ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 890 วานให้ช่วยสองงาน

ตอนที่ 890 วานให้ช่วยสองงาน

กำลังจะไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ?

ทันใดนั้น ดวงตาของเย่กวงโต้วก็สว่างขึ้นภายใต้แว่นตาของเขา จากนั้นภาพที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

เป็นเวลาเกือบสิบวันแล้วที่เขามาที่เจียงเฉิงในครั้งนี้ ซึ่งที่ผ่านมาเขาก็ต้องการไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงอยู่หลายครั้ง

ไม่ใช่ว่าเขาอยากกลับไปดูการเปลี่ยนแปลงของมหาวิทยาลัยเก่าของเขา แต่เพราะมีคนที่เขาอยากเห็นหน้าอยู่ที่นั่นต่างหาก

อย่างไรก็ตาม เขายุ่งกับงานแสดงสินค้าและมหกรรมส่งเสริมการลงทุนมาก เขาต้องตื่นก่อนรุ่งสางทุกวัน และเข้านอนเกือบจะเช้าตรู่ ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาไปที่นั่นเลย

“พวกคุณกำลังจะไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงใช่ไหม ? ผมเองก็เป็นศิษย์เก่าของที่นั่น วันนี้ผมไม่มีอะไรทำอยู่พอดี ให้ผมนำทางให้ไหมครับ ! ” เย่กวงโต้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เขาไม่รู้ว่าหลินเจียลี่อยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง แต่เขารู้แค่ว่าเจียงเสี่ยวไป๋และเด็ก ๆ จะต้องไปหาเจียงเสี่ยวชิงแน่นอนหากว่าพวกเขาไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

โอกาสดี ๆ แบบนี้ต้องรีบคว้าไว้ !

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “อาเย่ ไม่จำเป็นหรอกค่ะ หนูคุ้นเคยกับมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงและรู้เส้นทางดี อาทำงานหนักมานาน ถ้าอาว่าง ก็พักผ่อนเถอะค่ะ ! ”

อ่า ?

เย่กวงโต้วไม่ได้คาดคิดว่าจะถูกหนูน้อยปฏิเสธแบบนี้

เจียงเสี่ยวไป๋มองดูลูกสาวของเขาด้วยรอยยิ้ม นี่ถือเป็นการปฏิเสธที่ดี และเหตุผลก็ยอดเยี่ยม เพราะเขาเองก็ไม่อยากให้เย่กวงโต้วไปกับเขาด้วย

เย่กวงโต้วจึงรีบพูดออกมาว่า “ชานชาน อาไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอก อาจะไปกับหนูด้วยและจะเล่าให้หนูฟังเกี่ยวกับวัฒนธรรมของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เจียงชานก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอเอียงศีรษะและมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋

ให้การตัดสินใจเป็นหน้าที่ของพ่อเธอ

อะไรก็ตามที่เธอจัดการเองไม่ได้ พ่อของเธอจะคอยช่วยเสมอ !

เย่กวงโต้วอดไม่ได้ที่จะมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างลับ ๆ รู้สึกไม่สบายใจและเสียใจเล็กน้อย

เมื่อรู้ว่าพวกเขากำลังจะไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง เขาก็รีบออกหน้า อาสาว่าจะไปด้วย

แต่ตอนนี้เขาจะพูดอะไรได้อีก ?

เห็นสายตาแล้วก็รู้สึกหนาวขึ้นมาทันที !

แน่นอนว่าเจียงเสี่ยวไป๋เองก็เหลือบมองเย่กวงโต้วแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ไม่ยุ่งเหรอ ? ”

เย่กวงโต้วกล่าวออกมาอย่างกล้าหาญ “งานของผมส่วนใหญ่อยู่ในช่วงเริ่มต้น และระหว่างทำกิจกรรม เมื่อกิจกรรมจบลง ก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้วครับ”

เจียงเสี่ยวไป๋จึงตอบว่า “อ้อ” และพูดต่อ “จริงสิ ฉันมีเรื่องที่ต้องทำอยู่พอดี พอจะช่วยฉันได้ไหม ? ”

เย่กวงโต้วรู้สึกขมขื่นในใจ ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋ขอให้เขาทำงานให้ แล้วแบบนี้เขาจะไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงได้อย่างไร ?

