เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 586 มีแค่คุณซ่งเท่านั้นที่ทำได้

บทที่ 586 มีแค่คุณซ่งเท่านั้นที่ทำได้

“คุณชายเฉินจุ่น ปรมาจารย์ฉู่บอกว่ายังมีอีกหนึ่งเรื่องต้องแจ้งให้ทราบครับ”

“บอกปรมาจารย์ฉู่ว่าผมกำลังไป” ซ่งเฉินจุ่นพูดกับพ่อบ้านด้วยสีหน้าอ่อนโยน ก่อนจะหันกลับมาพูดเตือนฉู่หร่าน “พ่อจะตายตอนนี้ไม่ได้ ผมขอเตือนคุณไว้นะ ถ้าคุณกล้าสร้างเรื่องวุ่นวายละก็… คงไม่อยากลิ้มลองวิธีการลงมือของผมหรอกใช่ไหม”

พูดจบ ซ่งเฉินจุ่นก็เดินจากไปด้วยสีหน้าอ่อนโยน

เหลือเพียงฉู่หร่านที่ทั้งโกรธทั้งหวาดกลัว

เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมสักพักหนึ่งด้วยดวงตาปูดโปนขึ้นมา พร้อมกับกัดฟันแน่น

ฉู่ลั่ว!

ฉู่ลั่ว!

ทั้งหมดเป็นความผิดของแก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ทุกอย่างนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น!

คนอย่างแกนับเป็นอะไรได้!

แค่เด็กบ้านนอกไม่เคยเข้าเรียนมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ยังกล้ามาเทียบกับฉัน

ซ่งเฉินจุ่นยังบอกว่าฉันสู้ฉู่ลั่วไม่ได้อีก

เหอะ!

ฉู่ลั่วมีตรงไหนที่สู้ฉันได้บ้าง?

พวกไม่มีตา…

อีกด้าน วิธีจัดการที่ฉู่ลั่วแนะนำ ซ่งอวิ๋นไท่ยกให้เป็นหน้าที่ของซ่งเฉินจุ่น ให้เขามีอำนาจจัดการทุกอย่าง

คนตระกูลซ่งคนอื่นต่างก็ไม่พอใจ แต่ซ่งเฉินจุ่นกลับทำทุกอย่างสำเร็จลุล่วงอย่างราบรื่น

จนกระทั่งช่วงบ่าย คนกลุ่มหนึ่งก็ออกเดินทางด้วยรถยนต์

จนท้องฟ้าเริ่มมืดลง ถึงขับรถมาถึงสุสานแถบชานเมืองของตี้จิง

รถหลายสิบคันหยุดอยู่ริมถนน

ฉู่ลั่วลงมาจากรถ เจ้าสำนักหยวนเจียกับนักพรตผิงหยางก็ตามฉู่ลั่วมา “สุสานแห่งนี้ฮวงจุ้ยดีเยี่ยม วิญญาณชั่วร้ายจะหนีมาที่นี่เหรอ?”

“ตอนที่คุณประมือกับเธอ ฉันได้ใช้ยันต์ติดตามเพื่อให้เธอทิ้งร่องรอยของพลังพยินเอาไว้ค่ะ และเธอก็มาที่นี่”

เจ้าสำนักหยวนเจียพยักหน้า

นักพรตผิงหยางพูดอย่างไม่พอใจ “ผู้อาวุโสลงมือ เธอยืนดูอยู่ข้างหลังเฉย ๆ ก็ไม่เท่าไหร่ แต่ยังแย่งความดีความชอบมาอีก อาจารย์ของเธอสอนเธอมาแบบนี้เหรอ?”

“หุบปาก!” ไม่รอให้ฉู่ลั่วพูด หยวนเจียก็เหลือบมองนักพรตผิงหยางอย่างเย็นชา “ที่นี่ไม่มีอะไรให้เจ้าพูด ตั้งใจฟัง ตั้งใจดูอย่าพูดมาก”

ความรู้สึกอธิบายไม่ถูกตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง นักพรตผิงหยางมองหยวนเจียอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะมองฉู่ลั่ว คิ้วของเขาขมวดแน่น

หรือว่า…

เขาดูแคลนฉู่ลั่วจริงอย่างนั้นหรือ?

แต่คนนอกรีตคนหนึ่ง ผู้บำเพ็ญที่ไม่มีแม้แต่อาจารย์ จะมีความสามารถอะไร?

คนแบบนี้ ในลัทธิเต๋ามีตั้งเท่าไหร่ไม่รู้

แม้แต่คนที่มีสำนักมีนิกาย ยังกล้ามองหน้าพวกเขาตรง ๆ

ชื่อเสียงของลัทธิเต๋าไม่ดี เพราะถูกพวกต้มตุ๋นไร้ความสามารถเหล่านี้ทำลาย

แต่ว่า…

ทำไมผู้อาวุโสถึงได้ชื่นชมยัยนอกรีตคนนี้นัก?

