มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 155 สังหารจักรพรรดิหลิน
“ว่าไงนะ?!”
ทั่วร่างของจักรพรรดิหลินสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไม่ว่าจะเป็นกระบี่ชะตาชีวิต หรือแสงเทพตัดมายา ล้วนทำให้เขารู้สึกถึงภัยแห่งความตาย
แต่…เป็นไปได้อย่างไร?
ซูเฉินอยู่เพียงขอบเขตขุนนางยุทธ์ ซึ่งต่ำกว่าขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ถึงสองขั้นใหญ่ ความแตกต่างนั้นห่างไกลราวฟ้ากับเหว
แต่พลังต่อสู้ของขุนนางยุทธ์กลับสามารถคุกคามจักรพรรดิยุทธ์ได้จริงหรือ?
โฮกก!
แต่ไม่ว่าอย่างไร จักรพรรดิหลินก็ระวังตัวอย่างถึงที่สุด เขาคำรามลั่นสะเทือนฟ้าดิน เขตแดนปีศาจโลหิตกระหายรอบกายพลันบังเกิดคลื่นโลหิตถาโถมขึ้นราวทะเลคลั่ง
เงาปีศาจสีเลือดทะลักออกมาจากทะเลโลหิต กลืนกินฟ้าและดิน มุ่งโจมตีจักรพรรดิชรา หลินลั่วเว่ย และหยางเจิ้ง
“ไสหัวไปซะ!”
ดวงตาของจักรพรรดิหลินเย็นเยียบ เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน
แสงกระบี่สีเลือดขนาดใหญ่พุ่งทะยานขึ้นจากทะเลโลหิต ฟาดฟันตรงเข้าหากระบี่ชะตาชีวิตของซูเฉิน
แคร่ก!
เสียงแหลมคมดังขึ้นกลางอากาศ มวลอากาศพลันสั่นสะเทือน
แสงกระบี่สีเลือดระเบิดออกในพริบตา ขณะที่แสงกระบี่ของซูเฉินดูประหนึ่งจะแบ่งแยกฟ้าดินออกเป็นสองส่วน ฟันลงกลางร่างของจักรพรรดิหลิน!
ฉัวะ!
โลหิตสาดกระเซ็น รอยแผลลึกปรากฏบนแขนของจักรพรรดิหลิน แขนแทบขาดสะบั้น!
แต่ในวินาทีนั้นเอง แสงตัดมายาที่เจิดจ้าก็พุ่งเข้าสู่กึ่งกลางหว่างคิ้วของเขา ระเบิดออกพร้อมเสียงดังสนั่น ราวกับเล็งเป้าไปยังจิตวิญญาณโดยตรง
“สารเลว!”
สีหน้าของจักรพรรดิหลินบิดเบี้ยว เขารีบใช้วิชาเคลื่อนย้ายหลบรอด พลังปีศาจพลันปั่นป่วนซ้อนทับกันหลายชั้น หวังปิดกั้นแสงเทพตัดมายา
แต่พลังปีศาจกลับเปราะบางราวกระดาษ ต่อหน้าแสงเทพตัดมายาอันศักดิ์สิทธิ์ มันละลายหายไปในพริบตา ราวหิมะเจอลมร้อน แสงนั้นพุ่งทะลุกึ่งกลางหว่างคิ้วของจักรพรรดิหลินทันที
กลางหน้าผากของจักรพรรดิหลินระเบิดเป็นรูโลหิต พร้อมเสียงกรีดร้องสุดโหยหวน
“อ๊ากกกกก...”
ในทะเลจิตของจักรพรรดิหลิน เงาดำปีศาจกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาแดงฉานน่าขนลุก
ขณะเดียวกัน เพลิงสีดำอีกสายก็ระเบิดออกมา
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง!
ในพริบตา เงาปีศาจถูกเพลิงกลืนสรรพสิ่งห่อหุ้ม!
“นั่นมัน… เพลิงกลืนสรรพสิ่ง!!!”
ดวงตาของจักรพรรดิหลินเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด
เพลิงกลืนสรรพสิ่งสามารถกลืนกินและเผาผลาญได้ทุกสิ่ง โดยเฉพาะปีศาจนอกดินแดน ยิ่งถูกยับยั้งได้อย่างรุนแรง
แม้จะเป็นเพียงเส้นเพลิงเดียว แต่ก็เพียงพอจะเผาไหม้เขา พลังปีศาจในกายละลายอย่างต่อเนื่อง พลังก็ลดลงเรื่อย ๆ
แต่เรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่ายังมาเยือน...
จากบาดแผลบนแขนของจักรพรรดิหลิน เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันระเบิดออกอีกระลอก
ทั้งร่างของจักรพรรดิหลินจมอยู่ในทะเลเพลิงในพริบตา!
