ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 889 ติงจวิ้นเจี๋ยมาได้เวลาพอดี

ตอนที่ 889 ติงจวิ้นเจี๋ยมาได้เวลาพอดี

ก็อก ก็อก ก๊อก !

เจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนผ้าเสร็จ กำลังนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูตอนที่เขากำลังจุดบุหรี่พอดี

เขาจึงลุกขึ้นไปเปิดประตู

เป็นเมิ่งเสี่ยวเป่ยที่กลับมาพร้อมกับเด็กน้อยทั้งสามคน

“คุณตื่นมานานแล้วหรือยังคะ ? ”

“เพิ่งตื่นเอง ! ”

หลังจากถามไถ่กันสั้น ๆ พวกเขาก็เดินมาที่ห้องนั่งเล่น

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยื่นแฟ้มให้เจียงเสี่ยวไป๋ และพูดว่า “ฉันได้รวบรวมแผนของคุณไว้ในแฟ้มนี้แล้วค่ะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋หยิบมันขึ้นมาและเปิดดูผ่าน ๆ ด้วยท่าทางสบายๆ มีหน้าปกอยู่ และต้นฉบับก็ถูกเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ซึ่งดูเป็นทางการมากกว่ากองกระดาษที่เขาส่งให้ไปเสียอีก

ผู้หญิงมักจะละเอียดและใส่ใจมากกว่าผู้ชาย

“ขอบคุณมาก ! ” เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเล็กน้อยและกล่าวขอบคุณ

“ไม่เป็นไรค่ะ ! ” เมิ่งเสี่ยวเป่ยส่ายหัวและพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย “ฉันได้อ่านแผนของคุณแล้ว และอดไม่ได้ที่จะกังวลในเรื่องนี้ขึ้นมา เราจำเป็นต้องทำแบบนี้จริง ๆ เหรอคะ ? ”

เหตุและผล เจียงเสี่ยวไป๋พูดไปเมื่อคืนนี้หมดแล้ว

ความจำเป็นระบุไว้อย่างชัดเจนในแผน แต่เมิ่งเสี่ยวเป่ยก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามออกมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “เราได้ตัดสินใจไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลกับมันอีกต่อไป” เขายกแฟ้มในมือขึ้น “สิ่งสำคัญตอนนี้คือเอาแผนการนี้ไปให้ลุงรองดู”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้มและพูดว่า “คุณเด็ดขาดมาก”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “ผมเป็นคนที่ทำอะไรจริงจังอยู่แล้ว”

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเม้มริมฝีปากแล้วยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ลงมือทำเถอะค่ะ ฉันจะดูแลชานชานและเด็ก ๆ เอง”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่เป็นไร ผมจะโทรให้ติงจวิ้นเจี๋ยมารับเอง”

เขาไม่ต้องการไปที่สำนักงานของหลินต้ากั๋วในตอนนี้

และเขาไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองลำบาก เจียงเสี่ยวไป๋เลือกที่จะสร้างปัญหาให้คนอื่นมากกว่าสร้างปัญหาให้กับตัวเอง

เมิ่งเสี่ยวเป่ยยิ้ม เธอรู้ดีว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนแบบนี้

ทั้งสองคุยกันสองสามคำ และทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ จะได้ไปเปิดประตูให้คุณด้วย” เมิ่งเสี่ยวเป่ยยืนขึ้นและพูดด้วยรอยยิ้ม

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

เมิ่งเสี่ยวเป่ยเปิดประตูออก ก่อนจะเห็นคนที่เดินมา เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วกล่าวทักทาย “สวัสดีค่ะเลขาติง ! ”

“สวัสดีคุณเมิ่ง ! ” ติงจวิ้นเจี๋ยทักทายกลับด้วยรอยยิ้ม

เมิ่งเสี่ยวเป่ยกล่าวว่า “ผู้ช่วยเจียงเพิ่งพูดไปว่าเขาจะโทรหาคุณเมื่อกี้ ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาได้เวลาพอดี”

“งั้นพวกคุณคุยกันเถอะค่ะ ฉันขอตัวไปก่อน ! ”

“คุณเมิ่ง ค่อย ๆ เดินนะครับ ! ”

หลังจากที่เมิ่งเสี่ยวเป่ยกลับไปแล้ว ติงจวิ้นเจี๋ยก็เข้ามาในห้องและทักทายเจียงเสี่ยวไป๋ “พี่เจียง ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋บอกให้เขานั่งลง ยื่นบุหรี่ให้เขาแล้วถามว่า “นายรับชาไหม ถ้าเอา ฉันจะไปชงให้”

