หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 436 มาตรฐานของคุณสูงขนาดนั้นเลยเหรอ? .

บทที่ 436 มาตรฐานของคุณสูงขนาดนั้นเลยเหรอ?

สโมสรเดอะพีค ให้บริการเฉพาะเจ้าของคฤหาสน์และแขกของเหล่าเจ้าของคฤหาสน์เท่านั้น แขกทุกคนที่มายังสโมสรแห่งนี้เป็นครั้งแรกจำเป็นต้องยืนยันตัวตนและลงทะเบียน

หลังจากที่โจวอี้เข้าใจชัดเจนแล้ว เขาก็ไม่ได้ลงทะเบียน เพราะเชาหมิงคุนยังคงนอนหลับอุตุอยู่ เขาไม่อยากรบกวนอีกฝ่ายด้วยเรื่องเล็ก ๆ แค่นี้

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มในชุดกีฬาที่ดูสะอาดสะอ้านและหล่อเหลาก็วิ่งเข้ามามองที่โจวอี้สองสามครั้งแล้วถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย “เกิดอะไรขึ้น?”

“คุณเหอ สุภาพบุรุษคนนี้ไม่ใช่เจ้าของคฤหาสน์ที่นี่ แล้วก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าเขาเป็นเพื่อนกับเจ้าของคฤหาสน์หลังไหน ดังนั้นเราจึงปล่อยให้เขาเข้าไปในสโมสรไม่ได้ครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่หน้าสโมสรอธิบายให้อีกฝ่ายทราบ

เหอหลานอวี่ได้ยินดังนั้นก็หันไปมองโจวอี้ด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็พยักหน้าและหันกลับไปเพื่อจะวิ่งต่อในยามเช้า

“เดี๋ยวก่อน…” จู่ ๆ โจวอี้ก็พูดขึ้น

“คุณเรียกผมงั้นเหรอ?” เหอหลานอวี่ถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ถูกต้อง” โจวอี้พูดอย่างใจเย็น

“มีอะไรงั้นเหรอ?”

“คุณป่วย และผมสามารถรักษาคุณได้ แค่แลกกับการพาผมขึ้นไปดูรอบ ๆ นี้” โจวอี้กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“คุณ…” เหอหลานอวี่รู้สึกโกรธเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้

เขารู้สึกว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่น่าจะใช่คนดี แถมยังเป็นคนที่น่าสงสัยสุด ๆ แต่เขาเป็นคนที่มีความอดกลั้นมากพอ ดังนั้นแทนที่จะโต้เถียงกับอีกฝ่าย เขาจึงมองไปที่โจวอี้อย่างเย็นชาและหันหลังวิ่งจากไปโดยไม่สนใจอีก

“น้ำคือต้นกำเนิดของทุกสิ่ง เป็นพลังหล่อเลี้ยงชีวิต และเป็นยาชำระล้างร่างกายและจิตใจ แต่ถ้าใช้ยาไม่ถูกวิธีก็จะเกิดผลย้อนกลับ” โจวอี้มองตามหลังของอีกฝ่ายแล้วพูดขึ้น

ทันใดนั้น เหอหลานอวี่ก็หยุดฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองโจวอี้อย่างโง่งม

“คุณหมายความว่ายังไง?” เหอหลานอวี่ถามเสียงเข้ม

“ริมฝีปากของคุณเป็นสีม่วง มีผื่นขึ้นที่คอ มีเส้นคล้ายใยแมงมุมอยู่ในขอบข่ายของผื่นพวกนั้น ผมก็แห้งเป็นสีเหลือง นัยน์ตาเป็นสีดำ แสดงว่าการทำงานของไตอ่อนแอ” โจวอี้พูดเบา ๆ

“แล้วไงต่อ?” เหอหลานอวี่รู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้น

“คุณป่วย คุณขาดน้ำ…”

ทันใดนั้น เหอหลานอวี่ก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะโจวอี้

เขามองไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและพูดเสียงเบาว่า “ผมจะรับรองตัวตนของเขาเอง พวกเราจะขึ้นไปที่สโมสร ช่วยเปิดทางให้ที”

“เอ่อ…” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนมองหน้ากัน แต่สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้

เหอหลานอวี่หันกลับมาและวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางสโมสร

โจวอี้ยิ้มและพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสี่ที่กำลังแสดงสีหน้ากระอักกระอ่วนจากนั้นเขาก็เดินตามเหอหลานอวี่ไปด้วยท่าทีสบาย ๆ