นักพรตผิงหยางกดข่มความเคลือบแคลงในใจเอาไว้

ฉู่ลั่วให้ซ่งเฉินจุ่นไปตามซ่งอวิ๋นไท่มา

แม้จะมีแสงไฟ แต่สุสานที่อยู่ไกลออกไป ก็ดูมืดมนน่าสะพรึงกลัว ราวกับปากกว้างใหญ่เปื้อนเลือดของปีศาจ ที่รอให้คนบุกรุกเข้าไป

ซ่งอวิ๋นไท่กลืนน้ำลาย “ให้ผมขับรถเข้าไปในสุสานคนเดียว แล้วก็ขับกลับมาเหรอครับ?”

ฉู่ลั่วพยักหน้า

ซ่งอวิ๋นไท่ “ไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอครับ?”

“ไม่มีค่ะ” ฉู่ลั่วพูดอย่างเด็ดขาด “ผีเด็กห้าตนเป็นคาถาบังตาและคาถายืดอายุขัยของมัน ขอเพียงจับผีเด็กทั้งห้าตนได้ ก็จะสามารถจับมันไว้ได้อย่างสมบูรณ์”

สีหน้างุนงงของหยวนเจียดูกระจ่างขึ้นทันที “ไม่น่าล่ะ มันถึงหนีออกจากยันต์ค่ายกลผนึกวิญญาณของฉันได้ ที่แท้ก็ใช้ตัวตายตัวแทนมาปกคลุมพลังพยินของตนไว้นี่เอง”

นักพรตผิงหยางได้ยินก็เข้าใจขึ้นมาเล็กน้อย “ดังนั้น ผีเด็กทั้งห้าตนคือตัวแทนของเธอ? ผีเด็กทั้งห้าตนเป็นผีเด็ก ร่างวิญญาณต่างจากผู้ใหญ่ จับตัวได้ยาก”

“มิน่าล่ะ… มิน่าล่ะ”

หลังจากเข้าใจแล้ว เขาก็มองฉู่ลั่วด้วยความตกตะลึง

หลายวันมานี้ ปริศนาที่เขาคิดไม่ออกเสียทีในที่สุดก็คลี่คลายแล้ว

และคำตอบยังได้มาจากเจ้าคนนอกรีตคนนี้อีก

นักพรตผิงหยางรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

ในใจของซ่งอวิ๋นไท่หวั่นกลัว “ท่านปรมาจารย์รับประกันได้ไหมว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นกับผม?”

ฉู่ลั่วเอ่ย “ฉันรับประกันได้ค่ะ มันถูกเจ้าสำนักหยวนเจียทำร้ายจนบาดเจ็บ กำลังรักษาตัว ผีเด็กทั้งห้าตนทำร้ายคุณไม่ได้ง่าย ๆ หรอกค่ะ”

ซ่งอวิ๋นไท่ยังคงหวาดกลัว

คนตระกูลซ่งก็ตั้งคำถามกับฉู่ลั่วอยู่ข้าง ๆ ว่ามีวิธีการอื่นอีกหรือไม่

ทันใดนั้นก็มีเสียงก้องกังวานดังขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวายอย่างชัดเจน “ท่านปรมาจารย์ ให้ผมไปแทนคุณพ่อได้ไหมครับ?”

ซ่งเฉินจุ่นนั่นเอง

ซ่งอวิ๋นไท่มองเขาด้วยความรู้สึกทั้งตื้นตันทั้งยินดี

ซ่งเฉินจุ่นพูดกับฉู่ลั่ว “คุณพ่อของผมร่างกายไม่แข็งแรง ถ้าท่านตกใจขึ้นมาอีกคงไม่ดี ถ้าเป็นไปได้ ให้ผมไปแทนคุณพ่อได้หรือเปล่าครับ?”

ซ่งอวิ๋นไท่ซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก “อาจุ่น ลูก… ลูกเป็นลูกชายที่ประเสริฐของพ่อจริง ๆ!”

“คุณพ่อ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำครับ”

ภาพความรักอันลึกซึ้งระหว่างพ่อลูกนี้ กลับทิ่มแทงสายตาของคนอื่น ๆ ในตระกูลซ่ง

ซ่งเฉินจุ่นคนนี้จะประจบเก่งเกินไปหน่อยแล้วมั้ง!

คนอื่น ๆ ในตระกูลซ่ง ก็เริ่มแสดงความตั้งใจว่าอยากไปแทนซ่งอวิ๋นไท่กันอย่างแข็งขัน

เพียงแต่…

ฉู่ลั่วส่ายหน้า “เรื่องนี้คุณซ่งต้องไปด้วยตัวเองค่ะ และมีแค่เขาเท่านั้นที่จะล่อพวกผีเด็กทั้งห้าตนออกมาได้”