หมอเทวดาขอกลับมาเป็นป๊ะป๋า - บทที่ 617 ตัวตนปัญหา

บทที่ 617 ตัวตนปัญหา

ตงหวู่ตี้มีอายุเกือบร้อยปีแล้ว เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย นอกจากนี้เขายังมีประสบการณ์มากมายในการต่อสู้จริง

อย่างไรก็ตาม!

ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความสับสน

เขารู้สึกว่าเด็กแซ่โจวคนนี้ร้ายกาจเกินไปจริง ๆ

เห็นได้ชัดว่าระดับยุทธ์ของโจวี้ด้อยกว่า แต่กลิ่นอายที่อีกฝ่ายปล่อยออกมานั้นส่งผลให้เขามีความรู้สึกกดดันอย่างมาก แม้ว่าเขาจะสำเร็จระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลาง แต่ก็ยังมีความรู้สึกอยากถอยหนี

“แกเป็นใครกันแน่?!”

ความอยากจะฆ่าของตงหวู่ตี้ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นในใจ เขาเอื้อมมือจับที่เอวก่อนจะดึงดาบบางที่เคยเป็นเหมือนเข็มขัดออกจากเอวมาถือไว้ในมือ จากนั้นฟาดฟันมันปลดปล่อยปราณดาบปกคลุมโจวอี้ไว้

“คนที่กำลังจะตายไม่มีสิทธิ์รู้ว่าฉันเป็นใคร!” โจวอี้สร้างมังกรมายาอีกครั้ง และร่างของเขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศยืนอยู่บนหัวมังกร

“จองหอง!”

ตงหวู่ตี้พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความโกรธ และในขณะที่พุ่งทะยาน เขายังโคจรพลังของตนเองลงในดาบอย่างบ้าคลั่ง

เพียงเสี้ยววิ จากดาบที่บางเฉียบกลับกลายเป็นดาบที่มีขนาดใหญ่ซึ่งยาวหลายสิบเมตร และพุ่งเข้าใส่ด้านหน้าของโจวอี้และมังกรมายา

“โฮก!”

มังกรคำรามเสียงดังกึกก้อง คลื่นอากาศก็พลันระเบิดออก

กรงเล็บอันแหลมคมของมังกรถูกทำลายด้วยดาบยาว และหัวของมังกรก็แตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที

ในขณะที่โจวอี้ทุบไม้เท้าหัวมังกรใส่ตงหวู่ตี้ เขาก็รู้สึกถึงพลังที่ท่วมท้นจากอีกฝ่าย ดาบยักษ์นั้นมีพลังมหาศาลเกินไปจนทำให้โจวอี้ต้องรีบถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว

ต้นไม้ใหญ่ถูกลมและคลื่นปะทะถอนรากถอนโคน

เศษหินและดินจำนวนมากถูกพัดปลิวอย่างรุนแรง

ลูกน้องสองคนของเซี่ยหลู่ที่ยืนดูอยู่ใกล้เคียงได้รับผลกระทบอย่างมาก ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา นับประสาอะไรกับการต่อสู้ แค่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงต้องถอยไปทางด้านหลัง

ในเวลาเดียวกัน เซี่ยหลู่เองก็เริ่มลงมือ

ไม้บรรทัดประกาศิตในมือของเธอพุ่งสูงขึ้นไปบนฟ้าส่องประกายแสงเรืองรอง

แสงอันเจิดจ้าของไม้บรรทัดประกาศิตสกัดกั้นพลังการโจมตีของตงหวู่ตี้ซึ่งกำลังไล่ตามโจวอี้ แสงนั้นปะทะกับปราณของดาบยักษ์อย่างต่อเนื่อง ทำให้ดาบยักษ์ที่มุ่งเป้าไปที่โจวอี้แตกเป็นเสี่ยง ๆ และกลับไปอยู่ในสภาพดาบอ่อนไร้แสง”

“ไม้บรรทัดประกาศิต?”

“บัดซบ! ทำไมนังหนูคนนี้ถึงมีไม้บรรทัดประกาศิตได้!”

“เมื่อกว่าร้อยปีที่แล้ว หลังจากที่นิกายทัณฑ์สวรรค์ถูกทำลาย ไม้บรรทัดประกาศิตซึ่งเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่สุดของนิกายก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย!”

