ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 33 ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว

ตอนพิเศษ ตอนที่ 33 ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว

……………

ทันใดนั้นเสียงทั้งหมดก็จางหายไป ทิวทัศน์ก็หายตามไปด้วย

โลกเหมือนหยุดนิ่งและกลายเป็นเพียงภาพวาดภาพหนึ่งเท่านั้น ท่ามกลางความเงียบงัน เปลวไฟวูบไหวเป็นระยะ

นางถูกเขากดลงไปด้านหลังบานประตู มือของเขาจับมือของนาง ริมฝีปากเขาจูบริมฝีปากของนาง

ร่างกายของเขาบดบังตัวของนางได้อย่างมิดชิด เงาของทั้งสองคนทับเป็นคนเดียว

เหมือนสามารถกลืนกินนางได้อย่างไร้เสียง

สมองของน้องแปดขาวโพลน

เนื่องจากเขาไม่มีประสบการณ์ด้านนี้ และตอนนั้นเขาเคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความโกรธ ดังนั้นการเคลื่อนไหวของเขาจึงสูญเสียการควบคุม

ความเจ็บปวดทำให้นางได้สติขึ้นมา นางเบิกตากว้างขึ้นอย่างอดไม่ได้ หัวใจเต้นระรัวอย่างรุนแรง เหมือนมันกำลังจะหลุดออกจากอก

เหมือนมีเปลวเพลิงกลุ่มหนึ่งลุกโชนอยู่ภายในใจของนาง ความคับข้องใจและโมโหถูกระเบิดออกในทันที

จากนั้นก็กลายเป็นคลื่นความร้อนที่แผ่กระจายออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด อีกทั้งยังพัวพันอย่างต่อเนื่อง ไม่สามารถหลุดพ้นได้

นางจ้องมองไปในแววตาที่ว่างเปล่า ในที่สุดนางก็เห็นว่าดวงตาที่เย็นชาแหลมคมเหมือนกับธารน้ำแข็งมีประกายเพลิงซ่อนอยู่ด้านใน

เยี่ยนชิงก็มองหน้านาง

มองผิวที่ขาวเหมือนกับหิมะ มองใบหน้าแดงก่ำของนาง มองความตกใจและเขินอายในแววตาของนาง

มองดอกกุหลาบที่ปลิวไปตามสายลม พร้อมกับกลิ่นหอมอบอวนเข้มข้น

ต่อให้มีหนาม แต่เขาก็ยังจะจับเอาไว้จนแน่น ไม่ยอมปล่อยมือ

เขามองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง พร้อมกัดริมฝีปากของนางแล้วกระซิบเสียงเบาว่า

“ล่วงเกินแล้ว”

เสียงของเขาที่ดังท่ามกลางยามราตรี เหมือนว่าจะแหบพร่ากว่าเดิมหลายส่วน

สายตาของเขานั้นดูก้าวร้าวเล็กน้อย ทำให้ผู้คนต้องหลบสายตาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นความเขินอายของนางจึงไม่มีทางปกปิดได้เลย

เขาตัวสูงมาก และเนื่องจากอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ทำให้นางต้องเงยหน้าขึ้นไปรับจูบของเขา

คาดไม่ถึงว่าเมื่อนางอยู่ในสภาพแบบนี้ นางกลับเชื่อฟังอย่างไม่น่าเชื่อ

เหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมากเกินไป

เดิมทีนางไม่มีเวลาหรือพลังไปคิดว่าตอนนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เขาปล่อยมือของนาง จากนั้นก็หันไปโอบเอวแทน

เขาคิดอย่างไรก็ทำเช่นนั้นทันที เขาโอบเอวของนางแล้วดึงเข้ามาในอ้อมกอด

ท่ามกลางราตรีที่ดำมืด แสงจันทร์อันอ่อนโยน

รอบข้างเต็มไปด้วยความเงียบ ทำให้เสียงและความร้อนนั้นชัดเจนมากขึ้นกว่าเดิม

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเยี่ยนชิงก็ปล่อยนางแล้ว

เขาถอยหลังออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ เงยหน้า เหมือนว่าเขาสามารถระงับอาการวู่วามเหล่านั้นลงได้แล้ว

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดเขาก็ได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง เขาหันไปมองคนตรงหน้าทันที

น้องแปดเอนแผ่นหลังบางพิงกับประตูครึ่งหนึ่ง เอวบางยังตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ศีรษะของนางเงยขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าแดงซ่าน

ผิวขาวราวหิมะ ริมฝีปากอวบอิ่ม

ลำคอของเขาตีบตัน เขารีบเบี่ยงสายตาออกทันที จากนั้นก็หันไปมองหน้านาง

วสันต์ฤดูที่ยั่วยวน เหมือนกำลังผลิบาน

แต่ในวินาทีต่อมา ในแววตาสวยของนางเต็มไปด้วยความตกใจหวาดกลัว น้ำตาคลอเปียกชื้น หยาดน้ำตาเล็กๆ พริ้วไหวในอากาศ