ไม่จำเป็นต้องสุภาพระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

“ไม่เป็นไรครับ ! ” ติงจวิ้นเจี๋ยโบกมือ “ผมมาที่นี่เพื่อถามพี่ว่าเขียนแผนที่จะให้ท่านผู้นำอ่านเสร็จแล้วหรือยัง ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ก่อนจะไปหยิบแฟ้มจากโต๊ะกาแฟมายื่นให้เขา แล้วพูดว่า “ฉันเพิ่งทำเสร็จ เอานี่ไป ! ”

ติงจวิ้นเจี๋ยรับมาใส่ในกระเป๋าเอกสาร โดยไม่เปิดดูแม้แต่น้อย

บางสิ่งไม่ควรก้าวก่าย

โดยปกติเลขาสามารถรู้สิ่งที่พวกเขาจำเป็นต้องรู้ แต่บางสิ่งพวกเขาก็ไม่สามารถรู้ได้ เมื่อเจ้านายไม่ให้ยุ่ง

ตัวอย่างเช่น คราวนี้เมื่อหลินต้ากั๋วสั่งให้เขามาหาเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็บอกเพียงว่าให้มาถามเสี่ยวไป๋ว่าแผนเสร็จแล้วหรือยัง และให้เอาแผนกลับไปให้เขาทันทีหากว่ามันเสร็จแล้ว

“ทันที” หมายความว่าไม่จำเป็นต้องตรวจสอบดู

“เมื่อคืนพี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเลยเหรอ ? ” ติงจวิ้นเจี๋ยรับบุหรี่มาแล้วถาม

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ฉันเริ่มเขียนมันก็ดึกมากแล้ว จึงเสร็จในตอนเช้า นายมาที่นี่ทันเวลาพอดี ฉันจะได้ไม่ต้องเอาไปส่ง”

ติงจวิ้นเจี๋ยพูดว่า “ผมมาที่นี่เพื่อมาเอาแผนนี้โดยเฉพาะ”

หลังจากพูดจบ เขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม “ผมไม่คิดว่าพี่จะบรรลุผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้หลังจากจัดงานประชุมเพียงสองครั้งในเจียงเฉิง ! ยินดีด้วยนะครับ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือปัด

ติงจวิ้นเจี๋ยจึงพูดว่า “วันนี้พี่ไม่ไปไหนเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ฉันมีแผนจะบินกลับในวันที่ 16”

ติงจวิ้นเจี๋ยพยักหน้า “มะรืนนี้สายการบินจะเปิดทำการพอดี คราวนี้คงบินกลับชิงโจวได้”

“ถ้าหากว่าพี่ยังไม่กลับ ผมจะโทรหาพี่จวินให้มาเจอกันคืนนี้ นานแล้วที่เราไม่ได้ดื่มชาด้วยกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ได้สิ งั้นเย็นนี้ฉันจะทำตัวให้ว่าง”

ติงจวิ้นเจี๋ยไม่เกรงใจแล้ว เขาตอบตกลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนและขอตัว

“ป่าป๊าคะ ป่าป๊า ! ”

หลังจากที่ติงจวิ้นเจี๋ยกลับไปแล้ว เจียงชานก็วิ่งเข้ามาหาเจียงเสี่ยวไป๋ทันที และตะโกนด้วยความตื่นเต้น

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและถามว่า “วิ่งมาตื่นเต้นแบบนี้มีเรื่องอะไรเหรอ ? ”

เจียงชานพูดว่า “หนูได้ยินป่าป๊าบอกอาติงว่าเราจะบินกลับวันมะรืนนี้ จริงไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกโล่งใจ นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก !

