ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนที่ 2361 เปิด

แสงดาวส่องประกายระยิบระยับไปทั่วฟ้า จนแทบไม่อาจมองตรงๆ ได้

ผู้คนมากมายที่เฝ้าดูอยู่สองข้างทางของเส้นทางแห่งดวงดาวต่างยกมือขึ้นปิดตาโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่อยากปิดบังสายตาทั้งหมด เกรงว่าจะพลาดเห็นสิ่งสำคัญไป

แม้จะคาดการณ์ถึงผลลัพธ์นี้ไว้แล้ว แต่เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นจริงๆ ก็ยังทำให้รู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก

เส้นทางแห่งดวงดาว…

ในช่วงเวลานับหมื่นปีที่ผ่านมา นอกจากเสินสื่ออันดับที่เจ็ดจิ้นอวิ๋นไหล ก็มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่เดินทางจากประตูสวรรค์มาถึงตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ และทะลวงค่ายกลทั้งหมดได้สำเร็จ!

และที่สำคัญคือ นางทำทั้งหมดนี้ในเวลาอันสั้น!

หลังจากความเงียบสงบเพียงชั่วครู่ เสี่ยวปาเป็นคนแรกที่ส่งเสียงตอบสนองออกมา ดวงตาของนางเป็นประกายก่อนจะส่งเสียงออกมาอย่างตื่นเต้น

“เย้…ข้ารู้อยู่แล้ว! ข้ารู้ว่านายท่านเก่งที่สุด!”

หน้าของนางแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้นดีใจ ทำให้ใบหน้าที่งดงามและน่าหลงใหลยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นกว่าเดิม

นางหยิกแก้มของแม่นางทั้งสองที่อยู่ข้างๆ พลางพูดขึ้น

“เร็วๆ บอกมา! นายท่านของพวกเราเก่งที่สุดใช่หรือไม่?”

แม่นางสิบเอ็ดเผยรอยยิ้มที่มุมปากและพูดขึ้นว่า

“แน่นอน เจ้าค่ะ”

แม่นางสิบสองหน้าแดงก่ำ กำมือเล็กๆ ขึ้นแล้วโบกไปมา ก่อนจะพูดออกมาอย่างอึกอักว่า

“นายท่านเก่งที่สุด!”

เสี่ยวปาพอใจเป็นอย่างมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและดีใจแทบปิดไม่มิด

แน่นอนว่านางก็ไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกไว้อยู่แล้ว

ไม่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่เหล่าผู้ที่ถูกเรียกว่าผู้มีพรสวรรค์ในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ก็ไม่มีใครทำสำเร็จเลยแม้แต่คนเดียว

แต่ตอนนี้นายท่านกลับทำได้สำเร็จจริงๆ

เขาย่อมรู้สึกภูมิใจไปด้วยอย่างแน่นอน!

“ข้าทราบแล้ว…ข้าทราบแล้ว!”

แสงสีขาววาบขึ้นในหัวของเซียวหรานเพียงชั่วพริบตา

เขาตื่นเต้นจนแทบพูดไม่เป็นคำ รีบคว้าตัวหมิงซูที่อยู่ข้างๆ ไว้ทันที

“เป็นเช่นนี้! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”

ตั้งแต่ฉู่หลิวเยว่เริ่มทะลวงค่ายกลสุดท้าย เขาก็ค่อยๆ รับรู้ถึงปัญหาของตนเอง

และเมื่อค่ายกลถูกทะลวงจนเสร็จสมบูรณ์ เส้นทางแห่งดวงดาวทั้งหมดสว่างขึ้นและในที่สุดเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้!

หมิงซูยังคงจมอยู่ในความตื่นตกใจ และเมื่อถูกเซียวหรานดึงไปมา เขาก็รู้สึกมึนงงเล็กน้อย

“อัน อันใดนะ!”

เซียวหรานสูดลมหายใจลึกพลางพูดขึ้น

“ข้ารู้แล้วว่าจะต้องทะลวงค่ายกลสุดท้ายนี้อย่างใด!”

