พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 312 จิตสังหารสุดท้าย
บทที่ 312 จิตสังหารสุดท้าย
เสียงนี้ลิโป้คุ้นเคยเป็นอย่างมาก เขาเพิ่งบอกลากับเจ้าของเสียงนี้ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง อีกฝ่ายคือคนบ้านเกิดเดียวกัน แซ่เดียวกับเขานามว่าลิซก เสนาธิการของตั๋งโต๊ะ
“พี่ลิซก?”
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในกระโจม ลิซกรีบเดินไปอยู่ข้างเตียงลิโป้ แล้วตรวจสอบอาการเขา
“ได้ยินเจ้าออกรบดุเดือดกับขุนศึกใต้บัญชาขุนพลพิทักษ์ ข้าห่วงใย กลัวเจ้าเป็นอันตราย จึงตั้งใจมาเยี่ยมเยือน”
ลิโป้ออกแรงอยู่พักหนึ่ง ก่อนลุกขึ้นนั่งได้โดยการช่วยเหลือจากลิซก
“ขอบคุณพี่ลิซก ข้าไม่เป็นอะไรมาก”
ลิซกพยักหน้า ก่อนเผยรอยยิ้มโล่งอกมาให้
“หนนี้น้องเอาชนะผู้บัญชาการจูล่งกับไทสูจู้มาได้ สร้างผลงานใหญ่ให้กับกองทัพเป๊งจิ๋วเช่นนี้ เกรงว่าผู้ตรวจการเต๊งจะต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างหนักแน่เลยกระมัง”
สีหน้าของลิโป้หม่นหมองลง ลิซกผู้นี้พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดจริง ๆ
“พี่ลิซกล้อเล่นแล้ว ข้าพ่ายแพ้เตียนอุยถึงสองหน ท่านผู้ตรวจการไม่ลงโทษข้าก็โชคดีนักหนาแล้ว”
สังเกตได้ว่าลิโป้ไม่เรียกเต๊งหงวนว่าบิดาบุญธรรมหรือนายท่าน ลิซกก็ดีใจมาก วาจาอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความคับข้องใจเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขามีความขัดแย้งกับเต๊งหงวนแล้ว!
“เฟิ่งเซียนอย่าพูดเหลวไหล ไม่กี่วันก่อน ลิฉุยกับกุยกีพ่ายให้เจ้าไม่เหลือชิ้นดี แม่ทัพตั๋งโต๊ะยังให้รางวัลมากมายเพื่อปลอบใจ บัดนี้เจ้าสร้างผลงานใหญ่เช่นนี้ ผู้ตรวจการเต๊งจะตระหนี่ไม่ตกรางวัลได้อย่างไร? ในภายภาคหน้า อีกไม่นาน น้องต้องได้เลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งแน่!”
ผู้พูดไม่คิดอะไร แต่ผู้ฟังกลับสะเทือนใจยิ่ง
เดิมลิโป้ขุ่นเคืองอยู่แล้ว ครั้นได้ยินวาจาลิซกยิ่งเจ็บแค้น!
ลิฉุยกับกุยกีถูกเขาทุบตีจนหนีกระเจิงเหมือนสุนัขยังได้รับการปลอบโยน เจ้าสองคนนั้นไม่ได้นับเป็นเครือญาติอะไรกับตั๋งโต๊ะด้วยซ้ำ ยังได้รางวัลทรัพย์สินต่าง ๆ นานา แต่เขาต่อสู้อย่างนองเลือด เสี่ยงชีวิต กลับถูกบิดาบุญธรรมเรียกว่า ‘สวะไร้ค่า’
“เฮ้อ…”
ลิโป้ยิ่งคิดยิ่งหมดแรง ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนัก
เขาในตอนนี้ไม่มีที่ไปแล้ว จะน้อยใจหรือขุ่นเคืองเพียงไหนก็ได้แค่กล้ำกลืนลงไปเท่านั้น
จุดประสงค์ของลิซกในวันนี้ชัดเจนมาก คือยั่วยุให้ลิโป้ขัดแย้งกับเต๊งหงวนให้ได้ และลิโป้ในตอนนี้ถูกปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมอย่างเห็นได้ชัด!
