เกิดใหม่ชาตินี้… ขอเป็นเจ้านิกายมาไลฟ์สด - บทที่ 593 ป้ายวิญญาณ
บทที่ 593 ป้ายวิญญาณ
หร่วนย่วนย่วนกอดป้ายวิญญาณทั้งห้าไว้แน่นในอ้อมแขน
เมื่อได้ยินอดีตคนรักพูดแก้ตัวท่าทางร้อนรน หล่อนก็หัวเราะเยาะตัวเอง “เออ ฉันโง่เอง! ฉันมันโง่เองแหละที่เชื่อคำพูดของคุณ ฉันโง่เองที่คิดว่าคุณรักฉันจริง…”
หล่อนกอดป้ายวิญญาณแล้วลุกขึ้นยืน แววตาอาฆาตจ้องซ่งอวิ๋นไท่ “ฉันโง่เองที่เชื่อคำพูดของคุณ เลยไปกับผู้ชายคนอื่น ฉันเองที่โง่ทำแท้งเพื่อคุณครั้งแล้วครั้งเล่า…”
ทำไมซ่งอวิ๋นไท่ถึงกลับเข้าสู่บ้านตระกูลซ่งได้อย่างราบรื่น ทำไมถึงรับการสนับสนุนจากคนเหล่านั้นของซ่งกรุ๊ป ทำไมภรรยาของเขาถึงยอมแต่งมาเป็นภรรยานอกสมรส
เพราะฉันยังไงล่ะ!
เพราะซ่งอวิ๋นไท่ส่งฉันให้ผู้อาวุโสของตระกูลซ่ง มอบฉันให้คู่แข่งทางธุรกิจ แม้แต่บนเตียงของพ่อตาของเขา ก็ยังส่งฉันไปอย่างไม่ลังเล…
ซ่งอวิ๋นไท่ใบหน้ามืดมนลง “ที่เธออยู่กับฉันเพราะอยากจะมีความสุขด้วยกันไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่ได้ให้เงินเธอหรือไง? ไม่ได้ซื้อของแบรนด์เนมให้เหรอ? ไม่ได้ซื้อบ้านซื้อรถให้หรือไง?”
“เพราะเธอโลภมากเอง เธอมีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าฐานะของตัวเองเหมาะสมกับฉัน?”
“ใครบ้างไม่รู้ว่าเธอนอนกับคนไปทั่วจนมีลูกไม่ได้แล้ว! ถ้าฉันแต่งงานกับเธอจริง จะเอามาเชิดหน้าชูตาในวงสังคมได้ยังไง”
“ฉันไม่อยากสืบทอดวงศ์ตระกูลเหรอ?”
“แน่นอนว่าฉันจะเลี้ยงดูเธอ ยอมให้เงินเธอ เท่านั้นก็เหมาะสมแล้ว”
“เธอยังต้องการอะไรอีก?”
หร่วนย่วนย่วนกอดป้ายวิญญาณ “เพราะฉะนั้น คุณก็เลยให้ฉันทำแท้งเด็กพวกนี้ ทำป้ายวิญญาณให้พวกเขา ตั้งชื่อให้พวกเขาใช้นามสกุลของคุณ ทั้งหมดเพื่อหลอกใช้ฉันเหรอ”
เขาปีนเตียงผู้ชายหลายคนเพื่อซ่งอวิ๋นไท่ ผู้ชายบางคนไม่ยอมป้องกัน หล่อนถึงได้ตั้งครรภ์ครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ทุกครั้ง ซ่งอวิ๋นไท่จะพาหล่อนไปโรงพยาบาลอย่างอ่อนโยนและเอาใจใส่ ทั้งยังตั้งชื่อทำป้ายวิญญาณให้เด็กที่ถูกทำแท้งทุกคนด้วย
ทุกครั้งหล่อนจะรู้สึกซาบซึ้งกับความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่คนรักมอบให้
ทุกครั้งซ่งอวิ๋นไท่จะแสดงออกว่าเขาเจ็บปวด เสียใจ สำนึกผิดต่อหน้าหร่วนย่วนย่วน โทษตัวเองต่อหน้าหล่อน สาบานว่าต่อไปจะดีกับหล่อนให้มาก
ฉู่ลั่วเอ่ย “เธอลองเปิดฐานของป้ายวิญญาณสิ”
“ฐานเหรอ?”