ตงหวู่ตี้เคยอ่าน ‘เทียบอันดับสมบัติ’ ของโลกผู้ฝึกยุทธ์ มันจัดอันดับให้ไม้บรรทัดประกาศิตอยู่ในอันดับที่หก และเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนในโลกผู้ฝึกยุทธ์ต่างหมายปอง

ขณะนี้ดวงตาของตงหวู่ตี้เปลี่ยนเป็นสีแดง

เขามองไปที่ไม้บรรทัดประกาศิตอย่างละโมบ และไม่ต้องการลักพาตัวเซี่ยหลู่อีกต่อไป เขาวางแผนที่จะฆ่าเซี่ยหลู่โดยตรงและยึดไม้บรรทัดประกาศิต

ทันใดนั้น!

เขาก็หันไปมองที่โจวอี้ พูดให้ถูกก็คือเขากำลังดูไม้เท้าหัวมังกรในมือของโจวอี้

เขาเพิ่งปะทะกับไม้เท้าหัวมังกร และด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัวของเขา ไม้เท้าหัวมังกรนี้กลับสามารถต้านทานการโจมตีที่น่าสะพรึงกลัวของเขาได้

แต่ไม้เท้าหัวมังกรของโจวอี้ยังคงไม่บุบสลาย

สิ่งนี้หมายความว่ายังไง?

หมายความว่าไม้เท้าหัวมังกรในมือของโจวอี้ก็ไม่ใช่ของธรรมดาเช่นกัน

ตงหวู่ตี้มองไปที่มันอีกครั้ง และทันทีที่เขาพินิจมันอย่างชัดเจน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“ไม้เท้าหัวมังกร?”

“นี่คือสมบัติล้ำค่าของสำนักโอสถ ไม้เท้าหัวมังกร?”

“ไอ้หนู แกมีไม้เท้าหัวมังกรได้ยังไง? เป็นไปได้ไหมว่าแกเป็นผู้สืบทอดของเจ้าสำนักโอสถ…”

โจวอี้แสดงสีหน้าเย้ยหยัน ระงับเลือดที่เดือดพล่านในร่างกายของเขา และพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่คาดคิดเลยว่าตาแก่อย่างแกจะพอมีความรู้อยู่บ้าง ถูกต้อง! เซี่ยหลู่ใช้ไม้บรรทัดประกาศิต และฉันก็มีไม้เท้าหัวมังกรในมือ”

เป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?

ตงหวู่ตี้ตระหนักได้ทันทีว่าเขากำลังเจอปัญหาใหญ่

ตามการจัดอันดับอาวุธ ไม้บรรทัดประกาศิตอยู่ในอันดับที่หก และไม้เท้าหัวมังกรอยู่ในอันดับที่เก้า ซึ่งทั้งสองอย่างนี้เป็นสมบัติที่ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนใฝ่ฝันที่จะครอบครอง

แต่เป็นที่ทราบกันดีว่าไม้เท้าหัวมังกรเป็นเครื่องหมายของสำนักโอสถ

คนเดียวที่สามารถครอบครองมันได้นอกจากเจ้าสำนักโอสถฉู่เทียนฮุ่ยก็คือศิษย์สายตรงของฉู่เทียนฮุ่ย!

มันแสดงให้เห็นว่าชายหนุ่มแซ่โจวคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นสมาชิกของคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลงเท่านั้น แต่เขายังเป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนักโอสถอีกด้วย!

เวรแล้ว!

เขาไม่กลัวที่จะยั่วยุคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง แต่เขากลัวสำนักโอสถอย่างยิ่ง

ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพียงเพราะตำแหน่งของสำนักโอสถในโลกผู้ฝึกยุทธ์นั้นพิเศษเกินไป

ในโลกผู้ฝึกยุทธ์ นิกาย ตระกูล และผู้ฝึกยุทธ์นับไม่ถ้วนเป็นหนี้บุญคุณต่อสำนักโอสถ หากสำนักโอสถประกาศล่าหัวเขาผ่านความสัมพันธ์เหล่านั้น เขาคงถูกไล่ล่าและคงตายเหมือนหมาข้างถนนแน่นอน

ฆ่า!

ต้องฆ่าคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด!

ต้องฆ่าคนทั้งสี่เท่านั้น เขาถึงจะได้ครอบครองไม้บรรทัดประกาศิตและไม้เท้าหัวมังกร จากนั้นยังสามารถทำลายหลักฐานและไม่ทิ้งปัญหาไว้ข้างหลัง

ตงหวู่ตี้ลอยขึ้นไปในอากาศ ทำท่ามุทราก่อนจะชี้ไปที่หน้าอกของตัวเองอย่างดุดัน

ทันใดนั้น!

