ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม - ตอนที่ 547 ทีน่าผู้พิทักษ์โลก
อันหลินนึกออกแล้วว่าตำแหน่งตรงข้างเอวเขามีกระเป๋าอยู่อันหนึ่ง
สิ่งที่อยู่ในกระเป๋าก็คือลูกกลมๆ สีเงิน และที่อยู่ข้างในลูกกลมๆ สีเงินก็คือภูตตัวจิ๋ว…
หลังเขาเรียกชื่อของทีน่าแล้ว ก็ไม่ได้รับการตอบสนอง แต่เสียงกะเทาะเปลือกดังแกรกกลับไม่หยุด เห็นได้ชัดว่ากำลังจะเกิดเรื่องที่ไม่ธรรมดาขึ้นแล้ว
เสียงฉัวะดังขึ้น เสื้อตรงข้างเอวของอันหลินก็ฉีกขาด
มันเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดาอย่างยิ่งจริงๆ
ทุกคนได้ยินเสียงต่างก็พากันจับจ้องไปที่เอวของอันหลินด้วยใบหน้าที่แปลกใจ
ตรงนั้นมีลูกกลมๆ สีเงินกำลังลอยอยู่กลางอากาศและส่องแสงสว่างไสว
“นี่มันอะไรน่ะ” ไมรอนเบิกตากว้าง
“นายท่านฟักไข่หรือ! นี่เป็นการตัดสินใจใช้วิธีแบบนี้สืบทอดชีวิตเพราะรู้ว่าตัวเองจะตายแล้วงั้นหรือ” โคโค่สตีฟทำหน้าตกตะลึง
“มนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ไม่ใช่สัตว์ที่ออกลูกเป็นไข่ ขอบใจ” อันหลินให้ความรู้เรื่องสิ่งมีชีวิตกับโคโค่สตีฟด้วยความจริงจังอย่างมาก
เสียงปริแตกที่กังวานดังขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดลูกกลมๆ สีเงินก็กลายเป็นเศษชิ้นส่วนที่ตกลงบนพื้น
ร่างที่งดงามได้รูปปรากฏกายต่อหน้าทุกคน
นางสวมกระโปรงสีขาว ผิวขาวผ่องเป็นยองใย ปีกสีทองโปร่งแสงมีแสงดาวระยิบระยับ นัยน์ตาสีมรกตสุกใสราวกับลูกแก้ว ปลายจมูกกับหูแหลม ริมฝีปากอ่อนนุ่ม รูปร่างอรชรมีทรวดทรงองค์เอว ทุกส่วนของร่างกายล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
โคโค่สตีฟกับไมรอนต่างก็ตะลึงงัน แม้แต่อันหลินก็งงด้วยเช่นกัน
ทำไมอันหลินถึงงงน่ะเหรอ เขาเคยเห็นทีน่าก็จริง แต่เขาไม่เคยเห็นทีน่าที่ตัวใหญ่ขนาดนี้นี่นา!
ทีน่าในตอนนี้มีความสูงราวๆ ยี่สิบเซนติเมตร ตัวโตกว่าเมื่อก่อนร่วมสิบเท่า ซึ่งก็หมายความว่าฝ่ามือไม่พอให้นางอยู่แล้ว!
“นี่เป็นลูกสาวของนายท่านหรือ งามเหลือเกิน!” ไมรอนอุทาน
“เป็นลูกสาวที่เกิดจากภูตสินะ กรรมพันธุ์ของนายท่านไม่เพียงพอจะให้กำเนิดภูตที่งดงามปานนี้หรอก แม่ของภูตจิ๋วต้องงดงามมากแน่ๆ” โคโค่สตีฟวิเคราะห์อย่างจริงจัง
อันหลินฟังแล้วก็นึกอยากจะทุบคน
ทีน่ากะพริบดวงตามรกตดุจลูกแก้วมองอันหลินแล้วพูดอึ้งๆ ว่า “เอ๊ะ ยักษ์อันหลิน ทำไมเจ้าเล็กลงแล้วล่ะ”
อันหลิน “…เด็กโง่ ข้าไม่ได้เล็กลง แต่เจ้าโตขึ้นต่างหาก!”
การแบ่งขนาดเล็กใหญ่ของสิ่งมีชีวิตมักต้องอาศัยสิ่งเปรียบเทียบ
ทีน่ากวาดตามองรอบๆ แวบหนึ่งแล้วจับจ้องไปที่เสวี่ยจ่านเทียน เมื่อก่อนนางมองเสวี่ยจ่านเทียนรู้สึกเหมือนมันเป็นลูกหิมะที่ตัวใหญ่ยิ่งยวด ตอนนี้ยามมองเสวี่ยจ่านเทียน ความสูงกลับไม่แตกต่างจากมันเท่าใดนัก!
ทีน่าถึงได้พูดอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “ข้า…ข้าเติบโตแล้วจริงๆ!”