หร่วนย่วนย่วนมองฐานอย่างไม่เข้าใจ เธอออกแรงเคาะมันดู
ข้างในมีช่องว่าง
เธอเปิดฐานออก มีถุงผ้าสีแดงใบหนึ่งร่วงลงมาจากฐานป้าย
บนถุงผ้าปักวันเดือนปีเกิด และชื่อของเด็กเอาไว้
เมื่อเปิดถุงผ้าออก ในนั้นไม่มีอะไรเลย มีเพียงก้อนเลือดแห้งกรังก้อนหนึ่งเท่านั้น
เมื่อเห็นก้อนเลือดนี้ หร่วนย่วนย่วนก็เข้าใจได้ทันที
“นี่… นี่คือ…”
“เด็กที่ถูกทำแท้งพวกนั้น”
เด็กที่ยังไม่มีรูปร่างอะไรถูกทำแท้งออกมา ก็เหลือพียงก้อนเลือดเท่านั้น
หร่วนย่วนย่วนเปิดฐานป้ายวิญญาณอีกสี่อันออกด้วยมือสั่นเทา ทุกอันล้วนมีวันเดือนปีเกิด และก้อนเลือดของเด็กอยู่ข้างใน
แววตาสั่นไหวของหล่อนมองถุงผ้าทั้งห้าที่อยู่ตรงหน้า “นี่… นี่คืออะไร?”
ซ่งอวิ๋นไท่เป็นคนเตรียมป้ายวิญญาณทั้งหมด
“ท่านปรมาจารย์ พวกนี้มีปัญหาอะไรไหมคะ?”
น้ำเสียงของหร่วนย่วนย่วนยามถามคำถามนี้ออกมาสั่นเทา
ทั้งที่หล่อนไม่รู้อะไรเลย แต่กลับหวาดกลัวและโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด
ฉู่ลั่วเงียบไปแล้ว เธอเพียงแค่หันหน้าไปมองซ่งอวิ๋นไท่
ตั้งแต่ที่ฐานของป้ายวิญญาณถูกเปิดออก สีหน้าของซ่งอวิ๋นไท่ก็ถอดสี ไร้เลือดฝาดไปแล้ว
“คุณ… พวกคุณจะทำอะไร? พวกคุณเป็นคนที่ผมเชิญมา พวกคุณต้องช่วยผมกำจัดมันสิ ไม่ใช่มาที่นี่เพื่อ…”
ฉู่ลั่วพูดแทรกเขาขึ้นมาทันที “ใครเป็นคนบอกวิธีขโมยโชคชะตากับคุณ?”
“…ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดอะไร”
“งั้นเหรอ?” ฉู่ลั่วหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อคุณไม่ยอมบอกว่าเป็นใคร… ก็นำทางฉันไปหาเขาแทนล่ะกัน”
ซ่งอวิ๋นไท่ “…”
ไม่รู้เพราะอะไร ใจของเขาเต้นรัวขึ้นมา ความกลัวก็พวยพุ่งเช่นกัน
“คุณ… คุณคิดจะทำอะไร?”
ฉู่ลั่วไม่ได้สนใจซ่งอวิ๋นไท่ แต่หันไปพูดกับหร่วนย่วนย่วนแทน “เอาป้ายวิญญาณไปเผาในกองไฟ วิญญาณที่สับสนของเด็กเหล่านั้นจะถูกปลดปล่อย พวกเขาจะกลับไปยังปรภพได้อย่างราบรื่น”
หร่วนย่วนย่วนกอดป้ายวิญญาณเดินไปหน้ากองไฟ
“ไม่! ไม่ได้!” ซ่งอวิ๋นไท่ตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธ “ขวางเธอไว้!”
เขาเร่งเร้าให้คนตระกูลซ่งเข้าไปขวางหร่วนย่วนย่วนเอาไว้
แต่คนตระกูลซ่งกล้าเข้าใกล้วิญญาณพยาบาทที่ไหนกัน แค่คิดก็ต้องถอยห่างออกมาแล้ว
ซ่งอวิ๋นไท่ “ถ้าเธอเผาป้ายวิญญาณ ตระกูลซ่งก็ถึงคราวจบสิ้น!”
คนตระกูลซ่งที่ยังลังเลในตอนแรก เมื่อได้ยินแบบนี้ก็พุ่งตัวเข้าไปทันที!
แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกหร่วนย่วนย่วนสะบัดมือ เกิดเป็นคลื่นอากาศซัดทุกคนถอยออกไป
เปลวเพลิงลุกโชติช่วง ทันทีที่ป้ายวิญญาณแตะฟืนไม้ มันก็ติดไฟขึ้นมาทันที
พริบตาเดียว แผ่นป้ายวิญญาณก็กลายเป็นเถ้าถ่าน
ชั่วเวลานั้น พลังหยินที่ดูเลือนรางก็ปรากฏออกมาจากถุงผ้าทั้งห้าใบ
มีเพียงท่ามกลางวงของพลังหยินนี้เท่านั้น ที่สามารถมองเห็นเด็กน้อยน่ารักแต่ละคนได้เลือนราง
ก่อนพลังหยินจะลอยไปข้างกายหร่วนย่วนย่วน
บางตนลอยไปอยู่ในอ้อมกอดของหร่วนย่วนย่วน บางคนลอยไปอยู่ข้างแขน บางคนลอยไปอยู่ข้างขา…
วนรอบตัวแม่อยู่อย่างนั้น ไม่ยอมห่างไปไหน
YOU MAY ALSO LIKE
