เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3136 กระบี่คมพยับปรากฏ / ตอนที่ 3137 ถล่ม
ตอนที่ 3136 กระบี่คมพยับปรากฏ
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาเย็นเยียบ มีดเล็กที่ตั้งใจจะนำออกมาขุดยาทิพย์ถูกตวัดใส่งูตัวนั้นที่พุ่งเข้ามาแทน เสียงคมมีดแหวกอากาศดังขึ้นพร้อมกับเสียงขู่ฟ่อๆ พริบตาต่อมา สัตว์ร้ายใต้เ เท้าเฟิ่งจิ่วนัยน์ตาพลันหดเล็กลง
ภาพที่มันเห็นคือ งูนิลทองระดับสามตัวนั้นถูกมีดสั้นตรึงร่างไว้กับผนังหิน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวน มันม้วนหางขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลู่ลงอย่างหมดแรง ลำตัวเหยียดย ยาวของมันห้อยแน่นิ่งอยู่ตรงไหล่เขาทั้งอย่างนั้น
นั่นยิ่งทำให้ความหวาดกลัวที่มันมีต่อมนุษย์บนหลังของมันเพิ่มมากขึ้น และไม่กล้าคิดจะขัดขืนอีกแม้แต่น้อย งูพิษสัตว์เทวะระดับสามยังถูกสังหารในคราเดียว มันที่ไม่ใช่แม้แต่สัตว ว์เทวะด้วยซ้ำ หากคิดจะแว้งกัดอีกฝ่ายเหมือนงูตัวนั้น จะไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถกว่านี้หรอกหรือ?
เฟิ่งจิ่วมองงูนิลทองที่ถูกมีดสั้นปักอยู่ในตำแหน่งหลังหัวเจ็ดนิ้วด้วยสายตาเย็นชา เดิมทีนางไม่ได้คิดจะฆ่ามัน นางตั้งใจจะปล่อยมันไปด้วยซ้ำ แต่มันกลับคิดจะฆ่านาง ในเมื่อเป็ นเช่นนี้ก็จะโทษที่นางเอาถึงชีวิตไม่ได้
นางเอามีดสั้นเล่มใหม่ออกมา ก่อนจะลงมือขุดต้นเอ็นวิญญาณนิลพันปีอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ย้ายมันเข้าไปปลูกในห้วงมิติ สุดท้ายจึงค่อยดึงมีดสั้นที่ตรึงลำตัวของงูนิลทองออกมา า ก่อนจะโยนมันให้สัตว์ร้ายที่บินอยู่กลางอากาศกิน
“ให้เจ้า”
เจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นตื่นเต้นดีใจ มันกระพือปีกพยักหน้าเบาๆ พลางส่งเสียงร้องเป็นการแสดงความขอบคุณ จากนั้นก็ใช้กรงเล็บคว้าร่างงูไร้วิญญาณ และกลืนกินผนึกอสูร
“ส่งข้าไปทางนั้น” เฟิ่งจิ่วชี้ไปยังตำแหน่งที่พวกหลินเฉิงจิ่นอยู่
เจ้าสัตว์ร้ายส่งเสียงขานรับ ขณะกำลังจะบินกลับไปส่งนาง ก็เห็นสัตว์ร้ายฝูงหนึ่งบินลงมาจากท้องฟ้า ที่น่าตกใจคือบนหลังของพวกมันล้วนมีคนยืนอยู่
“เจ้าหนู ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนี่ ไม่นึกว่าจะขุดเอ็นวิญญาณนิลพันปีตัดหน้าพวกข้าไปหนึ่งก้าว” ชายคนหนึ่งพูด เขาจ้องเฟิ่งจิ่ว “หากไม่อยากตายก็จงมอบเอ็นวิญญาณนิลพันปีให้พวกข้า าแต่โดยดี!”
เฟิ่งจิ่วหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาสุกใสกวาดมองคนเหล่านั้น ก่อนโต้กลับว่า “วรยุทธ์ระดับปราชญ์เซียน ดูท่าพวกเจ้าคงไม่ใช่ศิษย์สำนักเซียนสินะ!”