หมิงซูมึนงงไปชั่วขณะ

นี่…

“ท่านอย่าบอกนะว่าเป็นเพราะ…”

“เพราะท่านได้เห็นสิ่งที่ฮูหยินทำเมื่อครู่ ถึงได้เข้าใจอย่างนั้นหรือ?”

เซียวหรานพยักหน้าพลางพูดขึ้น

“ใช่แล้ว!”

เขาปล่อยมือจากหมิงซู กำลังจะเดินไปข้างหน้า แต่คิดไปคิดมาแล้วจึงหยุดลง

“รอให้เรื่องของนางเสร็จสิ้นลงก่อน เมื่อนางเข้าไปในตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ ข้าค่อยตามไป!”

อย่างใดเขาก็ไม่มีทางทำได้เร็วกว่าฉู่หลิวเยว่ และอาจต้องใช้เวลาพอสมควร

แต่…ในที่สุดเขาก็มีความหวังในการก้าวข้ามขั้นนี้แล้ว!

หมิงซูถึงกับงุนงงไปหมด

นี่มันเรื่องอันใดกัน

ฮูหยินไม่เพียงทะลวงค่ายกลทั้งหมดบนเส้นทางแห่งดวงดาวได้ด้วยตนเอง แต่ยัง…ช่วยให้เซียวหรานเข้าใจมันได้อีกด้วย?

สีหน้าของหมิงซูเปลี่ยนเป็นยิ่งสับสนมากขึ้น

เมื่อมาถึงตรงนี้ ในที่สุดเขาก็พบว่าระดับความสามารถของฮูหยินนั้น ดูเหมือนจะมากกว่าที่เขาคาดไว้ก่อนหน้าเสียอีก น่า…น่าตกใจยิ่งนัก!

ในที่สุดผู้คนที่เฝ้าดูก็เริ่มได้สติกลับมา เมื่อพวกเขามองไปยังฉู่หลิวเยว่ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนอย่างมาก

ความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อ ความอิจฉา และการยกย่อง…

เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว หากพูดอันใดมากก็ยิ่งดูไร้ความหมาย ไม่ว่าจะพูดอันใดก็ฟังดูทั้งขมขื่นและไร้พลัง

นางใช้พลังของตนเองเดินข้ามเส้นทางแห่งดวงดาวจนสำเร็จ ต่อให้ไม่ยอมรับก็ไม่มีประโยชน์!

ในตอนนี้ทั้งข้อสงสัยและการเย้ยหยันทั้งหมดที่พวกเขาเคยมีต่อนาง กลับกลายเป็นเหมือนการตบหน้าตนเองอย่างแรง

แสบร้อนถึงทรวง!

ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้น มองค่ายกลที่หมุนวนอยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบๆ พลางถอนหายใจเบาๆ

สุดท้าย…นางก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง!

หร่วนเจี้ยนเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

เดิมที่เขาคิดว่าฉู่หลิวเยว่จะต้องติดอยู่ในค่ายกลสุดท้ายนี้ แม้จะสามารถทะลวงค่ายกลได้ก็คงต้องใช้เวลานานหลายปี แต่ใครจะคิดว่า…

ทุกสิ่งนี้กลับเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเขาอย่างแท้จริง

“เสินสื่อลำดับที่ห้า”

ฉู่หลิวเยว่เอียงศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากยิ้มยกขึ้น

“หากเจ้าสามารถเปิดประตูใหญ่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ได้ ก็นับว่าสำเร็จ”

ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าการเปิดประตูบานนี้จะไม่ง่ายนัก

นางก้มมองถวนซิ่นจื่อที่คาดอยู่บนเอว ก่อนจะยิ้มบางๆ

“ได้”

เมื่อพูดจบนางก้าวไปข้างหน้า

ทันใดนั้นค่ายกลที่ลอยอยู่กลางอากาศก็สลายกลายเป็นแสงสว่างนับไม่ถ้วน หลอมรวมเข้าสู่เส้นทางแห่งดวงดาว

