พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 60 ทฤษฎีผลกระทบผีเสื้อขยับปีก

บทที่ 60 ทฤษฎีผลกระทบผีเสื้อขยับปีก

“ท่านแม่ทัพ พวกเราหนีกันมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว กองทัพหลวงย่อมไล่ตามไม่ทันแน่นอน!”

“อย่าพูดมาก! เจ้าไม่อยากมีชีวิตรอดแล้วรึ? เล่าเจี้ยงผู้นั้นเดี๋ยวผีเข้าผีออก ใครจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน!”

“ท่านแม่ทัพ พวกเราจะหนีไปไหนกัน!”

ดวงตาของซุนต๋อง แม่ทัพลัทธิโพกผ้าเหลืองคนหนึ่งทอประกาย เขายืนนิ่งโดยไม่พูดอะไร

กองทัพของเล่าเจี้ยงบุกตีกองกำลังของเตียวก๊กจนแตกกระจัดกระจาย และทำให้แผนการปิดล้อมโลติดล้มเหลว

ซุนต๋องทำได้เพียงเสียสละทหารใต้บังคับบัญชา และรีบพาทหารองครักษ์นับพันคนหลบหนีไป

หลังวิ่งมาหนึ่งวันหนึ่งคืนอย่างงุนงง ตอนนี้อยู่ห่างจากเมืองจวี้ลู่ไปมากกว่าหนึ่งร้อยลี้แล้ว

“ท่านแม่ทัพ ตอนนี้พวกเราเหลือกันอยู่ไม่กี่ร้อยคน พวกสหายมากมายล้วนหนีกระจัดกระจายกันไปหมดแล้ว!”

ซุนต๋องมองไปยังขบวนทัพที่แตกพ่าย และอดรู้สึกเศร้าไม่ได้

นึกถึงตอนนั้นที่เขาเคยเป็นนายทัพของผู้คนนับหลายหมื่นคน ทว่าตอนนี้กลับเหลือเศษทหารเพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น!

“พวกเราหนีขึ้นเหนือ อยู่ให้ห่างเล่าเจี้ยงไอ้ป่าเถื่อนคนนี้!”

ในความคิดของซุนต๋อง เล่าเจี้ยงต้องไปที่อำเภอกงจ๋งเพื่อต่อสู้กับเตียวก๊กจนตายแน่ ขอแค่ตนหนีขึ้นเหนือไปได้ ย่อมต้องอยู่ห่างไอ้อัปมงคลผู้นี้แน่นอน

“อันดับแรกเราจะไปรวบรวมกลุ่มลัทธิโพกผ้าเหลืองในเมืองเสียงสันก่อน หากเป็นไปได้ ก็ยึดเอาเมืองนั้นมาเสีย แต่ถ้าไม่ได้ พวกเราก็ถอยเข้าไปในภูเขา”

“ข้าไม่เชื่อว่าเล่าเจี้ยงจะเข้าไปในภูเขาได้!”

ทว่าซุนต๋องไม่เคยคาดคิดเลยว่า จิตใจของผู้บัญชากการหนุ่มไม่ได้อยู่ที่อำเภอกงจ๋งเลย

หนึ่งเดือนต่อมา ณ แคว้นกิจิ๋ว

“ฆ่ามัน! ทั้งหมดบุก!”

นักรบเกราะทองผู้หนึ่งกำลังนำทหารม้าเข้าโจมตีกองทัพโพกผ้าเหลือง

“ตั้งค่ายกลกระบวนกรวย เจาะทะลวงกองทัพศัตรู!”

“ย้า!!!”

ทหารม้าสองพันนายเปลี่ยนค่ายกลก่อตัวเป็นรูปทรงกรวยอย่างรวดเร็ว ก่อนพุ่งไปทางกองทัพโพกผ้าหลืองประหนึ่งลิ่มอันแหลมคมที่เจาะทัพศัตรูจนแตกพ่าย ทัพหน้าจะต้องรวดเร็วและเฉียบคม ปีกซ้ายขวาของกองทัพจะต้องแข็งแกร่งและทรงพลังเพื่อแยกทัพศัตรู

การโจมตีของทหารม้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นดุจฟ้าคำราม ท่าทางไร้ศัตรูของผู้กล้าหาญก็แสดงออกมาอย่างเต็มที่

นักรบเกราะทองไม่ใช่ใครอื่นคือเล่าเจี้ยงนั่นเอง!

