เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 588 พวกเขาใส่ใจ

บทที่ 588 พวกเขาใส่ใจ

“ปรมาจารย์ฉู่ คุณชายใหญ่อยากพบคุณค่ะ บอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษา”

“อืม” ฉู่ลั่วเหลือบมองหัวหว่าน หล่อนก็พยักหน้า เป็นสัญญาณว่าตนเองจะเฝ้าดูถุงกระสอบให้ดี

ผ่านไปหลายนาที คนรับใช้คนหนึ่งก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาบอกกับหัวหว่านว่า “แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องกับปรมาจารย์ฉู่แล้ว!”

หัวหว่านรีบยืนขึ้นทันทีก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอก

…

ที่ประตูห้องนอน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีเงาร่างหนึ่งมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินเข้ามา และเดินไปตรงหน้าถุงกระสอบแบน ๆ มองมันด้วยอารมณ์ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น

“เธอบอกว่าตัวเองเก่งนักไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าเธอเก่งจริงหรือเปล่า!”

“เหอะ!”

“ฉู่ลั่ว อย่าโทษฉันล่ะ จะโทษก็โทษตัวเองแล้วกัน”

มือของหล่อนค่อย ๆ วางลงที่ยันต์บนกระสอบ ตอนที่กำลังจะดึงออก ก็ถูกมือข้างหนึ่งคว้าไว้อย่างแรง!

“เธอจะทำอะไร?”

ซ่งเฉินจุ่นถลึงตามองฉู่หร่านด้วยความโกรธ สายตาคู่นั้นแข็งกร้าวมาก

ฉู่หร่านตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง “คุณ… ทำไมคุณ…”

“ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ใช่ไหม? เพราะปรมาจารย์ฉู่บอกผมว่ากลัวถุงกระสอบจะมีปัญหา เลยให้ผมมาคอยดูแลมันยังไงล่ะ!”

ซ่งเฉินจุ่นหัวเราะเยาะ “ผมยังคิดอยู่เลย คนทั้งตระกูลกลัวถุงกระสอบนี้กันหมด กลัวจนต้องถอยห่างออกไปหลายหมื่นหลายพันลี้ ใครกันที่ไม่กลัวตายถึงขั้นกล้าแตะต้องมัน?”

“ตอนนี้ผมรู้แล้ว”

“โชคดีที่ปรมาจารย์ฉู่ทำนายเอาไว้ล่วงหน้า ไม่อย่างนั้น…”

ฉู่หร่านหน้าขาวซีด แต่กลับกัดฟัน “เป็นฉู่ลั่วนี่เอง! เธอวางแผนต่อต้านฉัน! เธอวางแผนต่อต้านฉันจริง ๆ ด้วย!”

เพียะ!

เสียงตบดังสนั่นบนใบหน้าของฉู่หร่าน

เธอนิ่งอึ้งไปเพราะถูกตบ เอามือข้างหนึ่งกุมหน้า พร้อมกับอ้าปากค้างมองซ่งเฉินจุ่น

ผ่านไปพักหนึ่งถึงได้สติกลับมา เธอเงื้อมือจะเข้าไปดึงยันต์ออก แต่ถูกอีกฝ่ายคว้าข้อมือเอาไว้

“แกกล้าตบฉัน! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!” ฉู่หร่านแผดเสียงแหลม “แกมันแค่ลูกนอกสมรสคนหนึ่ง เป็นลูกนอกคอกที่เข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลซ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ แกกล้าตบฉันเหรอ!”

ซ่งเฉินจุ่นเกลียดเวลาที่คนอื่นพูดว่าเขาเป็นลูกนอกสมรสที่สุด

เขาพยายามทำตัวดีกับซ่งอวิ๋นไท่ อดทนอย่างมากจากคำพูดดูถูกถากถางของคนตระกูลซ่ง ก็เพื่อสลัดฐานะลูกนอกสมรสออกไปให้พ้นตัว

แต่ว่า… ฉู่หร่านก็พูดขึ้นมาอีก

เพียะ!

