ระบบฝึกสอนลูกศิษย์ : ปลุกพรสวรรค์ระดับ F เป็น พรสวรรค์ระดับ SSS! - บทที่ 170 สวี่เช่อกำลังจะทะลวงขั้นอีกครั้ง!?

เมืองฐานหลัก
หองรับชมการแขงขัน
เมือการอัปเดตรายชือการสอบศิลปะการตอสูรอบ สุดท้ายเสร็จสิ้น บรรยากาศในที่นั้นก็วุนวายไปหมด
มันรุนแรงกวาตอนทีพีนองตระกูลเสี่ยวถูกคัดออกและ ตอนทีวิลเลียมถูกคัดออกหลายเทา
ถ้ากอนหน้านี้ มีแคสวี่เทียนที่กังวล แตตอนนี้ทุกคนต่าง ก็กังวล!
ปัญหาตอนนี้ไมใชแคเรื่องใครจะถูกคัดออก แตเป็นเรื่อง ชือเสียงของโรงเรียนมัธยมชันนำในเมืองฐานหลักตางหาก
ไมเพียงแตเมืองเผิงจะครองสามอันดับแรกในการสอบ ศิลปะการต่อสู้เป็นครั้งแรก แต่อันดับสี่และห้าก็เป็นผู้เข้าสอบ จากเมืองอวี้เฉิงด้วย
นันหมายความวาผูเข้าสอบหาอันดับแรกของการสอบ ศิลปะการต่อสู้ปีนี้ล้วนมาจากเมืองรองทั้งหมด!
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแตพันธมิตรต้าเซี่ยกอตั้งการสอบ ศิลปะการตอสูมา!
ในการสอบศิลปะการตอสูครั้งกอน ผูเขาสอบจาก เมืองอืน แทบจะเข้าไปติดหาอันดับแรกไมได้ อยาวาแตสาม
สิบอันดับแรกเลย แคหาสิบอันดับแรกก็ถือวาสุดขีดแลว
แตปีนี้การรุกและการรับกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!
“นาอับอาย! ชางนาอับอายจริงฯ! เมืองฐานหลักของเรา มีทรัพยากรการศึกษาที่ดีที่สุดในพันธมิตรต้าเซี่ยทั้งหมด แตกลับรักษาตำแหนงในหาอันดับแรกในการสอบศิลปะ การตอสู้ไวไมได.! เอาจารย์ของพวกเราจะต้องถูกตอกตรึงไว้ กับเสาแหงความอัปยศในประวัติศาสตรแน จบกัน จบกัน!”
“เยชวงเยว! เจียงเยวหลี.! เจียงเยวซี! แนนอนวาทั่ง สามคนอยู่ในระดับสอง และต่ำสุดก็อยู่ในระดับสองขั้นสอง! โดยเฉพาะคนทีชือเยชวงเยวพลังของเธอต้องสูงกวานันแน ไมอยางนั้นคงไมสามารถเอาชนะวิลเลียมไดงายๆ! ฺยาก ะจินตนาการวาเมืองเล็ก อยางเมืองเผิงจะสามารถผลิต อัจฉริยะแบบนี้ได!”
“เนี่ยังไมใชเรื่องที่นากลัวที่สุด ฺสิ่งที่นากลัวที่สุดคือ พวกเขาสามคนไมเพียงแตเขาไปติดสามอันดับแรกเทานัน แต
ยังชวยให้เพื่อนระดับหนึ่งขั้นแปด อีกสองคนขึ้นไปติดห้า อันดับแรกด้วย ฺนี่แสดงให้เห็นวา พวกเขายังมีพลังเหลืออยู่ และยังหางไกลจากขีดจำกัด!”