ฉู่หลิวเยว่เดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองดูอย่างตั้งใจ

ประตูบานนี้ช่างบังเอิญนัก นางเคยเห็นมาก่อน

แม้ตอนนั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ก็สร้างความประทับใจอย่างลึกซึ้งแก่นาง

ทว่าเวลานี้เมื่อนางได้ยืนอยู่ตรงหน้า ‘ประตูจริงๆ’ ความรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

ทุกสิ่งล้วนสมจริงยิ่งนัก แม้แต่ร่องรอยกัดกร่อนของกาลเวลาเหนือประตูใหญ่นั้น ตลอดจนแรงกดอันหนาแน่นที่แผ่ซ่านออกมา

มันอยู่ใกล้แค่เอื้อม!

ฉู่หลิวเยว่ยื่นมือออกไป

ฝ่ามือเรียวบางและอ่อนนุ่มค่อยๆ วางลงบนบานประตูอย่างแผ่วเบา

หึ่ง!

แทบจะในทันทีที่มือของนางสัมผัสกับบานประตู เสียงหึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน!

…

หัวใจของผู้คนที่เฝ้าดูอยู่รอบๆ พลันตื่นตกใจตามไปด้วย

…ผู้ที่ไม่มีสัญลักษณ์แห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ เมื่อพยายามเข้าสู่ตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์จะต้องเจอกับอุปสรรค

ดูเหมือนว่าฉู่หลิวเยว่ก็เช่นกัน

บนบานประตูราวกับมีลวดลายบางอย่างค่อยๆ ปรากฏขึ้น

…

“อาเยว่กำลังจะเข้ามาแล้ว!”

เมื่อเห็นว่าค่ายกลสุดท้ายถูกทะลวงได้สำเร็จ ถวนจื่อกระโดดขึ้นอย่างดีใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

อวี้เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

จิ้นอวิ๋นไหลค่อยๆ กำมือแน่นขึ้น

ในขณะเดียวกันผู้คนทั่วตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็พากันมองไปทางประตู

หนานจิ่นซูเดินออกไปอย่างเร่งรีบ และบังเอิญพบกับซูหลีตรงหัวมุมเข้าพอดี

“ประมุขหนาน ช่างบังเอิญนัก”

ซูหลียิ้มอย่างนุ่มนวล

“เจ้าก็รู้แล้วว่าเสี่ยวเยว่เออร์เพิ่งข้ามเส้นทางแห่งดวงดาวสำเร็จ และกำลังจะเข้ามาแล้วใช่หรือไม่”

หนานจิ่นซูถึงกับชะงักไป

อันที่จริงเขารู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างนอกมาตลอด

ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก แต่เมื่อฉู่หลิวเยว่ทะลวงค่ายกลได้มากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็เริ่มตื่นตระหนก

จนกระทั่งเมื่อครู่…ที่ฉู่หลิวเยว่ทะลวงค่ายกลสุดท้ายได้สำเร็จ เขาก็ไม่อาจทนนั่งอยู่เฉยๆ ได้อีก จึงออกมาอย่างเร่งรีบ เพื่อตรวจสอบให้แน่ชัด

ใครจะคิดว่าเขาจะบังเอิญเจอซูหลีเข้า

เขาฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยพลางกล่าวขึ้น

“ท่านซูชอบล้อเล่นนัก นางไม่ใช่ช่างหลอมอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ และก็ไม่มีสัญลักษณ์แห่งสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ นางไม่มีทางเข้ามาได้ ข้าแค่รู้สึกเสียดายเล็กน้อยก็เท่านั้น”

“งั้นหรือ”

ซูหลียิ้มเบาๆ พลางหันไปมองทางประตูใหญ่

“เกรงว่าประมุขหนานคงต้องผิดหวังแล้ว”

“อันใดนะ” หนานซูชะงักไปชั่วครู่

ซูหลีเชยคางขึ้นเล็กน้อย

“ประตูใหญ่…เปิดแล้วล่ะ”