แต่เนื่องจากเจียงเสี่ยวไป๋พูดออกมาแล้ว เขาจึงไม่สามารถปฏิเสธได้ ดังนั้นเขาจึงตอบไปว่า “งานอะไรเหรอครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในเมื่องานจบลงแล้ว คนของบริษัทเราก็เริ่มทยอยกลับชิงโจว ทุกคนทำงานหนักเพื่องานนี้ ดังนั้นเราทุกคนที่ยังอยู่ที่นี่จะไม่นั่งรถกลับ คุณช่วยไปหาผู้ช่วยหลินแล้วขอให้เขาช่วยซื้อตั๋วเครื่องบินกลับชิงโจวให้พนักงานของเราด้วย”

ฮะ !

เย่กวงโต้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประหลาดใจ “ทุกคน…จะได้นั่งเครื่องบินกลับงั้นเหรอครับ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ? ”

เย่กวงโต้วส่ายหัวทันที “ไม่มีปัญหาครับ ผมจะไปหาผู้อำนวยการเปา ขอให้เขาติดต่อผู้ช่วยหลินให้”

เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วและพูดว่า “ผู้อำนวยการเปา วันนี้เขาไม่ยุ่งเหรอ ? ”

เย่กวงโต้วกล่าวว่า “เขายุ่งมาก เขามีหน้าที่จัดส่งของขวัญไปให้กับตัวแทนจำหน่าย ผู้รับสิทธิ์แฟรนไชส์ ​​และตัวแทนประจำจังหวัดของเรา”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ถ้าเขายุ่งมาก นายก็ไปหาผู้ช่วยหลินเองเถอะ ไม่ต้องไปรบกวนเขา”

เย่กวงโต้วกล่าวว่า “มีพนักงานจากชิงโจวมาช่วยงานนี้กว่าร้อยคน ผมเองก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้าง และเหลืออยู่ที่นี่กี่คนที่ยังไม่ได้กลับ”

“การจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้พวกเขา จะต้องมีข้อมูลและบัตรประจำตัวของพวกเขาด้วย ต่อให้ผมเป็นคนติดต่อผู้ช่วยหลินให้ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ ผมก็ไม่มีข้อมูลของพวกเขาเหมือนผู้อำนวยการเปา”

เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ก็ยากที่จะพูดอะไรออกมาได้

ท้ายที่สุดแล้ว เดิมทีมันก็เป็นงานของผู้อำนวยการสำนักงานอย่างเปากันฉวนจริง ๆ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่มีข้อมูลของพนักงานทั้งหมด

ดังนั้นการแจ้งให้เปากันฉวนจัดการเรื่องนี้ให้ จึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

ทำสิ่งที่เราถนัดถึงจะเรียกว่ามืออาชีพ

แต่ถึงกระนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่มีทางที่จะให้เย่กวงโต้วติดตามเขาไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิงอยู่ดี

เขาพยักหน้าและพูดว่า “นายพูดถูก ให้ผู้อำนวยการเปาจัดการเรื่องซื้อตั๋วเครื่องบินไปก็แล้วกัน”

หลังจากพูดอย่างนั้น บทสนทนาก็เปลี่ยนไป “แต่นายก็ต้องไปที่สนามบินด้วย”

ฮะ ?

เย่กวงโต้วตกตะลึง เรื่องนี้ยกให้เปากันฉวนดูแลมันแล้วไม่ใช่เหรอ ? ทำไมเขายังต้องไปที่สนามบินอยู่อีก ?