เด็กหนุ่มถือดาบใหญ่อยู่ในมือ ควบม้าทะยานใส่ทัพศัตรูเป็นคนแรก

ครั้นกองทัพโพกผ้าเหลืองเห็นทหารม้าพุ่งเข้ามา ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ตับไตปั่นป่วนไปหมด!

ก่อนการปะทะจะเริ่มขึ้น ทหารนับไม่ถ้วนเริ่มทิ้งหมวกทิ้งเกราะ และหลบหนีด้วยความตื่นตระหนกไปแล้ว

เล่าเจี้ยงแยกทัพศัตรูออกจากกันอย่างง่ายดาย กองทัพโพกผ้าเหลืองถูกทหารม้าทะลวงผ่าน ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก และหลบหนีไปทั่วทุกสารทิศทันที

แค่บุกโจมตีครั้งเดียวเท่านั้น ก็ทำให้กองทัพโพกผ้าเหลืองพ่ายแพ้ยับเยิน

อานุภาพของทหารม้าช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!

เล่าเจี้ยงไม่ได้สั่งให้ตามไป เขามีทหารม้าเพียงสองพันนาย มิควรแยกกันกระจัดกระจายจนเกินไป

“นายท่าน หนึ่งเดือนมานี้ ทัพเราโจมตีกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองไปหลายสิบหนแล้ว ทั้งยังช่วยเหลือเมืองและอำเภอต่าง ๆ นับไม่ถ้วน ฮ่า ๆ ๆ”

เตียนอุยตะเบ็งเสียงตะโกน ดวงหน้าดูภาคภูมิใจเสียเต็มประดา

“นั่นสิ เดิมทีแคว้นกิจิ๋วก็เป็นรังของกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองอยู่แล้ว แต่กลับถูกพวกเราบุกตีจนหนีหัวซุกหัวซุน!”

หลังเล่าเจี้ยงออกจากเมืองจวี้ลู่แล้วก็อ้อมเมืองเงียบกุ๋น มุ่งหน้าขึ้นเหนือ

ระหว่างทางมีกองทัพโพกผ้าเหลืองมากมาย ทว่าไม่ใช่กลุ่มใหญ่มาก ซึ่งมากสุดมีเพียงไม่กี่พันคนเท่านั้น

และส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกก่อการจลาจลและโจรที่ทั้งเผา สังหาร และปล้นสะดม เรียกได้ว่าก่ออาชญากรรมทุกประเภทภายใต้ธงประจำกองทัพโพกผ้าเหลือง

เล่าเจี้ยงนำทหารม้าเข้าโจมตี ซึ่งโดยพื้นฐานก็สามารถตัดสินสถานการณ์ได้แล้ว

ผู้บัญชาการไม่ใช่คนถ่อย ปกติหลังจากฆ่าหัวหน้าโจรแล้ว เขาก็จะหยุดไล่ตามทันที

ระหว่างทางเจอกับการโจมตีหมู่บ้านและเมืองที่ถูกปิดล้อม ผู้บัญชาการเล่าก็เลือกจัดการไปทีละอย่าง

ไม่นาน ชื่อของเขาก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งแคว้นกิจิ๋ว

ทหารโพกผ้าเหลืองหลายคนเห็นทหารม้าก็พากันวิ่งหนี เมื่อได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของเล่าเจี้ยงแม้แต่เด็กน้อยยังไม่กล้าร้องไห้

เล่าเจี้ยงยังมีฉายาเป็นขุนพลสวรรค์อีกด้วย

หลังจากผ่านการสู้รบน้อยใหญ่มาหลายสิบครั้ง ทหารม้าทัพนี้ก็มีความโดดเด่นมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับการต่อสู้ ไม่มีใครลังเล พากันควบม้าทะยานไปข้างหน้า

ยามล่าถอย จะไม่มีใครสู้ต่อ หยุดทำตามคำสั่งทันที

ทั้งกองทัพต่างเคารพเลื่อมใสในตัวเล่าเจี้ยงอย่างมาก เขามีบารมีเหลือล้น วรยุทธ์ล้ำเลิศ

เล่าเจี้ยงมักเป็นผู้นำพุ่งเข้าแนวรบของศัตรูก่อนเสมอ

“ฮ่า ๆ ๆ นายท่าน ฝ่าบาทควรแต่งตั้งให้ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ ปล่อยให้ท่านบัญชาการทหารม้าในใต้หล้า โจรโพกผ้าเหลืองจะต้องหนีหัวซุกหัวซุนเป็นแน่ ฮ่า ๆ ๆ”