“ใช่ เที่ยวบินจากเจียงเฉิงไปยังชิงโจวจะเปิดดำเนินการตามปกติในวันมะรืนนี้ เราสามารถบินกลับได้”

“เยี่ยมมากค่ะ ! ” เจียงชานชูนิ้วโป้งขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าหนูไม่เคยนั่งเครื่องบินมาแล้วเหรอ หนูต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ ? ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “หนูเคยนั่งเครื่องบินมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ถิงถิงกับเสี่ยวกังยังไม่เคย ! ”

“คราวนี้ ในที่สุดพวกเขาก็จะได้นั่งเครื่องบินสักที ! ”

จากนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็เข้าใจเหตุผลของความสุขลูกสาว เขาพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ครั้งนี้พวกเขาก็จะได้นั่งเครื่องบินเหมือนกัน”

“ว้าว…ผมจะได้นั่งเครื่องบินแล้ว ! ” หวังกังกระโดดขึ้นด้วยความดีใจหลังจากได้ยินที่ทั้งสองคุยกัน

ดวงตาของเจียงถิงก็เบิกกว้างขึ้นมา จากนั้นเธอก็ถามเจียงชานเบา ๆ ว่า “พี่ชานชาน นั่งเครื่องบินสนุกไหม ? ”

เจียงชานตอบว่า “มันไม่ได้สนุกเท่าไหร่หรอ มันก็เหมือนกับการนั่งรถ”

เจียงถิงตอบออกไปว่า “อ้อ” แต่ก็ยังสงสัยว่าการนั่งเครื่องบินจะเหมือนกับการนั่งรถได้อย่างไร ?

หวังกังมีความสุขอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะวิ่งไปหาเจียงเสี่ยวไป๋และพูดว่า “ลุงเจียง ผมอยากให้พ่อนั่งเครื่องบินกลับกับผมด้วยได้ไหม ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและเห็นด้วย “ได้สิ ! ”

เมิ่งเสี่ยวเป่ย เฉินอันผิง หวังผิง และคนอื่นทำงานหนักที่เจียงเฉิงมาหลายวัน การจะนั่งรถกลับก็ใช้เวลานานและเมื่อยล้า ดังนั้นเขาก็จะซื้อตั๋วให้พวกเขาบินกลับด้วยกัน !

ไม่ต้องวุ่นวายกับการนั่งรถเป็นระยะทางไกลและใช้เวลาทั้งวันบนท้องถนน

คงจะดีถ้ากลับไปถึงเร็ว เพราะพวกเขาจะได้มีเวลาพักผ่อน

ขณะที่กำลังคิดเรื่องนี้ เจียงชานก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “ป่าป๊า น้าเล็กและอาสี่กำลังจะปิดเทอมแล้วใช่ไหม ? ”

หลังจากฟังคำพูดของลูกสาวแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋ก็จำได้ว่าหลินเจียลี่บอกว่ามหา’ลัยเริ่มปิดเทอมวันที่ 10 มกราคม

“ก็น่าจะหยุดแล้วนะ ! ”

เจียงชานจึงพูดขึ้นมาทันที “แล้ววันนี้ป่าป๊ายังมีงานอยู่ไหมคะ ถ้าไม่มี ไปหาน้าเล็กกันเถอะ ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋เอามือลูบหัวของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “งานของพ่อเสร็จแล้ว”

งั้นวันนี้พวกเขาจะไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงเพื่อถามหลินเจียลี่และเจียงเสี่ยวชิงว่าปิดเทอมวันไหน

เพราะก่อนหน้านี้ เจียงชานเคยสัญญาว่าจะไปรับพวกเธอกลับไปเที่ยวพักผ่อนที่บ้าน

หากว่าพวกเธอปิดเทอม ก็กลับไปพร้อมกัน

จะได้ไม่เสียเวลามาอีกครั้ง

“ไปหาพวกเธอเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า ! ” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าว

“ได้ค่ะ ! ”

เจียงชานจับมือเจียงถิงอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า “ถิงถิง ไปหาอาสี่กันเถอะ”

“ดีเลย ! ” เจียงถิงพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก “หนูไม่ได้เจออาสี่มานานแล้ว หนูคิดถึงเธอมาก”

หวังกังกล่าวว่า “ผมก็อยากจะเจออาเสี่ยวชิงด้วยเหมือนกัน”

เจียงเสี่ยวไป๋เก็บข้าวของและออกไปพร้อมกับเด็กทั้งสามคน พวกเขาตรงไปที่มหาวิทยาลัยเจียงเฉิง

ทันทีที่พวกเขาเดินเข้าไปในล็อบบี้ของเกสต์เฮาส์ ก็ได้พบกับเย่กวงโต้ว

“สวัสดีครับผู้ช่วยเจียง ! ”

“พวกคุณกำลังจะไปไหนเหรอ ? ”

ก่อนที่เจียงเสี่ยวไป๋จะพูด เจียงชานก็ตอบด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีค่ะอาเย่ พวกเรากำลังจะไปมหาวิทยาลัยเจียงเฉิงกันค่ะ ! ”