“เฟิ่งเซียน ไยจึงถอนหายใจไปเล่า ยังชังที่โดนเตียนอุยผู้นั้นลอบโจมตีอยู่รึ? สงครามแพ้ชนะมันเป็นเรื่องธรรมดา”
ลิโป้ตรึกตรองอยู่หลายครั้งจึงตัดสินใจบ่นกับลิซก อย่างน้อยก็ระบายออกมาบ้าง
“พี่ลิซกไม่รู้อะไร! เพื่อผู้ตรวจการเต๊ง ข้าสู้กับขุนพลใต้บัญชาขุนพลพิทักษ์อย่างไม่คิดชีวิตมาหลายครั้ง! แม้ผลลัพธ์จะไม่เป็นอย่างที่คิดเท่าไรนัก กระนั้นข้าก็พยายามทำให้ดีที่สุดทุกครั้ง! แต่อีกฝ่ายเข้ามารุม ข้าแพ้นี่มันน่าทุเรศมากนักรึ? ผู้ตรวจการเต๊งจึงไม่เพียงแต่เมินเฉยความยากลำบากของข้า ทั้งยังพูดจารุนแรงใส่ น่าเจ็บใจนัก!”
ลิซกจงใจมองซ้ายขวา เมื่อยืนยันได้ว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ก็กระซิบถามข้างหูลิโป้
“เฟิ่งเซียนทราบสาเหตุที่นายเจ้าเป็นเช่นนี้หรือไม่?”
“ข้าไม่รู้!”
“เดิมทีเต๊งหงวนนั่นเคยเป็นคนในสังกัดแม่ทัพใหญ่โฮจิ๋น หลังจากโฮจิ๋นตาย พวกเขาก็แปรพักตร์ไปพึ่งพาตระกูลอ้วน แล้วตระกูลอ้วนคือใคร? คือตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในต้าฮั่น”
“แล้วเจ้าคิดว่าพวกเขาจะชายตามองคนไม่มีชาติตระกูลใหญ่โตอย่างเราจริงหรือ? จากความเห็นพี่ เจ้าแข็งแกร่งเพียงไหน ผู้ตรวจการเต๊งเห็นเจ้าเป็นแค่ทาสเท่านั้น เกรงว่าสถานการณ์ของน้องจะยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ”
ลิโป้กัดฟัน ในใจยิ่งรู้สึกเศร้าเป็นเท่าทวีคูณ
“ใต้หล้านี้กว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีที่สำหรับข้า!”
“ไยจะไม่มีเล่า…”
ลิซกคว้าแขนลิโป้ไว้ แล้วส่ายเบา ๆ แทบซ่อนความตื่นเต้นไว้ไม่มิด
“ก่อนหน้านี้ ข้าเคยบอกกับเจ้าไปแล้วว่าแม่ทัพตั๋งโต๊ะชื่นชมเจ้ามานาน บ่นถึงเจ้าทุกเมื่อเชื่อวัน เอาแต่วาดฝันอยากได้เจ้ามาทำงานให้ ก่อนหน้านี้ยืนข้ามาเสนอม้าเซ็กเธาว์ ม้าเหงื่อโลหิตหายากในรอบร้อยปีให้เจ้านั้น เดิมทีมันเป็นสมบัติล้ำค่าของแม่ทัพตั๋งโต๊ะ ทว่าท่านตั้งใจจะมอบให้เฟิ่งเซียน”
“น้องลิโป้ ตอนนี้ชื่อเสียง เกียรติยศ ความมั่งคั่ง และอำนาจวางอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว จะรับไว้หรือไม่นั้นทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้า”
มีหรือลิโป้จะไม่ต้องการ เขาอยากตอบรับใจจะขาด ทว่า… เขาจะมีชีวิตดี ๆ จริงหรือ เมื่อไปอยู่กับตั๋งโต๊ะ?