“ยักษ์อันหลิน เจ้าไม่ได้หลอกข้าจริงๆ ที่แท้เวลาก็ทำให้เราเติบโตได้จริงๆ!” ทีน่าแย้มยิ้มแล้วบินไปหาอันหลินด้วยความตื่นเต้นแล้วกอดอย่างแนบแน่น
ครั้งนี้ไม่ใช่การกอดแบบแปะตัวเหมือนยุงอีกแล้ว
ทีน่าใช้สองมือที่ขาวผ่องเรียวยาวโอบรอบลำคออันหลิน ศีรษะชนกับบางอย่างที่ค่อนข้างแข็งดังปัก
อันหลินไอไปทีหนึ่ง เจ็บลูกกระเดือก!
“แค่ก...คนที่ซื่อตรงอย่างข้าจะหลอกเสี่ยวน่าได้อย่างไร…จริงสิ ทำไมกระโปรงของเจ้าไม่ขยายด้วยล่ะ” เขาพูดอย่างอ่อนโยนมาก
“ไม่รู้เหมือนกัน จริงสิ ยักษ์อันหลินบอกว่าถ้าข้าโตแล้ว จะมอบสิ่งของที่เจ้าช่วยดูแลแทนข้าให้ข้า ตอนนี้ข้าจับของพวกนั้นได้หรือยัง” ทีน่าคลายมือแล้วคลึงหน้าผากขาวผ่องของตนพลางพูดอย่างยิ้มแย้ม
“ยังไม่ได้นะ เจ้าต้องโตเท่าข้าก่อนถึงจะถือว่าโตอย่างแท้จริง” อันหลินพูดอย่างจริงใจ
ทีน่าพยักหน้าด้วยความงุนงง “อ่อ...”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากัน กิ่งไม้สีดำรูปปากก็อาละวาดทันใด พุ่งไปจะแทงหัวใจของอันหลิน
แสงสีขาวกะพริบวาบ บดขยี้กิ่งไม้สีดำที่พุ่งเข้ามาจนเป็นผุยผงด้วยพลังงานที่บริสุทธิ์และมหาศาล
มิติที่แสงสีขาวพุ่งผ่านล้วนมีรอยแยกสีดำปรากฏให้เห็น กระจายกลิ่นอายอันเลือนราง
ทีน่าเก็บฝ่ามือที่เพิ่งปล่อยออกไป ใบหน้าเฉยชา เอ่ยเสียงเย็นว่า “มีข้าอยู่ อย่าคิดจะทำร้ายยักษ์อันหลิน!”
สามคนหนึ่งอสูรหายใจเข้าดังเฮือกทันทีที่เห็นฉากนี้
ตกตะลึง ดีใจ มีความหวัง…อารมณ์นับไม่ถ้วนผสมปนเปกันกลายเป็นคำว่า ‘เท่สุดๆ!’
“ทีน่า เจ้าบรรลุระดับหวนสู่ความว่างเปล่าสำเร็จแล้วหรือ” อันหลินดีอกดีใจ
“เอ่อ…ข้ารู้สึกว่าพลังยุทธ์ของข้าสูงกว่าเมื่อก่อนแล้ว แต่ระดับที่สูงกว่าระดับปราชญ์เรียกว่าอะไรดีล่ะ” ทีน่าทำหน้าครุ่นคิด
“เรียกว่ามหาปราชญ์! มหาปราชญ์ทลายฟ้า!” ดวงตาของเสวี่ยจ่านเทียนเปล่งประกาย ร้องตะโกนเสียงดัง
อันหลิน “… สรุปแล้วเจ้ามีความแค้น อาฆาตอะไรสวรรค์กันแน่”
เขาคิดครู่หนึ่งแล้วบอกทีน่าว่า “พลังยุทธ์ของเจ้าเรียกตามพวกเราก็พอแล้ว อย่างไรเสียพลังยุทธ์ก็เป็นแค่คำเรียกไม่ใช่หรือ เหมือนอย่างข้า ระดับแปลงจิตคนอื่นๆ ล้วนมีเขตอาคมของตัวเอง ข้าไม่มีอะไรเลย แต่ข้าก็เรียกว่าระดับแปลงจิตเหมือนกัน! ฉะนั้นต่อไปเจ้าก็คือผู้ยิ่งใหญ่ระดับหวนสู่ความว่างเปล่า เข้าใจไหม”
ทีน่ากะพริบดวงตาสีมรกตปริบๆ “แบบนี้เองหรือ”
โคโค่สตีฟกับไมรอนก็ทำหน้าตะลึง “แบบนี้เองหรือ”
ฟิ้ว
กิ่งไม้สีดำอ้าปากที่แหลมคมแล้วพุ่งไปจะแทงปากของเสวี่ยจ่านเทียน!
ทีน่าไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ มือน้อยฟาดอากาศ ลำแสงสีขาวลากวงโคจรทำลายล้างกลางอากาศประหนึ่งกระบี่คมแล้วตัดกิ่งไม้นั่นให้แหลกละเอียด!
