พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 187 การจับจ้องของกุนซือปีศาจ

บทที่ 187 การจับจ้องของกุนซือปีศาจ

เมืองเหมยหยาง กำแพงเมืองหนึ่งไกลออกไปจากสนามรบ เดิมควรรอสงครามอย่างสงบ กลับกำลังจะไม่สงบสุขอีกต่อไป

ห่างออกไปห้าลี้ หลังภูเขาดินซุ่มโจมตี หลี่เหวินโหวกำลังนำกองทัพนับหมื่นรออยู่ตรงนี้

ก่อนหน้านี้หันซุยเคยแยกให้คำแนะนำหลี่เหวินโหวกับซ่งหยาง ซ่งหยางไปดักซุ่มโจมตีลำพัง รอเตียวอุ๋นเข้ามาติดกับ ส่วนหลี่เหวินโหวอ้อมไปยังเหมยหยาง รอโอกาสบุกเข้ายึดเมือง

“แม่ทัพหลี่ มีข่าวจากผู้บัญชาการเปียนมาว่ากองกำลังแสนนายของเตียวอุ๋นถูกกองทัพเราล้อมอย่างแน่นหนา ตอนนี้เมืองเหมยหยางคงไม่มีทหารมากแล้ว!”

หลี่เหวินโหวกำลังลูบนิ้วเล่นเบา ๆ ฟังทหารส่งสารรายงานอย่างใจไม่อยู่กับร่องกับรอย

สำหรับภารกิจนี้ หลี่เหวินโหวไม่อยากมา เขาอยากอยู่ในสนามรบ การฆ่าคนในสนามรบจะมีความสุขมากขนาดไหนกันนะ?

น่าเสียดายที่ไม่มีทางอื่น หลังจากหันซุยเสนอแผน เป่ยกงปั่วอวี้ก็เลือกหลี่เหวินโหว เขาเองก็ไม่กล้าขัดคำสั่งเป่ยกงปั่วอวี้อย่างเปิดเผย

“แน่ใจนะว่าผู้บัญชาการเปียนล้อมกองกำลังแสนนายของเตียวอุ๋นไว้แล้ว?”

“เรียนแม่ทัพหลี่ ผู้บัญชาการเปียนพูดเช่นนี้จริง ๆ แม่ทัพหันซุยยังฝากความมาถึงท่านด้วย ว่าหาโอกาสเข้ายึดเมืองเหมยหยางได้เลย”

“หากไม่สามารถยึดเมืองเหมยหยางได้ แม่ทัพหันให้แม่ทัพหลี่อ้อมไปทางด้านหลังกองทัพทางการ รวมตัวกับแม่ทัพซ่งโจมตีกองทัพทางการด้วยกัน!”

ทหารส่งสารยืนยันข้อสงสัยให้หลี่เหวินโหว และถ่ายทอดแผนการของหันซุยออกมาอีกครั้ง

เมื่อเห็นหลี่เหวินโหวไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ลูกน้องก็กระตุ้นเขาอีกครั้ง

“แม่ทัพหลี่ ผู้บัญชาการเปียนกำชับมาหลายครั้ง อย่าพลาดโอกาสในการโจมตี หากเป็นไปได้…”

ก่อนที่ทหารส่งสารจะพูดจบ ก็ได้รับสายตาดุร้ายจากหลี่เหวินโหวเสียก่อน

“ท่านแม่ทัพ… ข้า… ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น… ข้า…”

ทหารส่งสารสะดุ้งไปกับสายตาของหลี่เหวินโหว เขาเห็นจิตสังหารได้จากในดวงตาของอีกฝ่าย!

หลี่เหวินโหวเป็นชาวเชียงหูเหมือนกับเป่ยกงปั่วอวี้ เป็นกองกำลังชนกลุ่มน้อยแห่งแม่น้ำหวงสุ่ย จึงเชื่อมั่นในตัวพี่ใหญ่เป่ยกงปั่วอวี้มาก และไม่มีปากเสียงใด ทว่ากับเปียนจางและหันซุยต่างออกไป

ว่ากันตามจริงแล้ว อย่างไรเปียนจางกับหันซุยก็เป็นชาวฮั่น เพียงแต่มีชื่อเสียงอยู่ในดินแดนซีเป่ยเท่านั้น

เมื่อครั้งที่พี่ใหญ่เป่ยกงปั่วอวี้หลอกพวกเขามาที่นี่ หลี่เหวินโหวคิดว่าจะฆ่าคนสองคนนี้เพื่อสร้างอำนาจเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะบังคับให้พวกเขาเข้าร่วมกลุ่มด้วย

เข้าร่วมกลุ่มก็ไม่เป็นไร อย่างไรเสียทั้งสองก็มีความสามารถที่ยากจะหาใครเทียบได้

แต่เป่ยกงปั่วอวี้กลับให้เปียนจางเป็นผู้นำ มอบอำนาจทางทหารและการเมืองทั้งหมดให้กับเปียนจาง

การตัดสินใจของเป่ยกงปั่วอวี้นี้ทำให้หลี่เหวินโหวยอมรับไม่ได้ ทั้งสองจึงเกิดเหตุทะเลาะกันอย่างรุนแรง

หลี่เหวินโหวรู้สึกว่ามีพี่ใหญ่เป่ยกงปั่วอวี้นำทัพก็เพียงพอแล้ว จะทนให้ชาวฮั่นสองคนที่อ่อนแอมานั่งอยู่บนหัวได้อย่างไร?