ราว ๆ ห้านาทีต่อมา

โจวอี้ได้เข้ามาในสโมสรที่กว้างขวางและหรูหรา

พื้นที่ภายในแบ่งออกเป็นสองส่วน ประกอบด้วยพื้นที่ทางทิศตะวันตกของชั้น 1 ซึ่งเป็นห้องอาหาร บริเวณทางทิศตะวันออกเป็นพื้นที่ออกกำลังกาย ส่วนทิศตะวันตกของชั้น 2 เป็นสถานบันเทิง และทิศตะวันออกเป็นจุดชมวิว

เมื่อโจวอี้มาถึงพื้นที่ตะวันออกของชั้นสอง เหอหลานอวี่ก็กำลังยืนอยู่ข้างหน้าต่างกระจกใสวาววับ เขาทอดสายตามองไปยังแนวชายฝั่งอันห่างไกล

โจวอี้ไม่รีบร้อนที่จะพูด เขายังคงเพลิดเพลินไปกับทัศนียภาพที่สวยงามในระยะไกลและพบว่าเขาชอบมันมาก

ถ้ามาที่นี่เพื่อพักผ่อน แน่นอนว่ามันต้องเป็นสถานที่ที่ดีมาก

“คุณเป็นหมอเหรอ?” เหอหลานอวี่หันกลับมาถามทันที

“ใช่!”

“คุณทำงานที่ไหน?”

“โรงพยาบาลแพทย์แผนจีนจินหลิง”

“อืม โรงพยาบาลดี” เหอหลานอวี่พยักหน้าเบา ๆ

“อย่าทำหน้าตาแบบนั้นสิ ถ้าคุณป่วย การรับการรักษาก็เป็นเรื่องปกติ” โจวอี้ยิ้มโชว์ฟันขาวสดใส

“คุณรู้เหรอว่าผมเป็นโรคอะไร?”

“เป็นอาการแพ้น้ำที่เกิดจากจิตใจน่ะ” โจวอี้อธิบายต่อด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “โรคนี้หายากมาก เป็นหนึ่งในสิบโรคประหลาดของโลก แม้แต่แพทย์แผนจีนยังระบุว่ามันเป็นโรคที่รักษายากและซับซ้อนมาก”

“รักษาได้จริงเหรอ?” เหอหลานอวี่ถามอย่างเร่งรีบ

“โรคนี้เกิดจากจิตใจ ดังนั้นการรักษามันด้วยการหายาใจย่อมดีกว่าการกินยาทุกชนิดเป็นไหน ๆ” โจวอี้พูดขึ้นพลางหยิบบุหรี่ออกมาจ่อที่ปากตัวเอง

เหอหลานอวี่รีบหยิบไฟแช็กออกมาและจุดบุหรี่ให้โจวอี้ทันที

“คุณฉลาดมาก!” โจวอี้สูบบุหรี่แล้วถามด้วยรอยยิ้ม “อาการป่วยของคุณตอนนี้อยู่ในระดับไหนแล้ว?”

“ตอนนี้มันร้ายแรงมาก ผมแพ้หลายอย่างมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้มีทั้งอาการแพ้เกสรดอกไม้ และแพ้อาหารทะเลเพิ่มมาอีก” เหอหลานอวี่พูดอย่างขมขื่น

“ไม่เป็นไร อย่างน้อย ๆ ก็ยังแย่ไม่ถึงการแพ้ฝุ่น ไม่อย่างนั้นอนาคตอันใกล้นี้คุณคงต้องไปนอนอยู่ในห้องปลอดเชื้อ” โจวอี้หัวเราะ

“แล้วคุณรักษาผมได้จริง ๆ เหรอ?” เหอหลานอวี่ถามย้ำอีกครั้ง

“เรามาพูดถึงสาเหตุกันก่อน! ถึงผมจะรักษาคุณ ผมก็ต้องใช้ยาให้ถูกด้วย!” โจวอี้กล่าว

เหอหลานอวี่เงียบไป

เมื่อก่อนเขาไม่กลัวน้ำ ตรงกันข้าม เขาชอบว่ายน้ำตั้งแต่อายุยังน้อย ถึงขนาดที่ว่าทักษะการว่ายน้ำของเขาดีมากพอจะเป็นครูฝึกได้สบาย ๆ

แต่อุบัติเหตุเมื่อ 4 ปีก่อนทำให้เขาต้องสูญเสียพ่อแม่และภรรยาไปกลางทะเล แม้แต่ลูกชายฝาแฝดสองคนของเขาก็จมน้ำในที่เกิดเหตุ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็กลัวน้ำทุกครั้งที่เห็นมัน