“รู้ก็ดีแล้ว! พวกข้าไม่ได้เมตตาเหมือนศิษย์สำนักเซียนหรอกนะ! รีบส่งของมา แล้วพวกข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!” หนึ่งในนั้นประกาศกร้าว แรงกดดันระดับปราชญ์เซียนพุ่งไปทางเฟิ่งจิ่ว
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่ novel-lucky
แต่ใครจะรู้ แรงกดดันของเขากลับทำอะไรเฟิ่งจิ่วไม่ได้แม้แต่น้อย ครั้นเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ายังคงสงบนิ่งดังเดิม ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของตนเอง พวกเขาก็พลันขมวดคิ้ว ก่อนจ จะจ้องเฟิ่งจิ่วอย่างพิจารณา
“เจ้าหนู เจ้าเป็นใครกันแน่? เจ้าเองก็ไม่ใช่ศิษย์สำนักเซียนกระมัง? นี่เจ้าแฝงตัวเข้ามาในนี้เช่นนั้นหรือ!”
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “รู้ก็ดีแล้ว ข้าไม่ได้เมตตาปรานีกับพวกเจ้าเหมือนที่ศิษย์สำนักเซียนทำหรอกนะ” นางกลอกตา ยิ้มมีเลศนัย “คนล่าสุดที่กล้าแย่งของของข้า และหมายหัวข้า ตอนนี้ไปรา ายงานตัวกับยมราชกันหมดแล้ว พวกเจ้ามีตาหามีแววไม่ มาหาเรื่องข้าเข้าก็นับว่าเป็นโชคร้ายของพวกเจ้าแล้ว”
วาจายโสโอหังแฝงไอสังหารทำให้คนกลุ่มนั้นระแวดระวังขึ้นมา พวกเขาขับเคลื่อนกลิ่นอายพลังวิญญาณรอบตัว ก่อนจะกระจายตัวล้อมเฟิ่งจิ่วเอาไว้ ก่อนตะโกนขึ้นมาพร้อมกันว่า “ฆ่าเจ้าหนูนี่ เสีย!”
สิ้นเสียง พวกเขาก็กระโดดจากหลังของสัตว์ร้าย กระบี่คมกริบพุ่งสังหารมาที่เฟิ่งจิ่วพร้อมกับไอสังหารอันเหี้ยมเกรียม
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาไหวระริก นางพลิกฝ่ามือ กระบี่คมพยับพลันปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ…
………………………………….
ตอนที่ 3137 ถล่ม
ประกายแสงสีเขียวครามสาดสะท้อน พลังกระบี่คมพยับปะทะเข้ากับพลังกระบี่ของอีกฝ่าย เสียงระเบิดดังลั่น คลื่นพลังสะท้านออกเป็นวงกว้าง
พลังกระบี่อันแข็งแกร่งซัดคนกลุ่มนั้นกระเด็นออกไป พวกเขาถอยหลังไปหลายก้าว ครั้นทรงตัวได้ก็จ้องมาที่เฟิ่งจิ่ว “เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร!”
เด็กธรรมดาคนหนึ่งเหตุใดจึงต้านทานพลังกระบี่และแรงกดดันของพวกเขาที่มีกันอยู่หลายคนได้? พลังของเจ้าหนูคนนี้อยู่เหนือพวกเขาอย่างนั้นหรือ?
ทว่า เมื่อสายตาของพวกเขาจดจ้องไปที่กระบี่คมพยับในมือของเด็กคนนั้น พวกเขาก็ถึงกับร้องเสียงต่ำ “กระบี่คมพยับในตำนาน!”
“เจ้ามีกระบี่คมพยับในตำนานได้อย่างไร? กระบี่ล้ำค่าในตำนานเล่มนี้หายสาบสูญไปนานหลายปีแล้ว เหตุใดมาอยู่ในมือเจ้าได้?”
“จะเสียเวลาพูดมากกับเขาทำไม? ฆ่าเจ้าเด็กนี่ จากนั้นก็แย่งกระบี่นั่นมาเป็นของพวกเราเสียก็สิ้นเรื่อง!” ชายอีกคนตะโกนขึ้นมา เขาจ้องมองเฟิ่งจิ่วด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม
เฟิ่งจิ่วยิ้ม “กระบี่มีเพียงเล่มเดียว พวกเจ้ามีกันสี่ห้าคน จะแบ่งกันอย่างไรเล่า?” นางยิ้มเยาะ พลางควงกระบี่คมพยับในมือ “ข้าช่วยสงเคราะห์พวกเจ้าให้ก็แล้วกัน!”