น่าเสียดายที่เป่ยกงปั่วอวี้เด็ดขาดมาก แม้หลี่เหวินโหวจะพูดจนปากเปียกปากแฉะก็ไม่สามารถสั่นคลอนความมุ่งมั่นของเขาได้ ภายใต้ความทำอะไรไม่ได้หลี่เหวินโหวทำได้แค่ยอมรับความจริงเท่านั้น

ตอนแรกมันก็ดี เปียนจางยังค่อนข้างเกรงใจ แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป กองทัพเติบใหญ่ เขาก็ยิ่งหยิ่งผยองขึ้นเรื่อย ๆ นอกจากเป่ยกงปั่วอวี้ก็ไม่เห็นคนอื่น ๆ อยู่ในสายตา และลืมสถานะตัวเองไปจนสิ้น!

หันซุยยังดีหน่อย ยังเกรงใจต่อชาวเชียงหูเหล่านี้เสมอ แม้จะวางแผนทำลายศัตรูแข็งแกร่งหลายครั้ง ถึงกระนั้นก็ไม่เอาความดีความชอบเข้าตัว

หลี่เหวินโหวเริ่มไม่พอใจเปียนจางมากขึ้นเรื่อย ๆ ตรงกันข้าม กลับมีมิตรภาพที่ดีกับหันซุยลึกซึ้งยิ่ง

ประกอบกับหันซุยมักจะบ่นกับเขาบ่อย ๆ ว่าเปียนจางเปลี่ยนไป แม้แต่มิตรภาพของสหายเก่าอย่างเขาก็ไม่สน ยิ่งทำให้หลี่เหวินโหวรู้สึกว่าเปียนจางเป็นคนถ่อยที่ลืมบุญคุณเข้าไปใหญ่

เดิมทีทหารส่งสารกล่าวถึงหันซุย ได้ยินคำฝากของหันซุยมาให้แก่ตนก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด แต่เมื่อทหารส่งสารถ่ายทอดคำสัั่งเปียนจางให้แก่ตนอีกครั้ง ความโกรธในใจยิ่งเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้!

“ไสหัวไปบอกเปียนจาง ว่าข้าหลี่เหวินโหวไม่ทำให้เรื่องใหญ่เสียหรอก!”

“ขอรับ! ขอรับ! ข้าน้อยจะออกไปเดี๋ยวนี้”

ทหารส่งสารรู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก และก้าวถอยหลังออกไป ทว่าในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

หลี่เหวินโหวยืนขึ้น โบกมือให้กับทหารใต้บังคับบัญชา ทหารทุกคนล้วนเป็นพี่น้องที่ติดตามเขามาหลายปี ย่อมเข้าใจความหมายของหลี่เหวินโหว ทุกคนพลิกตัวขึ้นหลังม้า

“พวกพ้องทั้งหลาย เมืองเหมยหยางไร้พิษสงแล้ว เราจะบุกเข้าเมืองไปในตอนนี้ และปล้นสะดมได้ตามใจ!”

“ทรัพย์สิน ผู้หญิง หากพวกเจ้าต้องการ ข้าจะไม่ขัดขวาง!”

ชาวเชียงหูก็คือชาวเชียงหู ความละโมบจารึกอยู่ในกระดูก เมื่อได้ยินว่าสามารถปล้นทรัพย์สินได้ ทุกคนก็ล้วนตื่นเต้นขึ้นมา และแทบอยากบุกเข้าโจมตีเมืองเสียเดี๋ยวนั้น

“อยากได้กันหรือเปล่า!?”

เมื่อหลี่เหวินโหวเห็นความโลภไร้ยางอายเผยออกมาจากสายตาพวกทหารก็รู้สึกได้ใจ และตะโกนถามเสียงดัง

“อยาก! อยาก! อยาก!”

“ฮ่า ๆ ๆ พวกพ้องทั้งหลายตามข้ามา ยึดเอาเมืองเหมยหยาง!”

หลี่เหวินโหวคำราม จากนั้นขี่ม้าทะยานออกไปก่อน ทหารใต้บังคับบัญชไม่ลังเลเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็กู่ร้องคำรามตามกันไป

ขวัญกำลังใจของทหารม้านับหมื่นพุ่งทะยาน เสียงตะโกนดังเลือนลั่น พวกเขามุ่งทะยานไปยังเมืองเหมยหยางด้วยความเร็วสูง

ห่างไปห้าลี้ แค่พริบตาเดียวก็มาถึง!