เขาก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก

ในขณะที่สีหน้าของเขาซีดลงเรื่อย ๆ ทว่ากลิ่นอายของเขากลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น และในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ความแข็งแกร่งของเขาก็สามารถเทียบได้กับระดับบรรพจารย์ยุทธ์ขั้นปลาย

เลือดที่เขาพ่นออกมานั้นร้อนจนเป็นประกายเพลิงอย่างแปลกประหลาด

ตงหวู่ตี้เปลี่ยนนิ้วของเขาเป็นดาบ และเลือดที่ลุกไหม้ได้ควบแน่นเป็นดาบเพลิงขนาดยาวหนึ่งเมตร

“โจวอี้ เขาใช้ทักษะต้องห้าม! เราไม่สามารถต่อกรกับเขาในตอนนี้ได้แน่!” สีหน้าของเซี่ยหลู่เปลี่ยนไป เธอถอยกลับไปทันที

แต่โจวอี้กลับไม่ถอย

เขาเข้าใจว่าตงหวู่ตี้ซึ่งใช้ทักษะต้องห้ามนั้นจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

อย่างไรก็ตาม เขายังมีไม้เด็ดที่เขายังไม่เคยได้ใช้

ครั้งนี้เป็นโอกาสที่เขาสามารถใช้เพื่อทดสอบพลังของมันได้

ห่างออกไปราวหนึ่งกิโลเมตร

มีสองร่างยืนอยู่อย่างเงียบ ๆ บนกิ่งต้นไม้ใหญ่ มองดูฉากการต่อสู้ในระยะไกล

“ตงหวู่ตี้ใช้ทักษะต้องห้ามเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเองอย่างฉับพลันโดยการแลกอายุขัย ข้าเกรงว่าเขาจะไม่สามารถรับมือกับภัยคุกคามนี้ได้อีก” หญิงงามผมยาวดำขลับวัยกลางคนในชุดสีดำกล่าว

“ความแข็งแกร่งของนายน้อยเกินกว่าจินตนาการของเรามากจริง ๆ อายุเพียงเท่านี้แต่กลับสามารถบังคับให้บรรพจารย์ยุทธ์ขั้นกลางต้องใช้ทักษะต้องห้ามได้ ข้าเกรงว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถทำได้ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหมด ลงมือกันเถอะ! วันนี้เราร่วมมือกันฆ่าตงหวู่ตี้ก่อน แล้วเรื่องอื่นค่อยว่ากัน!” ชายวัยกลางคนในชุดสีดำค่อย ๆ ดึงดาบยาวออกมา

“อืม ฆ่าเขาเพื่อพิสูจน์คุณค่าของเราต่อหน้านายน้อย” หญิงวัยกลางคนยิ้ม

“เดี๋ยวนะ…”

จู่ ๆ สีหน้าของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนไป และดาบยาวในมือก็กลับเข้าฝักทันที

ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมมาก แม้ว่าจะห่างกันเป็นกิโลเมตร เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของตงหวู่ตี้และการเปลี่ยนแปลงของพลังที่ผันผวนรอบตัวโจวอี้

“เกิดอะไรขึ้น?” หญิงวัยกลางคนถามด้วยความสงสัย

“นายน้อย….มีบางอย่างผิดปกติ”

“มันหมายความว่ายังไง?”

ร่างของโจวอี้ลอยขึ้นจากภายในป่าไม่ไกลจากทะเลสาบ

เมื่อเขาอ้าแขนออก เขาก็ใช้พลังวิเศษของอักขระ ‘เพิ่ม’ ทันที

หกอักขระ หกพลัง

พลังของพวกมันทั้งหมดสามารถพัฒนาและเกื้อกูลหนุนกัน กลายเป็นอำนาจที่สุดพิสดารซับซ้อนอย่างนับไม่ถ้วน

อักขระ ‘เพิ่ม’

สร้างบางสิ่งจากความว่างเปล่า

ในชั่วพริบตา โจวอี้ก็รู้สึกคันไปทั้งตัว และมันก็เหมือนกับกระดูกของเขากำลังจะระเบิดออก

จากนั้นพลังที่มองไม่เห็นไร้รูปแบบได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาโดยตรง ทำให้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในทันที

ใช่แล้ว!

สองเท่า!

มันคือการเพิ่มขึ้นจากความว่างเปล่า

มันแปลกทว่าทรงพลังจริงแท้แน่นอน

วินาทีต่อมา!

ขณะที่ตงหวู่ตี้กำลังตกตะลึง โจวอี้ก็ค่อย ๆ ชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า

อักขระ ‘รวบรวม’ พลังวิเศษ ‘เขมือบ’

ทันใดนั้น ฟ้าดินก็เปลี่ยนสีไปอย่างน่าพิศวง!