“สังหาร!”
ดวงตาซูเฉินเปล่งแสงเยียบเย็น กระบี่จวินหลิงกลายเป็นแสงกระบี่เจิดจ้า ฟันลงมาจากเวิ้งฟ้า
เมื่อศัตรูบาดเจ็บ ต้องรีบซ้ำให้ตาย
ตอนนี้จักรพรรดิหลินอ่อนแอถึงขีดสุด เป็นเวลาที่ดีที่สุดในการสังหาร!
“ฆ่ามัน!”
จักรพรรดิชราก็ตะโกนออกมา เจตนาฆ่าเต็มเปี่ยม ตราหม้อน้ำฟ้าดินทุบทำลายเงาปีศาจ ถาโถมใส่จักรพรรดิหลินดั่งขุนเขาทับ
พลังกระบี่ของหลินลั่วเว่ย และผนึกภูผาผีของหยางเจิ้ง ระเบิดออกพร้อมกันอย่างดุดัน!
โฮกก!
เขตแดนปีศาจโลหิตกระหายซึ่งเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนพลันระเบิดกลางเวิ้งฟ้า พลังปีศาจนับไม่ถ้วนหายไป
เวิ้งฟ้าสั่นสะท้าน แสงศักดิ์สิทธิ์ปกคลุมทั่วนภา
ทั้งสี่ระเบิดพลังโจมตีพร้อมกัน สังหารจักรพรรดิหลิน!
แคร่ก!
ร่างกายอันแข็งแกร่งของจักรพรรดิหลินมิอาจต้านทานได้อีกต่อไป เกิดรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม ก่อนจะระเบิดออกด้วยเสียงสนั่น
เงาดำปีศาจพิสดารแปลกประหลาด ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ร่างของมันบิดเบี้ยวไปหมด หมอกปีศาจลอยวน ใบหน้าคล้ายจักรพรรดิหลิน บิดเบี้ยว ดวงตาแดงฉานเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“จักรพรรดิผู้นี้… จะจดจำพวกเจ้าไว้! สักวันหนึ่ง จักรพรรดิผู้นี้จะทำให้พวกเจ้า… อยู่อย่างไร้ความสุข… ต่อให้อยากตายตายก็ตายไม่ได้!”
เงาปีศาจจ้องมองซูเฉิน จักรพรรดิชรา และคนอื่นอย่างอาฆาต ก่อนจะพุ่งเข้าทะลวงมิติหมายหลบหนี
ปีศาจนอกดินแดนไม่สามารถควบแน่นร่างได้ก่อนบรรลุขอบเขตนักบุญยุทธ์ จึงต้องอาศัยร่างของผู้อื่น
บัดนี้ร่างจักรพรรดิหลินถูกทำลาย ภายใต้แรงกดดันของพลังแห่งฟ้าดิน พลังของมันอ่อนแอลงเรื่อย ๆ หากยังอยู่ต่อไปมีแต่จะตาย!
มันจึงเลือกจะหนีทันที
“คิดจะหนีหรือ? หยุดอยู่ตรงนั้น!”
ดวงตาซูเฉินเย็นเยียบ เขาระเบิดพลังใส่ดวงเนตรเทพตัดมายาทันที แสงเจิดจ้าพุ่งทะยานราวสายฟ้าไล่ล่าเงาปีศาจ
แสงนั้นมีพลังทำลายจิตวิญญาณของปีศาจนอกดินแดนอย่างรุนแรง!
“อ๊ากกก!”
ใบหน้าของปีศาจนอกดินแดนเปลี่ยนสีทันควัน รู้สึกว่าพลังของมันถูกแสงตัดมายาล็อกเอาไว้ ไม่อาจต้านทานได้ ถูกแสงนั้นกลืนกินไปในทันที
“อ๊ากกกก!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องใต้ม่านเมฆสีทอง พลังวิญญาณของปีศาจถูกเผาผลาญ พลังปีศาจถูกชำระจนจางลงเรื่อย ๆ รูปร่างของมันพลันเลือนลาง ราวกับจะสลายไปทุกเมื่อ
“ช่วย… ข้า…”
เสียงเจ็บปวดอย่างยิ่งดังออกมาจากปากของปีศาจนอกดินแดน
“หืม?”
ดวงตาซูเฉินพลันวาววาบเฉียบคม
ขณะเขากำลังจะสังหารปีศาจนอกดินแดนให้สิ้นซาก จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงการรวมตัวของลมเมฆ และอสนีบาตปั่นป่วนบนฟ้า พลังกดดันที่รุนแรงอย่างยิ่งได้ล็อกเป้าเขาเอาไว้!
YOU MAY ALSO LIKE
