บุพผาพิษแห่งหอเย่วเซียง - ตอนที่ #9 : เสียงพิณสะเทือนวังหลวง
สวนดอกโบตั๋นของพระราชวังเงียบสงบลง
หลังจากการแสดงของคุณหนูตระกูลหลิน
เสียงซุบซิบของเหล่าขุนนางยังคงดังแผ่วเบา
แต่เมื่อเสียงขันทีประกาศว่า
“การแสดงต่อไป…จากหอเยว่เซียง”
ทั้งสวนก็เงียบลงในทันที
สายลมอ่อนพัดผ่านทะเลดอกโบตั๋น
กลีบดอกไม้สีชมพูปลิวไหวอย่างช้า ๆ
เงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวออกมาจากทางเดินหิน
นางสวมอาภรณ์สีขาวปักลายเงิน
ผ้าคลุมบางปิดใบหน้า
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านผ้าโปร่งนั้น
เผยให้เห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าที่งดงาม
แม้มองไม่ชัด
แต่เพียงแค่เงาใต้ผ้าคลุม
ก็ทำให้หลายคนเผลอหยุดหายใจ
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับสายลม
ขุนนางหลายคนเริ่มหันมอง
กลิ่นหอมนี้
เป็นเอกลักษณ์ของหญิงจากหอเยว่เซียง
หลินซูเหยาและหลินซูเม่ยมองนางด้วยสายตาเย็นชา
พวกนางเคยได้ยินชื่อเสียงของหญิงลึกลับผู้นี้
แต่ไม่คิดว่านางจะได้รับเชิญเข้าสู่วังหลวงจริง ๆ
หลินเซียงหลัวนั่งลงหน้าโต๊ะพิณ
ปลายนิ้วเรียววางลงบนสายพิณอย่างแผ่วเบา
แล้วเสียงแรกก็ดังขึ้น
ท่วงทำนองนั้นอ่อนโยน
ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ
เสียงพิณค่อย ๆ ไหลรินผ่านสวนดอกโบตั๋น
ก่อนที่เสียงขับร้องของนางจะดังขึ้น
เสียงของหญิงสาวใสบริสุทธิ์
แต่ลึกซึ้งราวกับบทเพลงจากสวรรค์
ทั้งสวนเงียบกริบ
ไม่มีใครพูดแม้แต่คำเดียว
เสียงพิณและเสียงร้องประสานกันอย่างงดงาม
ทันใดนั้น
ฝูงผีเสื้อจากสวนดอกไม้ก็เริ่มบินเข้ามา
พวกมันลอยวนเหนือเวที
ราวกับถูกเสียงเพลงเรียกหา
กลีบดอกโบตั๋นปลิวลงมาช้า ๆ
หมุนวนในอากาศ
เสียงพิณดังขึ้นเรื่อย ๆ
ท่วงทำนองสูงส่งราวกับคลื่นทะเล
ภาพตรงหน้า
ราวกับเทพธิดากำลังบรรเลงเพลงกลางสวนสวรรค์
ขุนนางหลายคนถึงกับตะลึง
บางคนเผลอลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว
ฮองเฮามองภาพนั้นด้วยแววตาประทับใจ
“งดงาม…”
นางเอ่ยเบา ๆ
ในขณะนั้นเอง
เสียงประกาศก็ดังขึ้นจากด้านหลังสวน
“รัชทายาทเสด็จ!”
ผู้คนทั้งสวนตกใจ
รีบก้มศีรษะถวายคำนับ
เซียวเหยียนเดินเข้ามาช้า ๆ
อาภรณ์สีดำปักมังกรทองพลิ้วไหวตามสายลม
แต่ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่สวน
สายตาของเขาก็หยุดลง
ตรงเวทีการแสดง
หญิงสาวในชุดขาวกำลังเล่นพิณและขับร้อง
ฝูงผีเสื้อบินล้อมรอบตัวนาง
กลีบดอกโบตั๋นปลิวราวกับสายฝน
ภาพนั้นงดงามจนแม้แต่รัชทายาทก็หยุดเดิน
ดวงตาของเขาจับจ้องหญิงสาวผู้นั้น
เขาจำได้ทันที
กลิ่นหอมนี้
คือหญิงที่เขาพบในคืนเทศกาลโคมไฟ
แต่ในวันนี้
นางดูงดงามยิ่งกว่าเดิม
ใต้ผ้าคลุมบาง
เค้าโครงใบหน้าของนางดูราวกับภาพวาด
แสงแดดส่องผ่านผ้าโปร่ง
เผยให้เห็นริมฝีปากเรียวบางและปลายคางงดงาม
เซียวเหยียนยืนมองอยู่เงียบ ๆ
โดยไม่รู้ตัวว่า
สายตาของเขา
กำลังทำให้ใครบางคนไม่พอใจ
หลินซูเหยากำมือแน่น
นางสังเกตเห็นสายตาของรัชทายาท
ที่ไม่เคยละจากหญิงผู้นั้น
ความริษยาเริ่มก่อตัวในใจ
ในขณะเดียวกัน
บนที่นั่งของเชื้อพระวงศ์อีกด้านหนึ่ง
ชายผู้หนึ่งกำลังนั่งมองการแสดงอย่างเงียบงัน
เขาคือ
อ๋องเซียวจิ่น
พระอนุชาของฮ่องเต้
ดวงตาคมของเขาจับจ้องหญิงสาวบนเวที
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“น่าสนใจ…”
เขาพึมพำเบา ๆ
เสียงพิณของนางไม่เพียงงดงาม
แต่ยังเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ลึกซึ้ง
ราวกับมีความลับซ่อนอยู่
สายตาของอ๋องเซียวจิ่นหรี่ลงเล็กน้อย
หญิงลึกลับจากหอเยว่เซียงผู้นี้
ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลย
ในขณะที่เสียงเพลงค่อย ๆ จบลง
ทั้งสวนยังคงเงียบงัน
ราวกับผู้คนยังไม่หลุดจากมนตร์สะกด
หลินเซียงหลัวก้มศีรษะเล็กน้อย
ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะพิณ
ใต้ผ้าคลุมบาง
ดวงตาของนางกวาดมองผู้คนในสวน
ก่อนจะหยุดลงที่สามคน
รัชทายาท
หลินเหว่ย
และอ๋องเซียวจิ่น
สามสายตากำลังมองมาที่นาง
ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน
สวนดอกโบตั๋นยังคงเงียบงัน
YOU MAY ALSO LIKE