เตียนอุยพูดแบบนี้ไม่เพียงแค่หนึ่งครั้ง ทุกครั้งที่ตีกองทัพโพกผ้าเหลืองแตกพ่าย เขาจะชมเชยผู้เป็นนายเสมอ

เล่าเจี้ยงยังคงหรี่ตาใส่เขาเช่นเดิม และจนปัญญากับคนบื้อผู้นี้

“เจ้านี่อย่ามัวพูดจาเหลวไหล”

เตียนอุยเองก็ไม่กลัว เขารู้นิสัยของผู้เป็นนายอย่างดี แจ้งแก่ใจว่าคำพูดล้อเล่นนี้ไม่มีทางกล่าวโทษตำหนิเขาแน่นอน

“นายท่าน ตอนนี้กองทัพเราโด่งดังไปทั่ว พวกโจรโพกผ้าเหลืองได้ยินก็ขลาดกลัวเหตุใดถึงไม่ไปสนามรบหลักเลยล่ะ?”

ไทสูจู้เสนอความเห็นแก่เล่าเจี้ยง เขาไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรกับวีรกรรมที่ไม่จำเป็นพวกนี้

พวกเขากวาดล้างกลุ่มโพกผ้าเหลืองในแคว้นกิจิ๋วทั่วทุกที่ แม้ผลลัพธ์จะน่าทึ่ง ทว่าทางราชสำนักกลับไม่เห็นคุณงามความดีเสียเท่าไร มิสู้ฆ่าพวกนายทหารใหญ่ของกลุ่มโพกผ้าเหลืองเสียจะดีกว่า

“จืออี้ เตียวก๊กใกล้จะตายแล้ว ทว่าไม่ใช่เวลานี้ อีกอย่างโลติดก็ใกล้จะจบเห่แล้ว”

“หืม รองแม่ทัพโลติดจะพ่ายให้กับเตียวก๊กหรือ? เขาเคลื่อนพลตามกลยุทธ์ของนายท่านไม่ใช่หรอกหรือ?”

ไทสูจู้เผยสีหน้ากังวล โลติดทำตามแผนของเล่าเจี้ยง หากพ่ายแพ้ จะต้องสาดโคลนมาถึงพวกตนเป็นแน่

เล่าเจี้ยงส่ายหน้าเบา ๆ พลางเผยรอยยิ้มออกมา

“หาใช่พ่ายแพ้ให้แก่กลุ่มโจรโพกผ้าเหลือง แต่พ่ายแพ้ให้แก่ขันที โลติดถือตัวและดูถูกขันที เขาไม่รู้เลยว่าแม้แต่โฮจิ๋นยังทำอะไรกับขันทีไม่ได้”

“พวกขันทีละโมบในทรัพย์เงินทอง เขาไม่ให้เงินก็นับว่าสร้างศัตรู แล้วยังกล่าววาจาโอหังด้วยทุกครั้ง พวกขันทีเตียวเหยียงจะทนนั่งดูเขาประสบความสำเร็จได้รึ?”

“ขันทีเรอะ… ขันทีอีกแล้ว!”

เตียนอุยพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง และเอ่ยด้วยความโกรธ

“หากขันทีพวกนี้ไม่ถูกกำจัด แผ่นดินนี้คงไม่มีวันสงบสุข!”

เล่าเจี้ยงทอดมองไปเบื้องหน้าโดยไม่พูดอะไร

ความเสื่อมถอยของราชวงศ์ฮั่นหาใช่มีสาเหตุจากกองกำลังหรือกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่เป็นผลมาจากปัญหามากมายที่ปะทุขึ้น

หากกำจัดขันทีไป พระประยูรญาติก็จะมีอำนาจเพียงฝ่ายเดียว หากกำจัดพระประยูรญาติไป พวกตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็จะผงาดขึ้นมาอีกครั้ง

จะเปลี่ยนแปลงอย่างไรน่ะหรือ? เล่าเจี้ยงเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เขารู้ว่าตัวเองไม่มีทางเป็นศัตรูกับตระกูลขุนนางเก่าแก่ในแผ่นดินเป็นอันขาด

ในตอนที่เล่าเจี้ยงกำลังขบคิดอยู่นั้น ก็มีเสียงฮองตงดังเข้ามา

“นายท่าน เบื้องหน้าก็คือเมืองเสียงสันแล้ว พวกเราเดินทางรอนแรมสู้รบมาหลายร้อยลี้ ในที่สุดก็ถึงเสียที!”

“โอ้ว!”