เมืองเหมยหยางเป็นไปตามที่เปียนจางกับหันซุยคาดไว้ มันว่างเปล่ามาก มีเพียงลูกน้องสังกัดจวนแม่ทัพหลังของเล่าเจี้ยง นอกนั้นเตียวอุ๋นได้นำทหารทุกสังกัด ทุกเหล่าทัพออกไปหมดแล้ว!

อีกอย่าง หลังจากที่กาเซี่ยงค้นพบแผนการของกองทัพซีเหลียง เล่าเจี้ยงก็ย้ายกองทหารม้าหัวหอกไป หรือก็คือเมืองเหมยหยางในตอนนี้ มีคนแค่เพียงสี่พันห้าร้อยคน

ไม่ขาดไม่เกิน มีเพียงสี่พันห้าร้อยคนเท่านั้น!

ทว่ามีขุนพลอยู่สองคนจริง ๆ คือฮองตงกับเตียนอุย

แล้วก็ผู้มีสติปัญญาระดับแนวหน้าสองคน คือกาเซี่ยงกับซุนฮิวนั่นเอง!

เมื่อเล่าเจี้ยงมาถึงกองทหารม้าหัวหอกก็ให้เตียนอุยคุ้มกันกาเซี่ยงกลับเมือง อย่างไรเสียหากมีการบุกจู่โจม แม่ทัพหลังยากจะรับรองความปลอดภัยของกุนซือตนเองได้

เล่าเจี้ยงไม่อยากให้เกิดเรื่องเฉกเช่นบังทองที่ตายจากลูกหลงอยู่ที่เมืองลกเสีย*[1]

แม้เมืองเหมยหยางจะว่างเปล่า ดีที่เมืองนี้มีเพียงสองประตูเท่านั้น อีกทั้งยังมีกำแพงเล็กที่สร้างล้อมรอบประตูเมือง หากศัตรูต้องการโจมตีเข้ามา มันไม่ง่ายดังใจคิดแน่นอน

บนกำแพงเมืองเหมยหยาง กาเซี่ยงกับซุนฮิวยืนอยู่ตรงกลาง โดยมีฮองตงกับเตียนอุยยืนขนาบข้างอยู่

ในขณะนี้ทั้งสี่คนกำลังมองไปข้างหน้าอย่างจดจ่อ ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบอกอย่างชัดเจนแล้วว่าต้องมีทหารม้ามากมายบุกเข้ามาแน่นอน

หาใช่พวกพ้องเป็นแน่

“ท่านกุนซือ ดูแล้วคงมีทหารม้าอย่างน้อยหมื่นนาย”

น้ำเสียงฮองตงเคร่งขรึม แต่ไม่มีท่าทางตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย

กาเซี่ยงเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา ไม่สนใจทหารม้าที่อยู่เบื้องล่างเลยสักนิด

“หึ ๆ มีทหารม้าแค่หมื่นคนเองหรือ ดูจะเสียเปรียบเปียนจางจริง ๆ”

“ทุกอย่างดำเนินการตามแผน!”

ฮองตงกับเตียนอุยกุมมือรับคำสั่ง ก่อนแยกจากกันไปดำเนินการตามแผนของกุนซือปีศาจ

“เหวินเหอ กองทัพซีเหลียงมาเจอเจ้า ช่างโชคไม่ดีจริง ๆ”

แม้แต่ซุนฮิวที่สุขุมมาตลอดยังมีสีหน้าหยอกล้อ พอให้นึกถึงแผนการอันร้ายกาจของกาเซี่ยงได้

กุนซือปีศาจไม่พูดอะไร แค่แสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา เขาเติบโตในแคว้นเลียงจิ๋ว ย่อมไม่มีความเมตตาต่อชนเผ่าเชียงหูอยู่แล้ว!

หลี่เหวินโหวที่นำทัพบุกเข้ามายังคงครุ่นคิดว่าจะโจมตีเมืองอย่างไร หารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปสู่นรกที่ไม่มีสิ้นสุด

[1] บังทอง เป็นหนึ่งในกุนซือของเล่าปี่ มีฉายาว่า ‘หงส์อ่อน’ ด้วยความเป็นอัจฉริยภาพตั้งแต่วัยหนุ่ม ในยุคที่เล่าปี่กำลังขยายอิทธิพลในที่ราบตอนกลางหรือเสฉวน ตามประวัติศาสตร์ บังทองเข้าร่วมศึกที่ทหารของเล่าปี่ปะทะกองกำลังของเล่าเจี้ยงที่อำเภอลกเสีย และเสียชีวิตเพราะโดนลูกหลง โดยถูกยิงด้วยเกาทัณฑ์