นั่นจึงทำให้เยี่ยนชิงได้สติคืนมาอย่างสมบูรณ์

หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัดจนแน่น

หลังจากผ่านไปสักพักเขาก็พูดขึ้นว่า

“อย่าร้อง”

ในตอนที่เขากำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เขาก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของน้องแปด

“จะ…เจ้าหมายความว่าอย่างใด”

เขาไม่ยอมพูดอะไรสักคำ แต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้นางไป อีกทั้งยังจูบนางแบบนี้ด้วย

นางไม่เคยเจอกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

เยี่ยนชิงเช็ดน้ำตาให้นาง

นางไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้อีกฝ่ายเช็ดน้ำตาให้นางแบบนั้น ใบหน้าเล็กแดงก่ำ นางรู้สึกอับอายและคับข้องใจจนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

เยี่ยนชิงพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“ขอโทษ ข้าอดทนไม่ไหว”

น้องแปดชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าจึงร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

ความจริงแล้วที่นางร้องไห้ออกมาอย่างกะทันหัน ไม่ได้เป็นเพราะว่านางโกรธ แต่เป็นเพราะช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมานี้ ความรู้สึกที่หลากหลายของนางที่สะสมอยู่ภายในใจมีจำนวนมากเกินไป

ดังนั้นก็เหมือนเชือกที่ถูกดึงจนตึง อีกทั้งเยี่ยนชิงยังกระทำการที่กะทันหันแบบนี้ ในที่สุดแล้วเขื่อนของนางก็พังทลายลงมา

นางกัดริมฝีปากแน่น แล้วถามขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ถ้าเช่นนั้น…แค่คำพูดว่าล่วงเกินแล้วมันจะสามารถลบล้างทุกสิ่งอย่างได้เลยหรืออย่างใด”

เขาไม่ได้ล่วงเกินธรรมดา แต่ล่วงเกินอย่างมากเลยต่างหาก!

เยี่ยนชิงมองหน้านาง จากนั้นก็ปล่อยมือ แล้วหมุนตัวกลับไป

น้องแปดชะงัก จากนั้นก็เห็นว่าเยี่ยนชิงหยิบกระบี่ที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา

ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหานาง แล้วยื่นกระบี่นั้นให้นาง

“หากเจ้าโกรธก็ลงมือได้เลย ข้าจะไม่หลบเลยแม้แต่น้อย”

เมื่อเห็นว่าเขายื่นกระบี่ให้นาง น้องแปดก็ตกใจชะงักไปทันที

เยี่ยนชิงหมายความว่า…

“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมืออย่างนั้นหรือ”

เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากบางๆ

“มิใช่ เพียงแต่สิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้อาจจะทำให้เจ้าโมโหหรือโกรธเคืองกันได้ หากเจ้าโกรธและอยากจะทำอันใดก็ได้ทั้งนั้น”

น้องแปดมึนงงไป น้ำตาของนางค่อยๆ ไหลออกมา จากนั้นก็ถามว่า

“พะ…พูดอันใด”

เยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง

“เมื่อครู่นี้ที่ข้าดึงดันถามเจ้าว่าเหตุใดเจ้าถึงต้องมาที่นี่ในคืนนี้ นั่นเป็นเพราะว่าคืนนี้ข้ากำลังรอเจ้ามาอยู่ตลอด”

หัวใจของน้องแปดสั่นไหว

“หากเจ้าไม่มาทั้งหมดก็จะจบสิ้นเพียงเท่านี้ แต่เจ้ามาแล้ว”

เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงตรงหน้าที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสายตามั่นคง

เหมือนว่านางจะสามารถเข้าใจอะไรได้บางอย่าง ในแววตาจึงมีความสับสนและลำบากใจ

เยี่ยนชิงพูดต่ออีกว่า

“ก่อนหน้านี้ข้าอยากพูดกับเจ้าแค่สองประโยค ไม่ว่าเจ้าจะอยากฟังหรือไม่ แต่ข้าจะพูดออกมาทั้งหมด”

น้องแปดนึกขึ้นได้ว่าที่นางมาที่นี่ก็เพราะอยากจะถามเรื่องนี้

แต่เมื่อเกิดเรื่องราวมากมายนางจึงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

นางถามขึ้นทันทีว่า

“อันใดหรือ”

เยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง

“ประโยคแรก ข้าคิดไม่ซื่อกับเจ้ามานานมากแล้ว”

“ประโยคต่อมา หากเจ้ายินดีที่จะแต่งงานกับข้า เยี่ยนชิงผู้นี้จะปกป้องเจ้าด้วยชีวิต แต่หากเจ้าไม่ยินยอม เรื่องที่ข้าได้ล่วงเกินเจ้าเมื่อครู่นี้ ข้าจะใช้ชีวิตนี้เพื่อชดเชยให้กับเจ้า”

เขาวางกระบี่บนมือของนาง

น้องแปดสัมผัสได้ว่ามือของเขาที่จับด้ามกระบี่นั้นเย็นและแข็งทื่อ

“ความเป็นความตายของข้าขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”

……………