และจนถึงปัจจุบันนี้ ผิวของเขาก็แพ้น้ำอย่างรุนแรง

น้ำได้กลายเป็นฝันร้ายที่สุดของเขา

หลังจากเงียบไปนาน เขาก็อธิบายอย่างยากลำบากเพื่อบอกเหตุผลทั้งหมดให้โจวอี้รับรู้

“แต่งงานใหม่! มีเพียงพันธนาการทางอารมณ์เท่านั้นที่สามารถเติมเต็มบาดแผลในใจของคุณได้” โจวอี้ขอ WeChat ของอีกฝ่าย และทั้งสองก็เพิ่มเพื่อนกันในนั้น จากนั้นโจวอี้ก็พิมพ์ข้อความซึ่งเป็นใบสั่งยาและส่งให้อีกฝ่าย ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า “การรักษาด้วยยาพร้อมกับสิ่งที่ผมพูดไปนั้น คุณน่าจะสามารถแก้ปัญหาโรคนี้ได้”

“ผมไม่มีคู่แต่งงานที่เหมาะสมน่ะสิ” เหอหลานอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น

นับตั้งแต่ที่เขาสืบทอดธุรกิจของครอบครัวเมื่อสี่ปีก่อน เขาก็ทำงานหนักทุกวันเพื่อต้องการจะลืมความเจ็บปวดที่มี ดังนั้นในเวลาสี่ปีที่ผ่านมา เขาจึงได้ขยายธุรกิจครอบครัวไปมากกว่าสิบเท่า และตอนนี้เขามีทรัพย์สินส่วนตัวหลายพันล้านหยวน

ฐานะที่เขามีอยู่นั้นมันเป็นเรื่องง่ายที่จะหาผู้หญิงสักคน

แต่เขารู้สึกว่าเป็นเรื่องยากสำหรับเขาเหลือเกินที่จะรักใครสักคนอีกครั้ง

“ถ้ายังไม่มีคู่แต่งงานที่เหมาะสม ก็จงหาคู่แต่งงานที่เหมาะสมซะสิ” โจวอี้ไม่ได้สนใจปัญหาทางอารมณ์ของอีกฝ่าย เหตุผลที่เขาช่วยเหอหลานอวี่ก็เพราะว่าเขาต้องการมาที่สโมสรบนยอดเขานี้เท่านั้น

ทันใดนั้น โจวอี้ก็นึกอะไรดี ๆ ขึ้นมาได้

“คุณชื่ออะไรนะ?” โจวอี้ถาม

“เหอหลานอวี่”

“พี่เหอ ถ้าคุณไม่มีคู่แต่งงานที่เหมาะสมจริง ๆ ผมช่วยคุณได้นะ! วันนี้คุณมีเวลาไหม ผมจะแนะนำคุณให้รู้จักกับผู้หญิงสวย ๆ ชนิดที่เรียกได้ว่าสวยมาก และยังมีบุคลิก…เอ่อ ดีมาก เธอยังเป็นซีอีโอสาวมากความสามารถชื่อดังในเซินเจิ้นด้วยนะ เธอเหมาะสมอย่างยิ่งเลยล่ะที่จะการแต่งงานและมีบุตร” โจวอี้หัวเราะ

“เธอคือใคร?” เหอหลานอวี่ถามด้วยความประหลาดใจ แม้ว่าเขาจะไม่มีความคิดที่จะแต่งงานใหม่ก็ตาม

“เธอน่าจะมีชื่อเสียงมากในเซินเจิ้น เธอชื่อเซี่ยหลู่! เธอจะเป็นภรรยาที่ดีได้แน่นอน!” โจวอี้โอ้อวดเสียงดัง

“แค่ก ๆ ๆ” ทันทีที่เหอหลานอวี่ได้ยินคำพูดนี้ของโจวอี้ เขาก็เกือบสำลักอากาศตาย

เมื่อไอเสร็จ เขาก็รีบโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“ทำไมล่ะ? ผู้หญิงในสเปกของคุณสูงมากเลยเหรอ เซี่ยหลู่ยังไม่ดีพอเหรอ?” โจวอี้ถามด้วยความประหลาดใจ

“ผม…” เหอหลานอวี่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาทำได้แค่อ้าปากค้างและไม่รู้จะพูดอะไร

ปีศาจสาวที่งามล่มเมืองคนนั้นน่ะนะ?

เธอเหมาะกับการนำมาเป็นภรรยาเลี้ยงลูกอยู่บ้านตรงไหน?

น้องชายคนนี้มีความเข้าใจผิด ๆ เกี่ยวกับ ‘ภรรยาและแม่ที่ดี’ หรือเปล่าเนี่ย?