ที่อีกด้านหนึ่ง
อ๋อง​เซียวจิ่นกำ​ลังนั่งมอง​เหตุการณ์ทั้งหมดอย่าง​เงียบ ๆ​
ดวงตาคมของ​เขาจับจ้องหญิงสาว​ในชุดขาว
ความงามของนาง
​เสียงพิณของนาง
ทุกอย่างชวน​ให้​เขาสน​ใจ
​แต่​เพียงชั่วครู่
สายตาของ​เขาก็​เย็นลง​เล็กน้อย
​เพราะ​สถานะ​ของนาง
​เป็น​เพียงหญิงจาก
หอคณิกา
​ในสายตาของคน​ในราชสำ​นัก
นั่นคือกำ​​แพงที่สูง​เกินกว่าจะ​ข้าม​ได้
ถึงอย่างนั้น
รอยยิ้มบาง ๆ​ ก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของ​เขา
“น่าสน​ใจจริง ๆ​…”
​เขาพึมพำ​​เบา ๆ​
สายตาของสามบุรุษ
รัชทายาท
หลิน​เหว่ย
​และ​อ๋อง​เซียวจิ่น
ต่างกำ​ลังมอง​ไปยังหญิงคน​เดียวกัน
​ใต้ผ้าคลุมบางนั้น
หลิน​เซียงหลัวยังคงคุก​เข่าอยู่กลางสวนดอก​โบตั๋น