“โลกเปลี่ยนไปแล้ว! เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง! เถ้าคนหนึ่ง ประสบความสำเร็จ ทุกคนก็จะได้ประโยชน์ด้วย ไมต้องพูดถึง สามคน! เมืองเสิงและแม้แตโรงเรียนมัธยมพลังอันดับหนึ่ง แหงเมืองเผิง และอาจารยที่ปรึกษาสวีเชอ จะต้อง
ประสบความสำเร็จอยางแนนอน!”
ชัวขณะนัน ทังหองรับชมการแขงขันตกอยูใน ความโกลาหลอยางสมบูรณ
ตรงกลางหองรับชมการแขงขัน สวีเทียนกมหนาใบหนา หมนหมองราวกับจะมีน้ำหยดออกมา
ถาสังเกตดี จะเห็นวาทังรางของเขากำลังสันเล็กนอย
“เสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเหมียวถูกคัดออก…วิลเลียมถูก คัดออก
“ไม วิลเลียมจะถูกคัดออกไดยังไง..
“บาเอย! วิลเลียมจะถูกคัดออกไดยังไงกัน!”
สวี่เทียนภ็เงยหน้าขึ้นมองรายชื่อการสอบวิชาศิลปะ การตอสู้ ดวงตาฉายแววความไมพอใจอยางไมปิดบัง
การถูกคัดออกของเสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเหมียวทำให้ อารมณ์ของเขาตกต่ำอยูแล้ ว และการพายแพของวิลเลียมก็ ยิงทำใหสถานการณแยลงไปอีก!
เขาไมเคยคิดมากอนวาจะมีคนสามารถเอาชนะวิลเลียม
ไดในการสอบครั้ง] และคนคนนันมาจากเมืองเผิงดวย!
สิ่งที่ทำให้เขายอมรับไมได้มากที่สุดคือ ตำแหนงผู้สอน ทังสามอันดับในรายชือสอบทีเขาพยายามมาตลอด กลับ
ตกเป็นของอาจารยจากเมืองเผิง
มันทำ ให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองทำงานหนักมานาน แต สุดทายกลับต้องมอบผลงานใหคนอืนไป
ราวกับรู้สึกถึงบางอย่าง สวี่เทียนขมวดคิ้วมองไปรอบ และสบเขากับสายตาแปลก มากมาย
การถูกจองดวยสายตาประหลาดมากมายทำใหเขารูสึก เหมือนมีหนามทิ่มหลัง เขาจึงลุกขึ้นเดินออกไปด้วยสีหน้า หมนหมอง
กอนจะออกจากหองชม ฺสวีเทียนมองรายชือสามอันดับ แรกอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง ดวงตาวาววับ “สวี่เชอ!”
เมืองอวี้เฉิง
หองสังเกตการณ
ในทันทีที่รายชื่อสอบวิชาศิลปะการตอสูรอบสุดทายถูก อัพเดท ทั้งห้องเงียบกริปไปชั่วขณะ ไมมีเสียงใด
สามวินาทีตอมา เสียงแหลมดังก้องไปทั่วหอง
‘อันดับสี่.! เอันดับหา! ผูเข้าสอบของเมืองอวีเฉิงของเราได้ อันดับสีและหาจริง ฯ!”
คำพูดนีเหมือนจุดชนวน บรรยากาศในทีนันก็ระเบิดขึน
ตามคาด
เป็นประจักษพยานประวัติศาสตร! เป็นประจักษพยาน ประวัติศาสตร์! เนี่คืออันดับสี่และห้าในรายชื่อสอบวิชาศิลปะ การตอสู้ต้าเชี่ย! เป็นผลงานที่ดีที่สุดที่เมืองอวี้เฉิงเคยทำได้.”
‘สวรรค์คุ้มครองเมืองอวี้เฉิง! ปีนี้เมืองอวี้เฉิงของเรา สรางชือเสียงจริง ตอไปนี้เราไมต้องกลัวที่จะไปรวมประชุม แลกเปลียนอาจารยทีไหนอีกแลว! เออ. ยกเวนเมืองเผิง”
“ปีนี้เมืองเผิงผิดปกติจริง แตก็นะ ถ้าไมได้
ความชวยเหลือจากเยชวงเยวแหงเมืองเผิง พวกเราชาวเมือง อวี้เฉิงคงยากที่จะติดห้าสิบอันดับแรก ต่อไปเราต้อง ติดตอสื่อสารกับเมืองเสิงให้มากขึ้น!”