เล่าเจี้ยงรู้สึกตกใจ และอดลอบอุทานกับตัวเองไม่ได้

ถึงเสียที!

จูล่ง*[1] ข้ามาหาแล้ว!

ความรักที่นักท่องเวลามีต่อขุนพลเกราะขาวนั้นล้วนมาจากคนรุ่นหลัง

อีกฝ่ายเป็นชายที่สมบูรณ์แบบมากคนหนึ่ง แต่ความสามารถเป็นอย่างไรนั้นยังคงเป็นข้อถกเถียงกันอย่างมากในรุ่นต่อไปอยู่

แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ จูล่งไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ เขาเป็นชาวนาโดยแท้ และอาศัยอยู่ในหมู่บ้านตระกูลเตียว อำเภอเจินติ้ง

ขุนพลเตียวจูล่งสามารถสรุปได้ในสี่คำ ‘ภักดี มีคุณธรรม กตัญญู และกล้าหาญ!’

เขามีพี่ชายหนึ่งคน น้องสาวหนึ่งคน พ่อแม่ของเขาเสียไปเร็ว พี่ชายจึงเลี้ยงดูพวกเขาทั้งสองจนเติบใหญ่

ในประวัติศาสตร์ จูล่งกตัญญูต่อพี่ชายมาก จึงจากเล่าปี่ไปหลายปี ซึ่งมีคนบอกว่านี่เป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดตำแหน่งของชายผู้นี้ในจ๊กก๊กถึงไม่สูงนัก

เรื่องความภักดี มีคุณธรรมไม่ต้องพูดถึง นับตั้งแต่จูล่งติดตามเล่าปี่ก็ไม่เคยคิดจะไปติดตามใครอีกเลย

ส่วนความกล้าหาญนั้นเข้าถึงได้ยาก ครั้งหนึ่งเขาเคยติดตามกองซุนจ้านยกทัพจับศึกไปทั่วแดนในฐานะทหารม้าขาว ต่อมาเขาได้รับการชื่นชมจากเล่าปี่ว่าเป็นคนกล้าหาญอย่างยิ่ง

เล่าเจี้ยงชื่นชอบจูล่งมานานแล้ว อาจกล่าวได้ว่าจุดประสงค์ของการมาที่ฮ่อปัก ก็เพื่อชายคนนี้

ความล้มเหลวในการชักชวนเตียนห้องเปรียบเสมือนการพบทางสว่าง เขากระจ่างแจ้งดี เขาในตอนนี้ต้องทะนุถนอมคนที่มีความสามารถทุกคนที่ไร้กองหนุนเบื้องหลัง

ความสัมพันธ์ในครอบครัวเป็นอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดสำหรับเขาในการสรรหาผู้มีความสามารถ เขาถึงขั้นเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุด คือไม่สามารถชักชวนที่ปรึกษาแม้แต่คนเดียวได้!

แม้แต่เตียนห้องที่เป็นตระกูลเตียนสายรอง และได้รับการชื่นชมจากเล่าเจี้ยงมายาวนานยังปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงคนมีความสามารถคนอื่น ๆ?

เล่าเจี้ยงไม่แน่ใจว่าจะชักชวนจูล่งสำเร็จ ความกตัญญูของเขากลายเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุด

แม้จูล่งไม่มีภาระพัวพันกับครอบครัว ทว่าพี่ชายของเขาก็จะตายในไม่ช้า

หากเขายังใช้เวลาดูแลครอบครัวต่อไปอีกสามปี ไม่แน่เล่าเจี้ยงอาจอยู่ที่แคว้นเอ๊กจิ๋วแล้ว

สุภาพบุรุษแห่งเสียงสันจะเดินทางหลายหมื่นลี้เพื่อไปหาเล่าเจี้ยงหรือ?

นี่เป็นโจทย์ใหญ่ที่สุดที่เล่าเจี้ยงต้องเอาชนะ

“รายงาน!”

ในระหว่างที่ผู้บัญชาการหนุ่มกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น ก็มีรายงานด่วนมาจากหน่วยสอดแนม

“รายงานท่านแม่ทัพ อำเภอฮั่วลู่ข้างหน้านี้ถูกกลุ่มโพกผ้าเหลืองนับพันโจมตี ตอนนี้เมืองกำลังตกอยู่ในอันตรายขอรับ!”

[1] เตียวจูล่ง ขุนพลเกราะขาว สมญานามสุภาพบุรุษแห่งเสียงสาน หนึ่งในห้าทหารเสือแห่งจ๊กก๊ก