อันหลินได้สติ รีบพูดทันทีว่า “ไว้ค่อยคุยกัน สิ่งที่เร่งด่วนตอนนี้คือช่วยพวกเรา”
“ได้เลย” ทีน่าพยักหน้ายิ้มๆ
ลวดลายสีเลือดนอกหอคอยสีดำก่อสร้างสำเร็จ ม่านฟ้าเริ่มก่อตัวและแยกออก ดวงดาราเต็มนภาเริ่มเลือนหาย มิติที่แปลกแยกกำลังก่อตัวอย่างเชื่องช้า
ชุดสีน้ำเงินของสาวหิมะที่อยู่ตรงหน้าชายชุดแดงอ้วนเตี้ยชุ่มเลือดแล้ว บาดแผลน่าสะพรึงกลัวอันแล้วอันเล่าปรากฏบนผิวขาวสะอาด
“โครงร่างมิติดินแดนก่อตัวแล้ว ตอนนี้ได้เวลาทำพิธีแลกเปลี่ยนชีวิตแล้ว ไม่มีเวลามาผลาญกับพวกเจ้าแล้ว” มือของชายชราชุดแดงอ้วนเตี้ยวางลงบนสายฉิน พลังปราณมหาศาลดุจสมุทร
ใบหน้าของซูจิ้งเซียงกับเยี่ยนฮวาต่างก็ฉายความสิ้นหวัง ความแตกต่างระหว่างความสามารถมันมากเหลือเกิน หากทั้งสองไม่ได้ใช้ไพ่ตายทั้งหมดคุ้มกันละก็ พวกนางคงตายไปนานแล้ว
แต่…แม้จะใช้ไพ่ตายทั้งหมดแล้วก็ยังหนีไปจากที่นี่ไม่ได้ เพียงช่วยยืดเวลาตายของพวกนางออกไปก็เท่านั้น…
เสียงแหวกอากาศที่แหลมสูงดังขึ้นอีกครั้ง ศรพลังงานสีชมพูทิ้งวงโคจรอันเจิดจ้ากลางรัตติกาล ชนกับผนังของหอคอยสีดำด้วยความเร็วที่น่ากลัวยิ่งยวด
ครืน ยอดหอคอยสีดำสกัดกั้นศรพลังงานไว้ พลังงานที่สว่างไสวระเบิดแล้วจางหายไป
หลิวฉู่ฉู่กัดฟันแน่น กำลังจะกรีดข้อมือเพื่อใช้เคล็ดวิชาด้วยการเซ่นศรด้วยโลหิต นัยน์ตาสีเหลืองเฉียบแหลมจดจ้องหอคอยสีดำทันใด ใบหน้าฉายความตะลึงงัน
ทีน่าใช้พลังทำลายกิ่งไม้สีดำของพวกอันหลินจนแหลกละเอียดหมดสิ้น จากนั้นก็หันหลังไปมองชิ้นส่วนสีขาวที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้ามีความฉงนสงสัย “เอ๊ะ ยักษ์อันหลิน นี่มันอะไรน่ะ ดูแล้วงดงามเหลือเกิน!”
นางยื่นมือออกไปหาชิ้นส่วนที่เหมือนจริงและเหมือนฝันหมายอยากจับมัน
“เสี่ยวน่า! อย่าสัมผัสของสิ่งนั้นตามใจชอบ ตอนนี้กำลังทำพิธีบางอย่างอยู่ อันตราย!” อันหลินเห็นดังนั้นก็ตะโกนลั่น
ทีน่าสะดุ้งจนมือชะงัก ห่างจากชิ้นส่วนหัวใจแห่งดินแดนแค่หนึ่งนิ้ว
อันหลินเห็นก็โล่งอกไปทีหนึ่ง หากสัมผัสของแบบนี้สุ่มสี่สุ่มห้า ไม่แน่ว่าอาจจะถูกค่ายกลเล่นงานเอาได้ เมื่อถึงตอนนั้นอาจจะไม่ได้บบาดเจ็บเล็กน้อย อาจจะร้ายแรงจนกลายเป็นเครื่องสังเวยไปเลยก็ได้
แต่ทว่าในตอนนั้นเอง ชิ้นส่วนหัวใจแห่งดินแดนกลับสั่นระริกขึ้นมา
ชิ้นส่วนสีขาวสว่างวาบโดยพลันแล้วพุ่งเข้าไปในร่างกายของทีน่า
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทำให้ทุกคนต่างก็ตั้งตัวไม่ทัน
ทีน่าถูกหัวใจแห่งดินแดนกระแทก แทรกซึมลงไปในร่างกาย ครวญครางด้วยความเจ็บปวดแล้วก็ล้มลงไป
จู่ๆ ดวงตาสีมรกตคู่นั้นฉายภาพลวงตาปราชญ์ภูตที่ยิ่งใหญ่และเลือนรางราวกับกำลังสวดมนต์เบาๆ ขณะเดียวกัน ร่างของทีน่าก็ระเบิดแสงสีขาวโชติช่วง
“เสี่ยวน่า!” อันหลินเห็นแล้วก็ร้องอุทาน พุ่งเข้าไปกอดทีน่าเข้าสู่อ้อมอก
YOU MAY ALSO LIKE