“พี่ลิซก ข้าได้ยินมาว่าแม่ทัพตั๋งโต๊ะกับขุนพลพิทักษ์มีความสัมพันธ์อันดีกัน ข้าปะทะกับคนของขุนพลพิทักษ์หลายครั้ง นี่…”
“ฮ่า ๆ ๆ! เฟิ่งเซียนเจ้าเห็นโลกเพียงเพียงผิวเผิน ยังไม่รู้อะไรอีกมากมาย”
ลิซกหัวเราะลั่น ในเมื่อลิโป้กล่าวมาเช่นนี้แล้ว จะชักชวนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร!
“เหตุที่แม่ทัพตั๋งโต๊ะต้องพึ่งขุนพลพิทักษ์ นั่นเพราะเขายังมีกำลังไม่มากพอ ขอบอกเจ้าตามตรง แม่ทัพตั๋งโต๊ะไม่เต็มใจอยู่ใต้อำนาจของใครอยู่แล้ว หากเฟิ่งเซียนสามารถนำกองทัพเป๊งจิ๋วแปรพักตร์ไปหาแม่ทัพตั๋งโต๊ะได้ แบบนั้นแม่ทัพตั๋งโต๊ะก็จะกลายเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในลกเอี๋ยง! ถึงครานั้นใครเป็นนาย ใครเป็นบ่าว? เฟิ่งเซียนยังคิดไม่ออกอีกหรือ?”
ดวงตาลิโป้วาวโรจน์ขึ้นมา หากเป็นไปตามวาจาของลิซก ตั๋งโต๊ะจะไม่ปฏิบัติต่อเขาไม่ดีเพราะมีเรื่องบาดหมางกับเล่าเจี้ยงแน่นอน ทว่าหากเขานำกองทัพเป๊งจิ๋วไปสวามิภักดิ์ แล้วเต๊งหงวนจะไม่…
“พี่ลิซก เต๊งหงวนกับข้าขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อลูกกัน ข้าจะฆ่าเขาได้อย่างไร?”
“ฮ่า ๆ เฟิ่งเซียนนับเขาเป็นพ่อบุญธรรม แล้วเต๊งหงวนนับเจ้าเป็นลูกบุญธรรมด้วยหรือ? ตอนที่เฟิ่งเซียนสู้รบดุเดือดกับทหารระดับผู้บัญชาการทัพกี่คนต่อกี่คน เต๊งหงวนเคยคิดไหมว่าเป็นลูกของเขากำลังต่อสู้นองเลือดอยู่ตรงหน้า? ตอนที่เต๊งหงวนกล่าวโทษเจ้า เคยคิดไหมว่าตัวเองเป็นบิดา!”
ลิโป้ยิ่งฟัง นัยน์ตาร้อนผ่าว ที่ลิซกกล่าวมาถูกทุกอย่าง เต๊งหงวนผู้นี้ไม่เคยปฏิบัติต่อเขาเป็นลูกคนหนึ่งเลย
‘แค่คิดว่าถูกเจ้าเรียกว่าบิดาบุญธรรมก็รู้สึกอัปยศแล้ว’
วาจานี้ปักกลางส่วนลึกของจิตใจดั่งศรเพลิง เผาทำลายความทรงจำดี ๆ ไปเสีย
“ได้ฟังคำพูดของพี่แล้วเหมือนพบแสงสว่าง! ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะรับใช้แม่ทัพตั๋งโต๊ะ!”
ลิซกดีใจยิ่งนัก ลิโป้ตกลงแล้ว นี่มันเหมือนดั่งสวรรค์ประทานพรให้ตั๋งโต๊ะ หลังกลับไปนายท่านคงไม่พ้นตกรางวัลให้ตนอย่างงามแน่!
“แล้วเฟิ่งเซียนจะทำอย่างไร?”