‘อันดับสีและหา…เป็นอันดับสีและหาจริง ฺๆ!”
ทามกลางฝูงชน ฺปากเกาฮัวฮัวเปิดกวางเป็นรูปตัวโอ ดูเหมือนจะใสไขเป็ดได้สองฟอง
แม้เขาจะเห็นทุกอยางที่เกิดขึ้นในโซนตอสูถึงตายอยาง ชัดเจน
แตเมื่อรายชื่อถูกอัพเดท เขาก็ยังคงตกใจ
ไมใชแคเพราะเชียงโหยวและเชียงเชี่ยนทำผลงานไดดี ขนาดนี้ แตยังเพราะวา.
อีกอยาง การทีเซียงโหยวและเซียงเชียนทำผลงานไดดี ขนาดนี้ แทบไมเกี่ยวอะไรกับเขาเลย
ทังหมดนีเป็นเพราะเชียงจัว!
ถ้าเซียงจั๋วไมได้ริเริ่มที่จะ ‘ชวย’ เยชวงเยว เชียงโหยว และเชียงเชี่ยนอยางมากก็คงโชคดีถ้าได้อยู่ในอันดับห้าสิบ อยาวาแตจะได้อันดับที่สี่และห้าเลย
นีมันเป็นแควิธีการเอาชนะดวยการเกาะขาคนอืนเทานัน
เกาฮัวฮัวรู้สึกหวาดกลัวเมื่อนึกถึงวากอนหน้านี้ เขาเคย ให้เชียงจั๋วนำคนไปจัดการกับเยชวงเยวและคนอื่น
ถ้าเชียงจั๋วทำตามจริง พวกเขาทังสามคนคงถูก คัดออกไปนานแลว
เมื่อเกาฮัวฮัวคิดถึงเรื่องนี้ ลำคอที่แห้งผากของเขาก็ กลืนน้ำลายทันที
มันเป็นความจริงที่วาคลื่นลูกหลังผลักดันคลื่นลูกหน้า และคลืนลูกหนาก็ดับสลายบนชายหาด! พวกเราแกเขาไป ทุกที่ แกจริง ๆ!”
เมืองเผิง
หองรับชมเสมือนจริงสวนกลาง
‘แชมป.! พวกเราเป็นแชมป์.!”
“พวกเราไดสามอันดับแรก! หยิกฉันทีสิ!ปกติฉันดืมเหลา ปลอมก็ไมกล้าฝันแบบนี้”
ฮาๆ จะเป็นเมืองฐานหลักแล้วไง? ไม่ใชวาถูกผู้สมัคร จากเมืองเผิงพิชิตไดงาย หรอกเหรอ? สะใจจัง! สะใจมาก! ไมเคยคิดเลยวาเมืองเผิงจะมีวันที่นาภาคภูมิใจขนาดนี้.!”
“วาว พวกนีไวจริง เพิ่งผานไปไมกี่นาที่ เพื่อนรวมชั้น จากเมืองอวีเฉิงก็ติดตอมาแล้ว ถามวาโรงเรียนเราจะรับ
นักเรียนยายเขามาไหม?”
ทุกคนไมอาจซอนความตืนเตนบนใบหนาได ราวกับเป็น วันปีใหม
ไมสิมันนาตื่นเต้นยิ่งกวาตรุษจีนเสียอีก!
ตรุษจีนมีปีละครั้ง แตนี่เป็นครั้งแรกที่ได้สามอันดับแรก ในการสอบศิลปะการตอสู!