เขาตบฉู่หร่านซ้ำไปอีกครั้ง

ครั้งก่อนยังยั้งแรงเอาไว้บ้างเพราะเธอเป็นลูกสาวของตระกูลฉู่

แต่ครั้งนี้ เขาออกแรงอย่างเต็มที่!

ฝ่ามือเดียวทำเอาฉู่หร่านลงไปกองอยู่บนพื้น ในหัวเธอมีเสียงดังวิ้ง ที่มุมปากมีเลือดสด ๆ ไหลออกมา

ซ่งเฉินจุ่นนั่งยอง ๆ เขาออกแรงบีบแก้มของฉู่หร่าน “ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม ชีวิตของพ่อสำคัญกับฉันมาก ถ้าเธอกล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า ฉันจะให้เธอได้ลิ้มลองวิธีการของฉัน”

ครั้งนี้ฉู่หร่านรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้ว ในดวงตาของเธอเผยความหวาดกลัวออกมา ก่อนพูดเสียงสั่นเครือว่า “ฉ… ฉันเป็นลูกสาวของตระกูลฉู่นะ”

“พ่อของฉันคือฉู่เหว่ยฮ่าว”

“พี่ชายคนโตของฉันคือฉู่เหิง”

“พี่รองของฉันคือราชาภาพยนตร์ฉู่จิง”

“พี่สามของฉัน… พี่สามของฉัน…”

ซ่งเฉินจุ่นหัวเราะเย็นชา “เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่ฉู่ลั่วกลับมา เธอก็ไม่มีที่ยืนในบ้านตระกูลฉู่แล้ว พ่อแม่อะไรกัน พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม ไม่มีใครใส่ใจเธอแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ ไม่ ไม่ พวกเขาใส่ใจ พวกเขาใส่ใจ พวกเขาดีกับฉันมาก”

“ซ่งเฉินจุ่น ฉันบอกนายไว้เลยนะ ถ้านายกล้าทำร้ายฉัน พวกเขาไม่ปล่อยนายไว้แน่!”

ซ่งเฉินจุ่นจ้องมองฉู่หร่านพักหนึ่ง สุดท้ายจึงปล่อยมือ

เขาพูดเยาะเย้ย “เธอบอกไม่ใช่เหรอ ว่าคนตระกูลฉู่ไม่ใส่ใจเธอ? ทำไม พอถึงเวลาที่ตกอยู่ในอันตรายก็คิดได้ว่าต้องพึ่งพาคนตระกูลฉู่ขึ้นมาแล้วเหรอ?”

ฉู่หร่านนั่งฟุบอยู่บนฟื้นโดยไม่พูดไม่จา

“เธอโชคดีกว่าฉันมากนะ มีคนให้พึ่งพา แต่ดันโง่เกินไป” ถ้าเขาเป็นฉู่หร่าน จะไม่ต่อต้านฉู่ลั่วเด็ดขาด

เขายังจะทำดีกับฉู่ลั่วด้วย คอนเน็กชันแบบนี้ มีคนมากมายร้องขอแต่ก็ไม่ได้มา

ฉู่หร่านกลับโง่ผลักไสมันออกไป

คอนเน็กชันของตระกูลฉู่ไม่ใช้ กลับมาหาคอนเน็กชันข้างนอก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ตรรกะหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

ซ่งเฉินจุ่นมองฉู่หร่านที่อยู่บนพื้นอย่างตกใจ “เธอคงไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่ง และดีมากกว่าฉู่ลั่วหรอกนะ!”

ฉู่หร่าน “…”

ใบหน้าของเธอเผยสีหน้าลำบากใจออกมา

“เธอคิดว่าที่ตัวเองมีวันนี้ได้ ได้เป็นคนในวงการบันเทิง ที่พวกเราเห็นแก่หน้าเธอ เพราะเห็นแก่ความสามารถของเธอเหรอ?”

ฉู่หร่านเงยหน้ามองเขา “ฉันแย่มากนักเหรอ?”