สิ้นเสียง ท่าร่างที่ราวกับวิญญาณพวยพุ่งออกไป โจมตีศัตรูด้วยความเร็วสูง ทั้งแรงกดดันและกลิ่นอายพลังถูกปลดปล่อยออกไปพร้อมกับการโจมตี อีกฝ่ายถูกแรงกดดันข่มขวัญในพริบตา กระบี่ คมพยับในมือพลิกหมุน ซัดพลังกระบี่ออกไป เพียงพริบตาเดียวก็สังหารคนพวกนั้นได้ในกระบี่เดียว
“อึก!”
“ซี๊ด!”
“อั่ก!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ร่างของคนพวกนั้นจะแข็งทื่อไป ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเหลือเชื่อ ก่อนจะล้มลงไปทั้งที่ตัวยังเหยียดตรงอยู่อย่างนั้น สัตว์พาหนะของพวกม มันเห็นอย่างนั้นก็รีบกระพือปีกบินหนีไปอย่างหวาดกลัว อย่างไรพวกมันก็ไม่ใช่สัตว์พันธสัญญาคู่ชีวิตของคนพวกนั้น เวลานี้มนุษย์พวกนั้นตายแล้ว ย่อมต้องรีบหนีเอาชีวิตรอดก่อน
“รับพวกเขาไว้”
เฟิ่งจิ่วสั่ง ก่อนจะหมุนตัวแล้วยืนอย่างมั่นคงกลางอากาศ มองดูสัตว์ร้ายตัวนั้นรับศพของคนพวกนั้นก่อนจะบินมาอยู่ข้างกายนาง นางจึงเดินเข้าไปค้นเอาแหวนมิติและถุงฟ้าดินบนตัวศ ศพของคนพวกนั้น จากนั้นก็สั่งให้สัตว์ร้ายโยนศพลงเหว ส่วนตนเองก็เก็บกระบี่คมพยับแล้วกลับไป
พวกหลินเฉิงจิ่นนั่งอยู่ในป่า ผ่านไปไม่นานก็เห็นเฟิ่งจิ่วกลับมา พวกเขารีบลุกขึ้นมาถาม “เป็นอย่างไรบ้าง? ได้เอ็นวิญญาณนิลพันปีมาหรือไม่?”
เฟิ่งจิ่วเผยยิ้ม “ได้มาแล้ว”
พวกเขามองหน้ากันพร้อมยิ้มออกมา “อย่างนั้นก็ดีแล้ว”
“ได้ยาทิพย์มาแล้ว ข้าก็คงไม่รั้งอยู่ที่นี่นานนัก พวกเจ้าจะกลับไปกับข้าหรือไม่?” นางหันไปถามคนทั้งสาม
“ขอรับ ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัย พวกข้าตามท่านกลับไปด้วยดีกว่า” ทั้งสามตอบ
นางพยักหน้า “อย่างนั้นก็ดี เอาป้ายหยกเคลื่อนย้ายออกมาเถอะ! บาดแผลตามตัวของพวกเจ้าก็ควรกลับไปรักษาที่สำนักได้แล้ว” เอ่ยจบ นางหันไปมองอสูรกลืนเมฆาตัวเมีย “เจ้าตัดสินใจดีแล้ว วหรือที่จะตามข้าไป?”
อสูรกลืนเมฆาตัวเมียหันไปมองเจ้ากลืนเมฆาแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น “อืม”
เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ ลอบชำเลืองมองเจ้ากลืนเมฆาผู้สง่างามแวบหนึ่ง นางสะบัดแขนเสื้อ เก็บทั้งสองตัวเข้าไปในห้วงมิติ
พวกหลินเฉิงจิ่นหยิบป้ายหยกห้อยเอวออกมา ขณะกำลังจะบีบป้ายหยกให้แตกนั้นเอง พลันเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นขึ้นกลางท้องฟ้า ทำให้พวกเขาต้องแหงนหน้ามองขึ้นไป
จู่ๆ ยอดเขาที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ก็พลันโน้มเอียงลงมา เสียงระเบิดกัมปนาททำให้แตกตื่นกันไปทั่วทั้งดินแดนลับ…
YOU MAY ALSO LIKE