“พระเจา! พวกเขาไดสามอันดับแรก!”
เจียงเหลียนเยวเอามือปิดปากและรองอุทาน ความคิด ของเธอดูเหมือนจะหยุดชะงัก ไมรูจะแสดงออกอยางไร
เธอหันไปมองหาเจียงเทียนหยางโดยไมรูตัว แตกลับ ประหลาดใจทีพบวาเจียงเทียนหยางหายไปแลว
“หืม?”
ในขณะทีเจียงเหลียนเยวกำลังสงสัยโทรศัพทมือถือของ เธอก็สั่นขึ้นมาทันที
เมื่อเปิดโทรศัพท์ เธอเห็นรูปภาพที่เจียงเทียนหยางสงมา
ในรูปเป็นเซลฟี่ของเจียงเทียนหยางกับท้ายรถของ ครอบครัว ซึ่งเต็มไปด้วยของขวัญล้ำคา
กอนทีเจียงเหลียนเยวจะทันไดตังตัว ขอความจากเจียง เทียนหยางก็สงมาถึง
เพี่กำลังจะเดินทางไปที่บ้านสวี่เชอแล้ว จะพาสวี่เชอ กลับบ้านทันทีทีการสอบศิลปะการตอสูเสร็จสิน ปล. นองต่อง ไปบ้านสวี่เชอเดี่ยวนี้.!]
มานตาของเจียงเหลียนเยวหดเล็กลงทันที!
‘เผู้อำนวยการอวี้เหลียง…ผู้อำนวยการอวี้เหลียง.
ตรงกลางแถวแรก เลขาคอย สะกิดพีเขยของเขา คิว
ขมวดเป็นกอน ดวงตาเต็มไปดวยความสับสน
เขาไมเข้าใจวาทำไมพี่เขยถึงยืนนิ่งเหมือนคนเหมอ ทั้ง ที่มันเป็นเรื่องนาตื่นเต้นที่ผู้เข้าสอบจากเมืองเผิงได้คะแนน สามอันดับแรกในการสอบศิลปะการต่อสู้
สายตาดูสินหวังและพึมพำคำทีไมเขาใจออกมา เป็นระยะ เชนฺ “สีสิบเม็ด”
“หลายรอยลานหยวน”
“ปากพาชวย’
“จบกัน” และอืนฯ
“หืม?”
เฉินอวีเหลียงสะดุงตีน ดวงตาแดงกำ
“พี่เขย มีอะไรผิดปกติเหรอครับ!”
เลขาตกใจทันทีและหยุดพูดเรืองตำแหนง
“ไมมีอะไร”
เฉินอวี้เหลียงฝืนยิ้มอยางยากลำบาก สีหน้าขมขื่นที่สุด เทาที่จะเป็นได้
แตเขารู้วานี่ไมใชเวลาที่จะพูดเรื่องนี้ ในฐานะ ผู้อำนวยการสำนักการศึกษาเมืองเผิง เขาต้องแสดงจุดยืน ตอนนี
ฮึ!…
เฉินอวี้เหลียงสูดหายใจลึก ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับ ทุกคน สายตากวาดมองไปทัวหองและจบลงที่สวีเชอ
“ขอแสดงความยินดีกับอาจารย์สวีเชอ’
พอพูดจบ
เหมือนลูกธนูแหลมคม ฺสายตานับไมถ้วนพุงตรงไปที่ เชอ
แตไมนาน ทุกคนก็รู้สึกวามี บางอยางผิดปกติ
ทำไมสวี่เชอถึงไมแสดงสีหน้าและหลับตาอยู่
แลวพลังงานรอบตัวนีมันเกิดอะไรขึน!
ไมกี่วินาทีตอมา เสียงสั่นเครือก็ดังขึ้น
‘เผู้บำเพ็ญระดับสี่.! เนี่คือออราของผู้บำเพ็ญระดับสี่ เขา กำลังจะทะลวงขันแลว!”