เดิมทีลิซกอยากเร่งเร้าให้ลิโป้ลงมือโดยเร็วที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงการยืดเยื้อที่จะนำไปสู่เหตุไม่คาดฝัน
วางแผนเลยดีหรือไม่? ไม่สิ พรุ่งนี้รีบกลับไปขอคำปรึกษาท่านลิยูแต่เช้าดีกว่า
แต่ลิซกไม่คิดเลยว่า… ลิโป้จะผุดลุกขึ้น หยิบดาบข้างเตียง หมายจะเดินไปข้างนอก!
“เฟิ่งเซียน! เจ้าคิดจะทำอะไร”
ลิซกตกใจมาก หรืออีกฝ่ายคิดจะไปสังหารเต๊งหงวนตอนนี้เลย?
ลิซกเดาถูกแล้ว ลิโป้กำดาบในมือแน่น นัยน์ตาเปี่ยมล้นด้วยไฟแค้นที่ถูกสุมมาอย่างดี
“ข้าจะไปฆ่าไอ้เฒ่าเต๊งหงวนเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ได้ ๆ ๆ! เฟิ่งเซียนเจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัส จะทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ได้เด็ดขาด! เรื่องนี้ยังต้องค่อย ๆ หารือกันก่อน!”
ด้วยสภาพอ่อนแอของลิโป้ตอนนี้ ลิซกจะวางใจปล่อยให้เขาไปได้อย่างไร? หากลอบสังหารเต๊งหงวนไม่สำเร็จ ลิโป้ต้องถูกเต๊งหงวนทำร้ายแน่นอน แม้ลิโป้จะโชคดีรอดพ้นจากความตายไปได้ กระนั้นลิโป้ที่ไม่มีกองทัพเป๊งจิ๋วติดตามไปด้วยคงเป็นเรื่องที่เสียหายอย่างมากสำหรับตั๋งโต๊ะ!
“หึหึหึ! พี่ลิซกไม่ต้องเป็นห่วง ข้ามีปัญหาแค่มือขวาชานิดหน่อยเท่านั้น แต่มือซ้ายเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ข้าจะใช้มือซ้ายสังหารเต๊งหงวนเหมือนเชือดไก่ ไอ้เฒ่าเต๊งหงวนกล้าหยามข้า! หลอกใช้ข้า! ข้าไม่อาจยอมรับตัวเองที่ทนอยู่ใต้เท้าเขาได้อีกแม้สักลมหายใจ! แทบอยากถลกหนังเลาะกระดูกเขาเสียเดี๋ยวนั้น วางใจได้ ขอแค่ให้อาวุธข้าได้หลั่งเลือดมันแล้วจะรีบถอยกลับมาโดยเร็ว”
แม้เรี่ยวแรงเหลือน้อยเพียงใด ลิโป้ยังห้าวหาญ หากเขายามไร้กำลังยังเอาชนะไทสูจู้ได้ ก็ไม่ต้องเอ่ยถึงเต๊งหงวนที่อ่อนแอเลย
“เฟิ่งเซียน จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด!”
ลิซกยังคงเป็นห่วงอยู่มาก หากเกิดว่าลิโป้ทำไม่สำเร็จและถูกเต๊งหงวนทำร้าย เช่นนั้นเขาคงคว้าน้ำเหลวจริง ๆ!
ความปรารถนาของตั๋งโต๊ะคือการพาลิโป้กับกองทัพเป๊งจิ๋วมาอยู่ใต้สังกัดเขาด้วยกัน หากขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไป มันจะไม่สมบูรณ์ มิอาจตอบสนองความคาดหวังของตั๋งโต๊ะได้
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หากลิซกอยากเลื่อนยศเลื่อนตำแหน่ง เขาต้องพาทั้งลิโป้กับกองทัพเป๊งจิ๋วกลับไปทั้งหมด
“พี่ลิซก รออยู่ที่นี่สักประเดี๋ยว ข้าจะรีบไปรีบกลับ!”
สายไปแล้ว! อีกฝ่ายไม่ให้ทางเลือกเขามากนัก
ลิโป้กดลิซกนั่งลงบนตั่ง ก่อนออกจากกระโจม มุ่งหน้าไปยังกระโจมผู้ตรวจการ!
YOU MAY ALSO LIKE