“ให้ผมไปทำอะไรเหรอครับ ? ” เย่กวงโต้วถามอย่างไม่เต็มใจ

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ในเมื่อนายว่างทั้งทีแล้ว ฉันจึงอยากมอบหมายงานให้นายทำสองอย่าง”

“หลังจากที่นายพบผู้ช่วยหลินแล้ว ให้บอกเขาว่าฉันสั่งมาให้แนะนำคนสองคนให้นายรู้จัก คนหนึ่งคือจางอ้ายผิง ซึ่งทำงานที่สนามบิน และอีกคนคือหลินเจียปิง ซึ่งทำงานที่สำนักงานการรถไฟ”

“นายไปหาสองคนนี้และเจรจาขอพื้นที่โฆษณาที่สนามบินและสถานีรถไฟ”

เย่กวงโต้วรู้สึกสับสนเล็กน้อยและถามออกมาด้วยท่าทางสิ้นหวัง “พื้นที่โฆษณาอะไรเหรอครับ ? ”

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ป้ายโฆษณากลางแจ้งมีไม่มากนัก จึงไม่ค่อยมีใครรู้จัก “พื้นที่โฆษณา” และยังไม่เป็นที่นิยม

เย่กวงโต้วจึงไม่รู้จัก ซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดา

เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายให้เขาฟังและพูดว่า “สรุปคือ นายต้องไปหาพวกเขาและทำสัญญาเช่าพื้นที่โฆษณาของสนามบินและสถานีรถไฟ จ่ายค่าธรรมเนียมรายปีให้พวกเขา แล้วเราจะสร้างป้ายโฆษณาไปติดตั้ง”

เนื่องจากเป็นงาน เย่กวงโต้วจึงไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้ ดังนั้นเขาจึงต้องรับปากด้วยความโกรธที่สุมอยู่ในอก “ได้ครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น บอกพวกเขาได้เลยว่าเป็นธุรกิจของเจียงเจียกรุ๊ป พวกเขาจะต้องช่วยเหลือนายอย่างแน่นอน ฉันขอให้นายประสบความสำเร็จในการเจรจางานใหญ่ทั้งสองนี้”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็พาทั้งสามคนออกไปอย่างมีความสุข ตรงไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

ระหว่างทาง เจียงชานก็ได้ถามด้วยความประหลาดใจ “ป่าป๊าไม่อยากให้อาเย่ไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงกับเราเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ลูบหัวของเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “ทำไมหนูถึงพูดอย่างนั้น ? ”

เจียงชานกล่าวว่า “ป่าป๊าขอให้อาเย่ไปหาลุงรองเพื่อหารือเกี่ยวกับงาน แต่พวกเขาไม่รู้จักกัน ถ้าป่าป๊าไปด้วยตัวเอง มันจะไม่ราบรื่นกว่าเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา ความเข้าใจและทักษะการวิเคราะห์ของลูกสาวพัฒนาขึ้นมากแล้ว

แท้จริงแล้ว หากเขาต้องการใช้พื้นที่โฆษณาในสนามบินและสถานีรถไฟ ถ้าเขาไปบอกกับจางอ้ายผิงและ หลินเจียปิงเป็นการส่วนตัวคงจะง่ายกว่า

แต่เขาไม่สามารถบอกแบบนี้กับลูกสาวของเขาได้

จากนั้น เขาก็ยิ้มและพูดว่า “พ่อแค่ไม่อยากทำงานเองทั้งหมด แต่พ่ออยากให้พนักงานมีโอกาสได้ทดสอบความสามารถเพื่อที่พวกเขาจะได้เติบโต”

เจียงชานตอบว่า “อ้อ” ไม่แน่ใจว่าเธอเชื่อหรือไม่ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

ในตอนเที่ยง มีนักศึกษาจำนวนมากในมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง ไม่ว่าจะเป็นที่หอพักหรือที่โรงอาหาร ต่างก็มีนักศึกษาอยู่หนาแน่น

“ไปหาน้าเล็กก่อน ! ”

เมื่อพวกเขามาถึงทางแยก เจียงชานก็กล่าวออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ตามใจเธอและไปที่หอพักของหลินเจียลี่ก่อน